tag:blogger.com,1999:blog-10022980054026284822012-02-15T04:02:57.772+08:00ဒဏ္ရာျပတိုက္..........ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲက ဒဏ္ရာေတြအေၾကာင္းနဲ႔ အေတြးထဲက ဒဏ္ရာေလးေတြwai linnhttps://profiles.google.com/109819613410093426281noreply@blogger.comBlogger891100tag:blogger.com,1999:blog-1002298005402628482.post-2461651842968742552012-02-15T03:49:00.000+08:002012-02-15T04:02:57.799+08:00သူမ်ားေတြေျပာသမွ်<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="color: purple; font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span lang="my">လူညံ့တွေက လက်စားချေတယ်၊ လူတော်တွေက ခွင့်လွတ်တယ်၊ ပျော်ရွှင်ချမ်းမြေ့နေတဲ့သူတွေကတော့ မေ့ဖျောက်ပစ်ကြတယ်တဲ့။</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span lang="my">ကျွန်တော်တို့ကကော ဘယ်အမျိုးအစားထဲပါသလဲ?</span></div><div class="MsoNormal" style="color: purple; font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span lang="my">အကောင်းဆုံးဆိုတဲ့ အရာတွေကို စောင့်ဆိုင်းနိုင်တဲ့သူတွေပဲရတယ်တဲ့။</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span lang="my">ကျွန်တော်တို့ ဘယ်အထိစောင့်ကြမလဲ။ သုမေဓာ ရသေ့ဟာ လေးသင်္ချေနဲ့ကမ္ဘာ တစ်သိန်း စောင့်နိုင်ခဲ့လို့ ဗုဒ္ဓဆိုတဲ့ အဖြစ်ကိုရောက်ခဲ့တာ။</span></div><div class="MsoNormal" style="color: purple; font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span lang="my">ပြဿနာတစ်ခုဟာ ဖြေရှင်းလို့ရတယ်ဆိုရင် စိတ်ပူမနေပါနဲ့တဲ့။အဲ ဖြေရှင်းလို့မရတဲ့ ပြဿနာဆိုလည်း စိတ်ပူနေတာ အလကားပဲတဲ့။</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span lang="my">စေ့စေ့တွေးလေမှန်လေပဲဗျ။ ကျွန်တော်တို့တတွေ အဲဒါလေးကို ကောင်းကောင်းနှလုံးသွင်းနိုင်ရင်စိတ်မချမ်းမသာဖြစ်ရတာတွေ တစ်ဝက်လောက်လျော့သွားနိုင်တယ်။</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span lang="my">ဒါလေးကတော့ တော်တော်သဘောကျမိတာလေးပါ။</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span lang="my"><span style="color: purple;"></span></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><br /><div class="MsoNormal"><span lang="my" style="color: purple; font-family: 'Padauk','ThanLwin','Myanmar3','Parabaik';">လူတစ်ယောက်ဟာ နာကျင်မှုကို ခံစားနိုင်သေးရင် အဲဒါရှင်သန်နေတာ။တကယ်လို့ လူတစ်ယောက်က အခြားလူရဲ့ နာကျင်မှုကို ခံစားရရင်တော့ အဲဒါ သူလူပီသသွားတာတဲ့။</span><span lang="my" style="font-family: 'Padauk','ThanLwin','Myanmar3','Parabaik';">ဘယ်လောက်အဓိပ္ပာယ် ရှိလိုက်သလဲဗျာ။ ကျွန်တော်တို့လည်း လူပီသကြစို့လားဗျာ။ သူများမျက်ရည်ကိုကိုယ့်ပါးက စီးနိုင်ဖို့ ကြိုးစားကြစို့လား။</span></div><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: purple; font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span lang="my">ဘဝဆိုတာ လူကူးမျဉ်းကြားလို ဖြူတလှည့် မည်းတလှည့် မဟုတ်ဘူးတဲ့၊စစ်တုရင် ခုံပေါ်က အကွက်တွေလိုပဲ ကျွန်တော်တို့ ရွှေ့တဲ့ အပေါ်မူတည်ပြီး အဖြူကွက်လား အမည်းကွက်လားဆိုတာဖြစ်နေတာတဲ့။</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span lang="my">အရာရာ ကံကိုပဲ ရိုးမယ်ဖွဲ့ချင်တဲ့ လူတွေ အမြဲနှလုံးသွင်းသင့်တဲ့စကားလေးပါ။ အဖြူကွက်နင်းမလား အမည်းကွက်နင်းမလား၊ ရွေးချယ်မှုက ကျွန်တော်တို့လက်ထဲမှာပါ။</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span lang="my">ဒါလေးနဲ့ ဆက်စပ်ပြီး နောက်တစ်ခု ပြောပါဦးမယ်။</span></div><div class="MsoNormal" style="color: purple; font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span lang="my">မင်းလိုက်ရှာနေတဲ့ အရာကလည်း မင့်ကိုလိုက်ရှာနေတယ်တဲ့။</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span lang="my">ကျွန်တော်တို့ ပျော်ရွှင်မှုကို ရှာသလား၊ ပျော်ရွှင်မှုကလည်းကျွန်တော်တို့ကို လာရှာလိမ့်မယ်။ ချမ်းသာခြင်းလား၊ အောင်မြင်မှုလား၊ ကိုယ်ရှာရင် သူတို့ကလည်းရှာပါလိမ့်မယ်။ ဒါပေမယ့် မရှာတဲ့လူဆီကိုတော့ ဘာမှမလာတာ သေချာပါတယ်။ (အထူးသဖြင့် အပျိုကြီးလူပျိုကြီးများ အမြင်မှန်ရသင့်ပါတယ်။ ကိုယ်ကလိုက်မရှာရင် သူကလည်း လိုက်မရှာပါဘူး))))</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span lang="my">ဒါပေမယ့် တွေးဖို့ကောင်းတာက </span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><span lang="my">အောင်မြင်မှုဆိုတာ သူ့ကိုလိုက်ရှာဖို့တောင် မအားတဲ့သူဆီကိုပဲလာတယ်တဲ့))))</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span lang="my">နည်းနည်းတော့ ချဲ့တွေးပေါ့….</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><a href="http://draft.blogger.com/blogger.g?blogID=1002298005402628482"></a></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><span lang="my">ခရမ်းရောင်နဲ့ ရေးထားတဲ့ စာတွေကတော့ ဒီကနေ ဖတ်ပြီး ဘာသာပြန်ထားတာပါ။</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><span lang="my"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><span lang="my"></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><span lang="my"> </span><a href="http://vk.com/prosvetlen">http://vk.com/prosvetlen</a></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1002298005402628482-246165184296874255?l=homeofns.blogspot.com' alt='' /></div>wai linnhttps://profiles.google.com/109819613410093426281noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1002298005402628482.post-38315241208021440262011-12-18T19:53:00.002+08:002011-12-20T20:38:56.154+08:00ခရစ္စမတ္ ပုံျပင္<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-size: small;">ခရစ္စမတ္ပုံျပင္</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-size: small;">ေရွးတုန္းက တင္႐ွားခဲ့တဲ့ ဒ႑ာရီတစ္ခုမွာ ဆိုထားတာကေတာ့ တစ္ခါကလက္ဘႏြန္ႏိုင္ငံရဲ႕ လွပသာယာတဲ့ ေတာအုပ္ေလးတစ္ခုမွာ ထင္း႐ွဴးပင္ေလးသုံးပင္ ေပါက္လာခဲ့တယ္တဲ့။အားလုံးသိၾကတဲ့အတိုင္းပဲ </span><span lang="EN-US" style="font-size: small;">ထင္း႐ွဴးပင္</span><span lang="EN-US" style="font-size: small;">ေတြဟာၾကီးထြားႏႈန္းေႏွးလြန္းတာေၾကာင့္ အဲဒီထင္း႐ွဴးပင္ေလးသုံးပင္ဟာ ရာစုႏွစ္နဲ႔ခ်ီျပီး`႐ွင္သန္ျခင္းနဲ႔ ေသဆုံးျခင္း´၊ `သဘာ၀နဲ႔ လူသား´ အေၾကာင္းေတြကို ေတြးေတာ ျဖတ္ေက်ာ္လာခဲ့ၾကတယ္။</span></div><h1 style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-size: small; font-weight: normal;">သူတို႔ဟာေဆာ္လမြန္ ဘုရင္ၾကီးရဲ႕ စစ္သည္ရဲမက္ေတြ လက္ဘႏြန္ႏိုင္ငံကို ေရာက္လာတာ၊ Assyrianလူမ်ဳိးေတြနဲ႔ ေသြးေျမလႊမ္းခဲ့တဲ့ တိုက္ပြဲေတြကို ျမင္ေတြ႕ခဲ့ၾကတယ္။ ျပီးေတာ့ကမာၻ႕ရန္ေတြျဖစ္တဲ့ ေယဇာဗလ္ (</span><span style="font-size: small;"><a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Jezebel" target="_blank"><span lang="EN-US" style="font-weight: normal;">Jezebel</span></a></span><span lang="EN-US" style="font-size: small; font-weight: normal;">) နဲ႔ ပေရာဖတ္ အီလိယာ (</span><span style="font-size: small;"><a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Elijah" target="_blank"><span lang="EN-US" style="font-weight: normal;">Elijah</span></a></span><span lang="EN-US" style="font-size: small; font-weight: normal;">)တို႔ကိုလည္း ေတြ႔ဖူးခဲ့တယ္။ သူတို႔ေရွ႕ေမွာက္မွာပဲ အကၡရာကို တီထြင္လာၾကတယ္။ကုန္သည္ေတြကလည္း ေရာင္စုံအထည္အလိပ္ေတြတင္ျပီး သူတို႔နားက ျဖတ္သန္းသြားၾကတယ္။</span></h1><h1 style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-size: small; font-weight: normal;">ဒီလိုနဲ႔ သာေတာင့္သာယာ႐ွိတဲ့ေန႔တစ္ေန႔မွာထင္႐ွဴးပင္ေလးသုံးပင္ဟာ သူတို႔ရဲ႕အနာဂတ္ေတြနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး ေဆြးေႏြးၾကဖို႔ဆုံးျဖတ္လိုက္တယ္။</span></h1><h1 style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-size: small; font-weight: normal;">ပထမတစ္ပင္ကေျပာတယ္ ` သက္တမ္းတစ္ေလွ်ာက္လုံး ၾကံဳေတြ႕ခဲ့ရတာေတြ အားလုံးေနာက္မွာေတာ့ ငါ့မွာျဖစ္ခ်င္တာ တစ္ခုပဲ႐ွိတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ရန္ခပ္သိမ္းကို ေအာင္ႏိုင္တဲ့ ဘုရင္တစ္ပါးရဲ႕ပလႅင္ ျဖစ္ဖို႔ပဲ´</span></h1><h1 style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-size: small; font-weight: normal;">`ငါ့အေနနဲ႔ကေတာ့ေမတၱာနဲ႔ စြန္႔လြတ္အနစ္နာ ခံမႈအေၾကာင္း ေခတ္အဆက္ဆက္ ဥပမာျပဳ ေျပာဆိုသြားၾကရမယ့္အရာတစ္ခုခုရဲ႕ အစိတ္အပိုင္း တစ္ခုျဖစ္ခ်င္တယ္´ လို႔ ဒုတိယတစ္ပင္က ေျပာတယ္။</span></h1><h1 style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-size: small; font-weight: normal;">တတိယတစ္ေယာက္ကေတာ့` လူေတြငါ့ကို ၾကည့္တဲ့အခါတိုင္း ဘုရားသခင္ကို ေအာက္ေမ့ၾကတာမ်ဳိး ျဖစ္ခ်င္တယ္´လို႔ေျပာလိုက္တယ္။</span></h1><h1 style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-size: small; font-weight: normal;">ႏွစ္ေတြ၊ႏွစ္ေတြ ကုန္လြန္သြားလိုက္တာ ေနာက္ဆုံးမွာေတာ့ ေတာအုပ္ေလးထဲကို သစ္ခုတ္သမားေတြေရာက္လာၾကတယ္။ သစ္ခုတ္သမားေတြဟာ ထင္႐ွဴးပင္သုံးပင္လုံးကိုခုတ္ျပီး ခြဲစိတ္ပစ္လိုက္ၾကတယ္။</span></h1><h1 style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-size: small; font-weight: normal;">ထင္႐ွဴးပင္သုံးပင္လုံးမွာေတာ့ကိုယ္စီကိုယ္စီ စိတ္ကူးအိပ္မက္ေလးေတြနဲ႔ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ လက္ေတြ႕ဘ၀ၾကီးဆိုတာက ငါတို႔ဘာေတြ ျဖစ္ခ်င္လဲဆိုတာ ဘယ္တုန္းကမွ မေမးဘူးေလ။</span></h1><h1 style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-size: small; font-weight: normal;">ပထမထင္႐ွဴးပင္ေလးကိုေတာ့ တင္းကုတ္လုပ္ပစ္လိုက္ၾကတယ္။ ေနာက္ျပီး သူ႔ဆီကပိုေနေသးတဲ့အသားေတြနဲ႔ စားခြက္ကေလးလုပ္လိုက္ၾကတယ္။</span></h1><h1 style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-size: small; font-weight: normal;">ဒုတိယအပင္ကိုေတာ့ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းစားပြဲတစ္လုံးလုပ္လိုက္တယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာ ပရိေဘာဂ ဆိုင္ကိုပို႔ပစ္ဖို႔ေပါ့။</span></h1><h1 style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-size: small; font-weight: normal;">တတိယအပင္ကရတဲ့သစ္ကိုေတာ့ ေရာင္းမရတဲ့အတြက္ ပ်ဥ္အျဖစ္စိပ္ျပီး ျမိဳ႕ၾကီးတစ္ျမိဳ႕ကဂိုေထာင္ထဲမွာ သိမ္းထားလိုက္ၾကတယ္။</span></h1><h1 style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-size: small; font-weight: normal;">ထင္း႐ွဴးပင္သုံးပင္ဟာခါးသီးစြာနဲ႔ပဲ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ညည္းညဴမိၾကတယ္ ` ငါတို႔ဟာ သစ္မ်ဳိးေကာင္းေတြျဖစ္ေပမယ့္ ငါတို႔ကို ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္အသုံးျပဳဖို႔ေတာ့ ဘယ္သူမွေနရာ႐ွာမေတြ႕ၾကပါလား´ လို႔ေပါ့။</span></h1><h1 style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-size: small; font-weight: normal;">ဒီလိုနဲ႔အခ်ိန္ေတြကုန္လာလိုက္တာ တစ္ေန႔၊ ၾကယ္တာရာေတြ စုံတဲ့ ညတစ္ညမွာ နားခိုစရာမရတတ္တဲ့ ဇနီးေမာင္ႏွံတစ္စုံဟာပထမ ထင္း႐ွဴးပင္ေလးက ရတဲ့သစ္ကေန ေဆာက္ထားတဲ့ တင္းကုပ္ေလးမွာ ညအိပ္နားဖို႔ေရာက္လာၾကတယ္။ မိန္းမျဖစ္သူက ကိုယ္၀န္ ေန႔ေစ့လေစ့ၾကီးနဲ႔ေပါ့။ အဲဒီညမွာပဲအဲဒီအမ်ဳိးသမီးဟာ သားတစ္ေယာက္ ဖြားျမင္တယ္။ အဲဒီကေလးငယ္ေလးကို စားခြက္ေလးထဲကျမက္ေျခာက္ေလးေတြေပၚ သိပ္လိုက္တယ္။</span></h1><h1 style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-size: small; font-weight: normal;">အဲဒီအခိုက္အတန္႔မွာပဲပထမ ထင္း႐ွဴးပင္ေလးဟာ သေဘာေပါက္သြားတယ္။ သူ႔ရဲ႕ စိတ္ကူးအိပ္မက္ေတြဟာတကယ္ျဖစ္လာခဲ့ျပီဆိုတာကိုေပါ့။ ကမာၻေပၚမွာ အၾကီးက်ယ္ဆုံးေသာ ေအာင္ႏိုင္သူ လူသားရဲ႕အေထာက္အပံ အျဖစ္ကို သူရလိုက္ျပီလို႔ေပါ့။</span></h1><h1 style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-size: small; font-weight: normal;">ေနာက္ႏွစ္အနည္းငယ္အၾကာမွာ အိမ္ ခပ္ေသးေသးတစ္လုံးထဲမွာ လူအခ်ဳိ႕ စားၾကေသာက္ၾကတယ္။ ဒုတိယထင္း႐ွဴးပင္ကေန လုပ္ထားတဲ့ စားပြဲမွာေပါ့။ အဲဒီလူေတြထဲက တစ္ေယာက္က မစားေသာက္ၾကခင္မွာစားပြဲေပၚမွာတင္ထားတဲ့ ေပါင္မုန္႔နဲ႔ ၀ိုင္ အခ်ဳိ႕ကို နမူနာထားျပီးစကားတစ္ခ်ဳိ႕ေျပာတယ္။</span></h1><h1 style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-size: small; font-weight: normal;">အဲဒီမွာဒုတိယထင္း႐ွဴးပင္ဟာလည္း သေဘာေပါက္သြားတယ္။ သူဟာ ေပါင္မုန္႔နဲ႔ ၀ိုင္တင္တဲ့စားပြဲသက္သက္မဟုတ္ေတာ့ပဲ ၊ ဘုရားသခင္နဲ႔ လူသားၾကား ဆက္သြယ္မႈရဲ႕ အေထာက္အပံ့အစိတ္အပိုင္းတစ္ခု ျဖစ္လာခဲ့ျပီဆိုတာကိုေပါ့။</span></h1><h1 style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-size: small; font-weight: normal;">ေနာက္တစ္ေန႔မွာေတာ့တတိယထင္း႐ွဴးပင္ေလးက ရတဲ့ ပ်ဥ္ေတြနဲ႔ လက္၀ါးကပ္တိုင္လုပ္လိုက္ၾကတယ္။ေနာက္နာရီအနည္းငယ္အၾကာမွာေတာ့ ဒဏ္ရာေတြနဲ႔ လူတစ္ေယာက္ကို ေခၚလာၾကျပီးအဲဒီလက္၀ါးကပ္တိုင္မွာ သံေတြနဲ႔ ႐ိုက္လိုက္ၾကတယ္။ တတိယေျမာက္ ထင္း႐ွဴးပင္ေလးဟာစိတ္ပ်က္၀မ္းနည္းစြာနဲ႔ သူ႔ရဲ႕ အသုံးျပဳခံေနရာအတြက္ ကံၾကမၼာကို က်ိန္ဆိုမိတယ္။</span></h1><h1 style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-size: small; font-weight: normal;">ဒါေပမယ့္သုံးရက္ေတာင္ မလြန္ခင္မွာပဲ သူလည္းသေဘာေပါက္သြားတယ္။ သူ႔လက္၀ါးကပ္တိုင္မွာအခ်ိတ္ခံရတဲ့ လူသားဟာ ေလာကရဲ႕ အလင္းတန္ေဆာင္ျဖစ္ေနတာ။ သူ႔ရဲ႕ လက္၀ါးကပ္တိုင္ဟာႏွိပ္စက္ညွဥ္းပန္းရာ လက္နက္အျဖစ္ကေနျပီး လြတ္ေျမာက္ရာ၊ ေအာင္ျမင္ရာသေကၤတတစ္ခုအျဖစ္ ေျပာင္းလဲသြားခဲ့တာ၊ စတာေတြအားလုံးကိုေပါ့။</span></h1><h1 style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-size: small; font-weight: normal;">ထင္႐ွဴးပင္ေလးသုံးပင္ရဲ႕ကံၾကမၼာကေတာ့ အဲလိုအဆုံးသတ္သြားခဲ့တယ္။ စိတ္ကူးအိပ္မက္ေတြနဲ႔ပတ္သက္လာရင္အျမဲျဖစ္ေနၾကအတိုင္းပဲ- သူတို႔ရဲ႕ အိပ္မက္ေတြဟာ အေကာင္အထည္ေပၚလာခဲ့ၾကတယ္၊ ဒါေပမယ့္သူတို႔ေမွ်ာ္မွန္းထားခဲ့တဲ့ ပုံစံေတြနဲ႔ေတာ့ တျခားစီေပါ့….</span></h1><h1 style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><u><span lang="EN-US" style="font-weight: normal;"> <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Paulo_Coelho">Paulo Coelho </a></span></u></span><span lang="EN-US" style="font-size: small; font-weight: normal;">ရဲ႕ christmas story ကို ႐ု႐ွားဘာသာမွ ျပန္ဆိုပါတယ္။</span></h1><div class="MsoNormal" style="color: purple; font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">notes; ဘာသာျပန္ေတြ မေရးျဖစ္တာၾကာပါျပီ။ ခရစ္စမတ္အေၾကာင္း ျဖစ္ေနတာေရာ မူရင္းစာက အလြယ္တကူရွိေနတာေၾကာင့္ေရာ ျပန္ျဖစ္သြားတာပါ။ အမွတ္တရေပါ့။ အားလုံးအတြက္ ခရစ္စမတ္လက္ေဆာင္လို႔ ေျပာလည္း ရပါတယ္။ Paulo Coelho ရဲ႕စာအုပ္ေတြကို <i><a href="http://en.wikipedia.org/wiki/The_Alchemist_%28novel%29" title="The Alchemist (novel)">The Alchemist </a>ကေနစျပီး ဖတ္ဖူးခဲ့တာပါ။ အဲဒီကေနစျပီး ၾကိဳက္ခဲ့တာလို႔လည္း ေျပာလို႔ရပါတယ္။ ဒါေလးကိုေတာ့ ခရစ္စမတ္ အမွတ္တရအေနနဲ႔ တင္ျဖစ္တာပါ။ သူကေတာ့ ဘာသာေရးနဲ႕ဆက္ႏႊယ္ျပီးေရးထားတာ ျဖစ္ေပမယ့္ ေပးခ်င္တဲ့ မက္ေဆ့ခ်္ ေလးကို သေဘာက်တာေၾကာင့္ ဘာသာျပန္ျဖစ္သြားတာပါ။ </i><i><a href="http://en.wikipedia.org/wiki/The_Alchemist_%28novel%29" title="The Alchemist (novel)">The Alchemist</a></i><i> မွာလည္းပဲ လူေတြရဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ အိပ္မက္ေလးေတြအေၾကာင္းပဲ ေရးထားတာပါ။ လူေတြအတြက္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ထက္ အေရးၾကီးတာရယ္လို႔ေရာ ရွိမွမ၇ွိတာပဲေလ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြရဲ႕ အိပ္မက္ေတြဟာ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ေနျဖစ္ေန တစ္ေန႔မွာေတာ့ မုခ်ျဖစ္လာမွာပဲမဟုတ္လား။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေမွ်ာ္လင့္သလိုေတာ့ ျဖစ္ခ်င္မွ ျဖစ္မွာေပါ့ဗ်ာ။ </i></span><br /><span style="font-size: small;"><i>ေပ်ာ္႐ႊင္ဖြယ္ ခရစ္စမတ္ပါ (ေ၀လင္း) </i></span><br /><span style="font-size: small;"><i>ိ</i></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1002298005402628482-3831524120802144026?l=homeofns.blogspot.com' alt='' /></div>wai linnhttps://profiles.google.com/109819613410093426281noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1002298005402628482.post-54371934678983618672011-11-26T03:38:00.001+08:002011-11-26T03:45:09.732+08:00နတ္သမီးပုံျပင္<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: left;"><!--[if gte mso 9]><xml> <o:OfficeDocumentSettings> <o:AllowPNG/> </o:OfficeDocumentSettings></xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:WordDocument> <w:View>Normal</w:View> <w:Zoom>0</w:Zoom> <w:TrackMoves/> <w:TrackFormatting/> <w:PunctuationKerning/> <w:ValidateAgainstSchemas/> <w:SaveIfXMLInvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:IgnoreMixedContent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:AlwaysShowPlaceholderText>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:DoNotPromoteQF/> <w:LidThemeOther>RU</w:LidThemeOther> <w:LidThemeAsian>X-NONE</w:LidThemeAsian> <w:LidThemeComplexScript>X-NONE</w:LidThemeComplexScript> <w:Compatibility> <w:BreakWrappedTables/> <w:SnapToGridInCell/> <w:WrapTextWithPunct/> <w:UseAsianBreakRules/> <w:DontGrowAutofit/> <w:SplitPgBreakAndParaMark/> <w:EnableOpenTypeKerning/> <w:DontFlipMirrorIndents/> <w:OverrideTableStyleHps/> </w:Compatibility> <m:mathPr> <m:mathFont m:val="Cambria Math"/> <m:brkBin m:val="before"/> <m:brkBinSub m:val="--"/> <m:smallFrac m:val="off"/> <m:dispDef/> <m:lMargin m:val="0"/> <m:rMargin m:val="0"/> <m:defJc m:val="centerGroup"/> <m:wrapIndent m:val="1440"/> <m:intLim m:val="subSup"/> <m:naryLim m:val="undOvr"/> </m:mathPr></w:WordDocument></xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:LatentStyles DefLockedState="false" DefUnhideWhenUsed="true" DefSemiHidden="true" DefQFormat="false" DefPriority="99" LatentStyleCount="267"> <w:LsdException Locked="false" Priority="0" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Normal"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="heading 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 7"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 8"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 9"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 7"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 8"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 9"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="35" QFormat="true" Name="caption"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="10" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Title"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="1" Name="Default Paragraph Font"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="11" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Subtitle"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="22" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Strong"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="20" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Emphasis"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="59" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Table Grid"/> <w:LsdException Locked="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Placeholder Text"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="1" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="No Spacing"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light List"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light List Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Revision"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="34" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="List Paragraph"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="29" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Quote"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="30" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Intense Quote"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light List Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1 Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2 Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1 Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2 Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1 Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2 Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3 Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light List Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1 Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2 Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1 Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2 Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1 Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2 Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3 Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light List Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1 Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2 Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1 Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2 Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1 Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2 Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3 Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light List Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1 Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2 Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1 Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2 Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1 Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2 Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3 Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light List Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1 Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2 Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1 Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2 Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1 Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2 Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3 Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="19" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Subtle Emphasis"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="21" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Intense Emphasis"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="31" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Subtle Reference"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="32" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Intense Reference"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="33" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Book Title"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="37" Name="Bibliography"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" QFormat="true" Name="TOC Heading"/> </w:LatentStyles></xml><![endif]--><!--[if gte mso 10]><style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Обычная таблица"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin-top:0cm; mso-para-margin-right:0cm; mso-para-margin-bottom:10.0pt; mso-para-margin-left:0cm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi; mso-fareast-language:EN-US;}</style><![endif]--></div><div class="MsoNormal" style="text-align: left;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; mso-ansi-language: EN-US;">အိပ္ရာ၀င္ပုံျပင္ေတြနဲ႔မရင္းနီးခဲ့ေပမယ့္</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: left;"><br /></div><div></div><div class="MsoNormal" style="text-align: left;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; mso-ansi-language: EN-US;">ပုံျပင္ထဲက နတ္သမီးနဲ႔ေတာ့ ရင္းနီးခြင့္ရခဲ့တယ္</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: left;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; mso-ansi-language: EN-US;">နီးျခင္းေ၀ျခင္းၾကား</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: left;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; mso-ansi-language: EN-US;">ေမတၱာမွာ အလ်ားအနံလည္း႐ွိခဲ့တယ္။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: left;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; mso-ansi-language: EN-US;">သူ႔ပုံျပင္ထဲမွာ ေ႐ႊမင္းသားပါသလို၊ လူရမ္းကားလည္းပါတယ္</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: left;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; mso-ansi-language: EN-US;">ေလေျပညွင္းသလို၊ မုန္တိုင္းန႔ံလည္းသင္းတယ္</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: left;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; mso-ansi-language: EN-US;">နတ္သမီးပုံျပင္မဆုံးခင္အိပ္ေပ်ာ္သြားတတ္ေပမယ့္</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: left;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; mso-ansi-language: EN-US;">ဘယ္ေတာ့မွမစိုးရိမ္ခဲ့ဘူး</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: left;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; mso-ansi-language: EN-US;">(ယုံၾကည္တယ္)</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: left;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; mso-ansi-language: EN-US;">ဘာေတြပဲျဖစ္ခဲ့ျဖစ္ခဲ့</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: left;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; mso-ansi-language: EN-US;">ေနာက္ဆုံးမွာေတာ့ နတ္သမီးပုံျပင္ဟာ</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: left;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; mso-ansi-language: EN-US;">`ေပ်ာ္႐ႊင္စြာ ေနထိုင္သြားၾကေလသတည္း´ နဲ႔ဆုံးတယ္။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: left;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: left;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"> <span style="color: blue;"> ေ၀လင္း </span></span></div><div style="text-align: left;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: left;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: left;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">အစ္မအျဖဴေရာင္နတ္သမီးရဲ႕ေမြးေန႔အတြက္ ေရးခဲ့တဲ့ကဗ်ာေလးပါ။။ အခုအမွတ္တရအျဖစ္တင္လိုက္ပါတယ္။ </span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1002298005402628482-5437193467898361867?l=homeofns.blogspot.com' alt='' /></div>wai linnhttps://profiles.google.com/109819613410093426281noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1002298005402628482.post-25064219484452310062011-10-31T00:48:00.000+08:002011-10-31T01:09:52.365+08:00လက္ထပ္ထိမ္းျမားျခင္း<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;"><a href="http://magic-work.ru/IMG/weddings/wedding_rings.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="228" src="http://magic-work.ru/IMG/weddings/wedding_rings.jpg" width="320" /></a></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">ျပီးခဲ့တဲ့လ တစ္လလုံး ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ႐ွိေနခဲ့ပါတယ္။အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ သိတဲ့အတိုင္းပဲ စာအုပ္ပုံထဲေခါင္းထိုးတာပဲ။ ျပန္လာေတာ့လည္း သယ္လို႔ရသမွ်သယ္လာတဲ့ ထဲမွာ စားစရာေသာက္စရာေတြက တ၀က္နဲ႔စာအုပ္က တ၀က္ပါ။ အမွန္တကယ္က စာအုပ္ေလးတစ္အုပ္အေၾကာင္းေျပာခ်င္လို႔ပါ။ တစ္အုပ္လုံးအေၾကာင္းေတာင္မဟုတ္ပါဘူးေလ။ ေျပာခ်င္တာေလးေတြေ႐ြးေျပာမွာပါ။ စာအုပ္က ဆရာျမသန္းတင့္ ဘာသာျပန္တဲ့Andre Maurois ရဲ႕ The Art of Living ပါ။ ဆရာက ဘ၀ေနနည္း အႏုပညာ လို႔ နာမည္ေပးထားပါတယ္။အဲဒီထဲမွာ ေခါင္းစဥ္ခြဲ ၉ ခု ပါပါတယ္။ ေတာ္ေတာ္ေကာင္းတဲ့ စာအုပ္ေလးပါ။ ( အဲဒါေတြက အတည္ပါ။အခုအပ်က္ေတြစပါေတာ့မယ္။ J ) အဟဲ ေျပာခ်င္တဲ့အေၾကာင္းကေတာ့“လက္ထပ္ထိမ္းျမားျခင္း အႏုပညာ” ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ပါ။ စာအုပ္ထဲမွာ ဘာေရးထားတယ္ဆိုတာထက္ကိုစာအုပ္ကိုဖတ္ျပီး ေတြးမိတာေလးေတြ ေျပာခ်င္လို႔ပါ။ (စာအုပ္ထဲမွာ ပါတာေတာ့ စာအုပ္ပဲ၀ယ္ဖတ္ၾကည့္ေတာ့)</div><div style="text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">ျမန္မာႏိုင္ငံျပန္တုန္းကသူငယ္ခ်င္းမိန္းကေလးက (မိန္းကေလးသူငယ္ခ်င္းနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းမိန္းကေလး ဘာကြာလဲေတာ့ မသိဘူး။ေသခ်ာတာက အဲဒီတစ္ေယာက္က သူငယ္ခ်င္း ျပီးေတာ့ မိန္းကေလး) သူက ေျပာတယ္။ ေယာက္်ားမယူခ်င္ဘူးတဲ့(ေသခ်ာတာကေတာ့ တရားရသြားတာမဟုတ္ပါဘူး) ေတြးၾကည့္ရင္ေၾကာက္တယ္။ ပ်င္းစရာၾကီးတဲ့။ အဲဒီတစ္ေယာက္တည္းနဲ႔တစ္သက္လုံးေနသြားရမွာတဲ့။ ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္းဆိုလြတ္လြတ္လပ္လပ္ပဲတဲ့။ ဘယ္သူ႔ကိုမွ ငဲ့စရာမလိုဘူးတဲ့။</div><div style="text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">အဲဒါေတြကသူေျပာတာပါ။ သူေျပာတာေတြေရးျပေနလို႔ ကၽြန္ေတာ္ကပါအဲလိုေတြးေနျပီလို႔မထင္ပါနဲ႔။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့မိန္းမယူျဖစ္ေအာင္ယူမွာပါ။ (အသက္အ႐ြယ္ေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္)</div><div style="text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">ဘာျဖစ္လို႔လည္းဆိုေတာ့မိသားစုဘ၀တစ္ခုကို တည္ေထာင္ၾကည့္ခ်င္လို႔ပါ။ ကၽြန္ေတာ္က ကၽြန္ေတာ့္အေဖ ဘယ္သူလဲဆိုတာထက္ကၽြန္ေတာ့္သား ဘယ္သူျဖစ္မယ္ဆိုတာက ပိုျပီး ကၽြန္ေတာ္ဘယ္သူဆိုတာကို ျပဌာန္းတယ္လို႔ ခံယူပါတယ္။ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ မိဘေတြကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေ႐ြးခ်ယ္ခြင့္၊ ျပဳျပင္ဖန္တီးခြင့္၊ ဖန္တီးႏိုင္စြမ္းမွမ႐ွိတာ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တကယ္ဖန္တီး ပ်ဳိးေထာင္ယူရမွာက ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕သားသမီးေတြပဲ႐ွိပါတယ္။ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ တန္ဖိုးဟာ လူ႔အဖြ႔ဲအစည္းတစ္ခု ကို သူဘယ္ေလာက္ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ထူေထာင္ႏိုင္လဲဆိုတာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္က တိုင္းထြာခ်င္ပါတယ္။ မိသားစုဘ၀တစ္ခုကိုေတာင္ ေကာင္းေကာင္းမတည္ေထာင္ႏိုင္ရင္လူ႔အဖြဲ႔အစည္းတစ္ခုလုံးနဲ႔ ယဥ္ရင္ ဘယ္လိုမွ လုပ္ႏိုင္ကိုင္ႏိုင္စရာ အေၾကာင္းမ႐ွိပါဘူး။ဒါေတြဟာ အသက္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္လူငယ္တစ္ေယာက္ရဲ႕ ရယ္႐ႊင္ဖြယ္အေတြးေတြ ျဖစ္ႏိုင္သလို၊ အိမ္ေထာင္ျပဳဖို႔ဆုံးျဖတ္ထားတဲ့ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဆင္ေျခေတြလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။</div><div style="text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">ျဖစ္ခ်င္တာျဖစ္ေမာင္ဘခ်စ္၀တၳဳထဲမွာ ဆ၇ာမင္းသိခၤေရးထားတာေလးကို သေဘာက်မိပါတယ္။ မိန္းမေတြဟာ သုညနဲ႔တူတယ္တဲ့။တခ်ိဳ႕မိန္းမေတြကဆို သုည ၅ လုံးေလာက္နဲ႔ညီမွ်တယ္ဆိုတယ္။ ေယာက္်ားတစ္ေယာက္ဟာ သုညနဲ႔တူတဲ့မိန္းမကိုလက္ထပ္လိုက္ျခင္းအားျဖင့္ သူ႔မွာ မူရင္းတန္ဖိုး ၁ ပဲ႐ွိတယ္ဆိုင္ရင္ေတာင္ ၁၀၊ ၁၀၀၊ ၁၀၀၀စသျဖင့္ တန္ဖိုးတက္သြားႏိုင္ပါတယ္။ ကတ္သီးကပ္သတ္ေတြးျပီး တခ်ဳိ႕က ဆိုခ်င္ၾကမယ္။ သုညေတြကိုေနာက္မွာ မထားပဲ ေ႐ွ႕မွာထားရင္ေရာဆိုျပီးေတာ့ ဒါဆိုလည္း ပူစရာမ႐ွိေသးပါဘူး။ အရင္းကအရင္းပဲမို႔။ (ဒီေနရာမွာ သုညနဲ႔ ႏိႈင္းယွဥ္ရျခင္းက မိန္းမေတြကို တန္ဖိုးမ႐ွိဘူးလို႔ဆိုလိုတာမ်ဳိးမဟုတ္ပဲ ေယာက္်ားတစ္ေယာက္ကို မိန္းမတစ္ေယာက္က ဘယ္လိုတန္ဖိုးျမင့္ေပးႏိုင္တယ္လို႔ျမင္သာေအာင္ ႏိႈင္းယွဥ္ျခင္းျဖစ္တယ္လို႔ မွတ္ယူေစခ်င္ပါတယ္။</div><div style="text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">ထားပါေတာ့။စားအုပ္ထဲက ဟာေလးေျပာခ်င္ပါတယ္။ Andre Maurois က ထိမ္းျမားျခင္းအႏုပညာဆိုတဲ့ အခန္းမွာလက္ထပ္ထိမ္းျမားျခင္းကို ဆန္႔က်င္တဲ့ လူေတြရဲ႕ အျမင္ေတြ၊ အဲဒီလူေတြေျပာခဲ့တာေတြကိုအရင္ေျပာပါတယ္။</div><div style="text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">“လက္ထပ္ထိမ္းျမားတယ္ဆိုတာဘာလဲ။ ေယာက္်ားေလးတစ္ေယာက္နဲ႔မိန္းကေလးတစ္ေယာက္တို႔ဟာ <u>အသက္ငယ္ငယ္မွာ</u> သူတို႔ရဲ႕ စိတ္ကူးယဥ္ဘ၀ကို အဆုံးသတ္လိုက္တာျဖစ္တယ္။တစ္နည္းအားျဖင့္ ေနာက္ထပ္စြန္းစားမႈအသစ္ေတြ၊ ရင္ခုန္စရာအသစ္ေတြကိုလည္း စြန္႔လြတ္လိုက္ၾကတဲ့သေဘာျဖစ္တယ္။ခ်စ္သူခ်င္း ခ်ိန္းေတြ႔ျပီး ယစ္မူးရတဲ့ အရသာကေလးေတြကို စြန္႔လြတ္လိုက္ရျခင္း ျဖစ္တယ္။ေနာက္ထပ္ခ်စ္လို႔ ခံစားရတဲ့ အ့ံဩစရာေကာင္းတဲ့ သာယာၾကည္ႏူးမႈေလးေတြကို စြန္႔လြတ္လိုက္ရျခင္းျဖစ္တယ္။ သူတို႔ရဲ႕အေရးၾကီးတဲ့ အဓိကက်တဲ့ စြမ္းအင္ေတြကို ျဖတ္ေတာက္လိုက္ရတာ ျဖစ္တယ္။ဒီလိုနဲ႔သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ဟာ ဘာမွရင္ခုန္မႈေတြမ႐ွိေတာ့တဲ့ ဘ၀ၾကီးထဲကို တစ္သက္လုံးဆင္းသက္သြားခဲ့ရတာျဖစ္တယ္။ဒီလိုနဲ႔ ဘ၀ကိုစတင္ဖို႔ ျပင္ဆင္တုန္းမွာပဲ ဘ၀ဆုံးသြားရတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ လင္ကိစၥ၊ မယားကိစၥထဲမွာနစ္ျမဳပ္သြားျပီး ျငီးေငြ႔စရာေကာင္းတဲ့ ဘ၀ၾကီးထဲမွာ နစ္မြန္းသြားရေတာ့တယ္။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြကုန္ဆုံးသြားရေတာ့တယ္။ ေအာင္ျမင္မႈေတြကုန္ဆုံးသြားရေတာ့တယ္။ ေအာင္ျမင္မႈေတြ႔ဖို႔ အလားအလာေတြပိတ္သြားရေတာ့တယ္။ အံ့ဩစရာေတြ ေပ်ာက္ပ်က္ကုန္ဆုံးသြားရေတာ့တယ္။ နည္းနည္းၾကာလာေတာ့ အခ်စ္ဟာလည္းေပ်ာက္ဆုံးသြားျပီး အိမ္မႈကိစၥအတြက္ လုံးပန္းရ၊ သားသမီးပညာေရးအတြက္ စိုးရိမ္ရ ျဖစ္လာတယ္။ဒီလိုနဲ႔ လူငယ္ရဲ႕ဘ၀၊ လူငယ္ရဲ႕ ေပ်ာ္႐ႊင္စရာေတြကို မခံစားလိုက္ရဘဲ၊ မသိမသာနဲ႔ အိုမင္းရင့္ေရာ္သြားခဲ့ရတယ္။လက္ထပ္လိုက္ရင္ေပ်ာ္စရာေကာင္းမွာပဲဆိုတဲ့ စိတ္ကူးယဥ္အခ်စ္ေၾကာင့္ လက္ထပ္ခဲ့ေပမယ့္ လက္ထပ္လိုက္တာနဲ႔လက္ထပ္ခ်င္ေအာင္ လႈံ႔ေဆာ္ေပးခဲ့တဲ့ စိတ္ကူးယဥ္အခ်စ္ဟာလည္း ႃပိဳလဲပ်က္စီးသြားေတာ့တယ္။”</div><div style="text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">အေပၚကစာပိုဒ္က စာအုပ္ထဲကပါ။ အဲဒီမွာေျပာထားတဲ့ ထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္က “အသက္ငယ္ငယ္” ဆိုတဲ့ စာလုံးကိုမ်ဥ္းသားျပထားပါတယ္။ ဟုတ္ပါတယ္။ အသက္ငယ္ငယ္နဲ႔ ေယာက္်ား၊မိန္းမ ယူကုန္ၾကရင္ေတာ့ အဲဒီမွာေရးထားတဲ့အတိုင္းပါပဲ။ စိတ္ပ်က္စရာသိပ္ေကာင္းပါတယ္။ ဒီတစ္ေခါက္ျပန္သြားေတာ့ ငယ္သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ျပန္ေတြ႔တယ္။ ကိုယ္က ေက်ာင္းေတာင္မျပီးေသးလို႔ ေက်ာင္းသားစိတ္ေတာင္ မေပ်ာက္ေသးတဲ့ အခ်ိန္မွာတခ်ဳိ႕ဆိုရင္ သားကိုယ္စီ၊ သမီးကိုယ္စီနဲ႔ ျဖစ္ေနၾကျပီ။ သူတို႔ဘ၀နဲ႔သူတို႔ ေပ်ာ္ခ်င္လည္းေပ်ာ္ေကာင္းေပ်ာ္လိမ့္မယ္။( သိပ္ေတာ့မထင္ပါဘူး)။ ဒါေပမယ့္ အားက်စရာမဟုတ္တာေတာ့ အေသအခ်ာပဲ။ထားပါေတာ့ အသက္ငယ္ငယ္နဲ႔ အိမ္ေထာင္မျပဳသင့္ဘူးဆိုေတာ့ ဘယ္အခ်ိန္မွာ ျပဳသင့္ျပီလဲ? အဲဒါကေတာ့မေျပာတတ္ေတာ့ဘူး။ အသက္ငယ္ငယ္ဆိုတာက ဘယ္အ႐ြယ္အထိကိုေျပာတာလဲ? ဥပေဒအရေတာ့ ၁၈ ႏွစ္ဆိုအိမ္ေထာင္ျပဳခြင့္ေပးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အိမ္ေထာင္ျပဳဖို႔ကိုေတာ့ အသက္နဲ႔တိုင္းတာလို႔ေကာရပါ့မလား?ကၽြန္ေတာ့္အစ္ကိုၾကီးတစ္ေယာက္ရဲ႕ မဂၤလာေဆာင္မွတ္တမ္းတင္ ဗီြဒီယိုၾကည့္မိတယ္။ အခမ္းအနားေတြၾကည့္ျပီးနည္းနည္းေတာင္ စိတ္ပ်က္တယ္။ ကုန္သြားမယ့္ေငြေတြကို ေတြးျပီး စိတ္ေတာင္ညစ္တယ္။ လာတဲ့ဧည့္သည္ေတြထဲမွာသတု႔ိသားသတို႔သမီးနဲ႔သိတာက တစ္၀က္ေလာက္ပဲပါတယ္။ အဲဒီတစ္၀က္ထည္းမွာမွ ရင္းနွီးတာက တစ္၀က္ေလာက္။စဥ္းစားတာၾကည့္ေပေတာ့။ ႐ု႐ွားေတြ အခုေနာက္ပိုင္းမဂၤလာေဆာင္တဲ့ ပုံစံကိုသေဘာက်ပါတယ္။ႏွစ္ဖက္မိဘပါမယ္။ ညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမ အရင္းေတြပါမယ္။ ေနာက္အရင္းနီးဆုံးဆိုတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြပါမယ္။(အေဖ့မိတ္ေဆြ၊ အေမ့မိတ္ေဆြေတြ မပါပါဘူး) ေျပာရရင္ေတာ့ ဒါအကုန္ပဲ။ ခန္းမရယ္လို႔လည္းမငွားဘူး။မနက္ပိုင္း ဒါမွမဟုတ္ ညေနပိုင္း အဲဒီလူစုက ကားနဲ႔ ျမိဳ႕ထဲက ေနရာစုံ လွပတဲ့ေနရာေတြမွာဓါတ္ပုံ႐ုိက္၊ ေလွ်ာက္လည္၊ ျပီးရင္ စားေသာက္ဆိုင္တစ္ခုခုမွာ( ၾကိဳတင္ဘြတ္ကင္လုပ္ထားတဲ့ဆိုင္)ေကၽြးေမြးျပီး ျပီးသြားတာပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အဲဒီပုံစံကို သေဘာက်ပါတယ္။ ခမ္းခမ္းနားနားဆိုတာကိုဘယ္လိုမွ ခံစားၾကည့္လို႔မရေသးပါဘူး။ လိုလည္းမလိုအပ္ဘူးလို႔ထင္ပါတယ္။ ( ဒါကိုၾကားရင္ေတာ့မ႐ွိေသးတဲ့ သတို႔သမီးေလာင္းက စိတ္ပ်က္မွာအမွန္ပါပဲ)</div><div style="text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">အခမ္းအနားကအခမ္းအနားေပမယ့္ လက္ထပ္ျခင္းဆိုတဲ့ မူရင္းအဓိပၸာယ္ကိုေတာ့ မပ်က္ေစခ်င္ပါဘူး။</div><div style="text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">လက္ထပ္ျခင္းကလူႏွစ္ေယာက္လက္တြဲျပီး လူ႔အဖြဲ႔အစည္းတစ္ခုကိုု(အေသးေလးေပမယ့္) တည္ေထာင္ၾကည့္ျခင္းပါ</div><div style="text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="background-color: white; font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><div style="color: blue;">Notes:ဒီပို႔စ္အျပီးမွာ စိတ္၀င္စားသူ အမ်ဳိးေကာင္းသမီးမ်ား ဖုန္းဆက္လို႔ရပါတယ္။ ဖုန္းနံပါတ္ကေတာ့ +7931299**** ပါ ေနာက္ကေလးလုံးကိုေတာ့ ဖူးစာ႐ွင္မွန္ရင္မွန္းႏိုင္ပါလိမ့္မယ္)))))))))</div><br />ထပ္ေျပာခ်င္တာေလး႐ွိပါတယ္။ မေတာ္တဆ ကံဆိုးကံေကာင္း တစ္ေယာက္ေယာက္ကမ်ားဒီပို႔စ္ကို ဖတ္မိခဲ့ျပီး လက္ထပ္ထိမ္းမ်ားျခင္း အေၾကာင္းေလး ေရးေပးၾကရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲဗ်ာ.. တဂ္တာေတာ့မဟုတ္ပါဘူး... ဘေလာ့ဂ္ဂါေမာင္ႏွမေတြ ဆႏၵ႐ွိမယ္ဆိုရင္ေပါ့။</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1002298005402628482-2506421948445231006?l=homeofns.blogspot.com' alt='' /></div>wai linnhttps://profiles.google.com/109819613410093426281noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1002298005402628482.post-34634035513199704372011-09-19T07:20:00.000+08:002011-09-19T07:20:31.738+08:00ငိုခ်င္း သို႔ ငိုျခင္း<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><span style="font-size: small;">ဥေပကၡာေမွာင္ေမွာင္မွာ</span><br /><span style="font-size: small;">ေၾကာင္အနက္တစ္ေကာင္ျမင္လိုက္တယ္</span><br /><span style="font-size: small;">ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ၾကီးရင္မွာပိုက္ျပီး ေသဆုံးေနတဲ့လူေတြစာရင္းထဲမွာ ကိုယ္က မိန္႔မိန္႔ၾကီး</span><br /><span style="font-size: small;">ငါ့ေရတြင္းထဲက ဖားက ေရွ႕ကို တစ္ေတာင္ ခုန္တိုင္း ေနာက္ကို ႏွစ္ေတာင္ ျပန္က်တယ္</span><br /><span style="font-size: small;">နင့္ဆီေရာက္ဖို႔ ဘယ္ေလာက္ခုန္ရမလဲ...?</span><br /><span style="font-size: small;">တစ္ေန႔တစ္လံနဲ႔ ပုဂံက ဘယ္မွမေရြ႕ဘူး </span><br /><span style="font-size: small;">အဲလိုပဲ ကိုယ္ကလည္း ဘယ္မွမေရြ႕ဘူး</span><br /><span style="font-size: small;">လူတစ္ေယာက္ကိုခ်စ္ရင္ အဲဒီလူစိတ္ခ်မ္းသာေစခ်င္တယ္တဲ့</span><br /><span style="font-size: small;">ကိုယ္က မင္းကိုလည္းခ်စ္တယ္၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုလည္းခ်စ္တယ္</span><br /><span style="font-size: small;">ဒါေၾကာင့္ </span><br /><span style="font-size: small;">ကိုယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္လုံးစိတ္မခ်မ္းသာႏိုင္ဘူး</span><br /><span style="font-size: small;">အခ်စ္ဆိုတဲ့ စကားလုံးကိုေတြ႕တိုင္း သုံးၾကိမ္ျပဳံးတယ္</span><br /><span style="font-size: small;">ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့</span><br /><span style="font-size: small;">အခ်စ္နဲ႔ေတြ႕တိုင္းငိုခဲ့ရလို႔</span><br /><span style="font-size: small;">လူေတြက အခ်စ္နဲ႔ေတြ႕လာရင္ ေျပာင္းလဲသြားတယ္</span><br /><span style="font-size: small;">ငါနဲ႔အခ်စ္နဲ႔ေတြ႕ေတာ့</span><br /><span style="font-size: small;">အခ်စ္က( နာက်င္မႈအျဖစ္)ေျပာင္းလဲသြားတယ္</span><br /><span style="font-size: small;">သိပ္လွတာပဲေနာ္တဲ့ တိမ္ေတြၾကည့္တုန္းက မင္းေျပာဖူးတယ္</span><br /><span style="font-size: small;">အခု အဲဒီတိမ္ေတြ မိုး႐ြာသြားျပီ</span><br /><span style="font-size: small;">ဖားေတြကလည္းေအာ္လို႔၊</span><br /><span style="font-size: small;">ပုဂံကလည္း ရပ္လို႔</span><br /><span style="font-size: small;">ေၾကာင္နက္ကလည္း နံရံေထာင့္မွာေခြလို႔</span><br /><span style="font-size: small;">ျပီးေတာ့......</span><br /><span style="font-size: small;">ဥေပကၡာေတြကလည္းေမွာင္လို႔။</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1002298005402628482-3463403551319970437?l=homeofns.blogspot.com' alt='' /></div>wai linnhttps://profiles.google.com/109819613410093426281noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1002298005402628482.post-15517955011875178412011-06-25T02:20:00.000+08:002011-06-25T02:20:01.869+08:00တမ္းတျခင္း<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">ေတာင္ပံေတြက်ဳိးတုန္းက<br /><br />ဆားငန္ေရေတြေသာက္ဖူးတယ္..<br /><br />မိုးကိုေမွ်ာ္ၾကည့္ေတာ့ေ၀းတုန္းပဲ<br /><br />မ်က္၀န္းတစ္စုံရယ္၊ အျပဳံးတစ္ခုရယ္ လိုခ်င္တယ္<br /><br />တကယ္ေတာ့ <br /><br />အပင္နဲ႔ ဘယ္ေလာက္ေ၀းေ၀း ပန္းကေတာ့ ေမႊးမွာပဲ<br /><br />ငါကသာ မေနတတ္ မထိုင္တတ္နဲ႔ အၾကည့္ေတြငတ္ခဲ့တာ<br /><br />Good Bye!!!! မိန္းကေလးေရ<br /><br /> ၾကင္နာတတ္တဲ့ နင့္ႏွလုံးသားေပၚ ၾကယ္ေတြေၾကြပါေစ<br /><br />ငါကေတာ့ ၾကယ္ေတြျမင္တိုင္း ႏွလုံးသားခ်င္းနီးခဲ့တဲ့ ေန႔ေတြကို သတိရေနဦးမယ္...<br /><br /><br /><span style="background-color: white; color: blue;">PS နည္းနည္းေတာ့ ရည္းစားစာဆန္ေနလားမသိဘူး.... :((((((</span><br /> <span style="color: blue;"> ေ၀လင္း</span><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1002298005402628482-1551795501187517841?l=homeofns.blogspot.com' alt='' /></div>wai linnhttps://profiles.google.com/109819613410093426281noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1002298005402628482.post-85791432711331274822011-04-13T17:15:00.000+08:002011-04-13T17:15:22.090+08:00ရင္ထဲကသၾကၤန္<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://img-fotki.yandex.ru/get/6005/mroma-2008.3c/0_557c5_7b1b69b1_-2-L.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="228" src="http://img-fotki.yandex.ru/get/6005/mroma-2008.3c/0_557c5_7b1b69b1_-2-L.jpg" width="320" /></a></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><span style="font-size: small;"> </span></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><span style="font-size: small;">သၾကၤန္ေရ...</span></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><br /></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><span style="font-size: small;">အျပင္မွာ အရည္ေပ်ာ္လက္စ ႏွင္းထုၾကီး႐ွိတယ္</span></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><br /></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><span style="font-size: small;">+1 လို႔ျပေနတဲ့ သာမိုမီတာေလးလည္း႐ွိတယ္</span></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><br /></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><span style="font-size: small;">အ႐ြက္တစ္႐ြက္မွမ႐ွိတဲ့ သစ္ပင္ေတြ႐ွိတယ္</span></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><br /></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><span style="font-size: small;">အေႏြးထည္ကိုယ္စီနဲ႔ လမ္းသလားေနတဲ့သူေတြ ႐ွိတယ္</span></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><br /></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><span style="font-size: small;">ဒါေပမယ့္ ၾကဲၾကဲေတာက္ေနတဲ့ ေနမ႐ွိဘူး</span></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><br /></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><span style="font-size: small;"> အ႐ြက္စိမ္းစိမ္း အပြင့္၀ါ၀ါနဲ႔ ပိေတာက္ပင္ေတြမ႐ွိဘူး</span></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><br /></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><span style="font-size: small;">စတုဒီသာမ႐ွိဘူး</span></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><br /></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><span style="font-size: small;">တူးပို႔ တူးပို႔ မ႐ွိဘူး</span></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><br /></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><span style="font-size: small;">ျပီးေတာ့ ယိမ္းသမေလးေတြ မ႐ွိဘူး</span></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><br /></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><span style="font-size: small;">ေရပက္တဲ့ မ႑ပ္မ႐ွိသလို ေရပက္ခံထြက္တဲ့ လူေတြလည္း မ႐ွိဘူး</span></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><br /></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><span style="font-size: small;">မုန္႔လုံးေရေပၚမ႐ွိသလို ေရႃပြတ္ေတြနဲ႔ ေရလိုက္ပက္ေနတဲ့ ကေလးေတြလည္း မ႐ွိဘူး</span></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><br /></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><span style="font-size: small;">ဒါေပမယ့္.........</span></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><br /></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><span style="font-size: small;">ဒါေပမယ့္</span></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><br /></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><span style="font-size: small;">ငါ့ရင္ထဲမွာ နင္႐ွိေနတယ္ဆိုရင္ ယုံမလားသၾကၤန္..?</span></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><br /></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><span style="font-size: small;">ငါ့ရင္ထဲမွာ ပိေတာက္႐ွိတယ္၊ တူးပို႔တူးပို႔ ႐ွိတယ္</span></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><br /></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><span style="font-size: small;">ၿပီးေတာ့ နင့္ကိုလြမ္းတဲ့ အလြမ္းေတြနဲ႔ ႐ႊဲ႐ႊဲစိုေနတဲ့ </span></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><br /></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><span style="font-size: small;">ႏွလုံးသားလည္း႐ွိတယ္</span></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><br /></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><span style="font-size: small;">ဒါဟာ သၾကၤန္ပဲေပါ့ကြယ္</span></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><br /></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><span style="font-size: small;">ငါခ်စ္ရတဲ့ သၾကၤန္ေပါ့...</span></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><span style="font-size: small;"> </span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://img12.mediafire.com/b61f89d8599d586e26a39cc415eeaaf14g.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="238" src="http://img12.mediafire.com/b61f89d8599d586e26a39cc415eeaaf14g.jpg" width="320" /></a></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><span style="font-size: small;"> </span></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><span style="font-size: small;"> </span></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><br /></div><div style="color: blue; font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">notes; အစ္မခ်စ္ၾကည္နဲ႔ အစ္မအျဖဴေရာင္ေရ....။ ကသုတ္ကယက္ထျပီး ပုဆိုးစုတ္ေလးနဲ႔ ဖုန္ခါလိုက္ပါၿပီ။</span></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="color: blue;">ၿပီးေတာ့ ဘေလာ့အ၀င္ တံခါး၀မွာ ေရပုံးကို ၾကိဳးနဲ႔ ခ်ိတ္ထားခဲ့ တာမို႔ ခုခ်ိန္ေလာက္ဆို ကဗ်ာ ဖတ္ၿပီးတဲ့ သူတိုင္း ေရ႐ႊဲေနေလာက္ျပီ.. ဟီးးးးး</span></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1002298005402628482-8579143271133127482?l=homeofns.blogspot.com' alt='' /></div>wai linnhttps://profiles.google.com/109819613410093426281noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1002298005402628482.post-62754894807170853332010-11-30T13:19:00.006+07:002010-11-30T13:19:00.325+07:00အနမ္း...<div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">- သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ ေန၀င္ေတာ့မွာမို႔နဲ႔ တူပါရဲ႕ ေကာင္းကင္ၾကီးက ႏႈတ္ဆက္ေနလိုက္တာ တိမ္ေလးေတြေတာင္ ေလာင္ကၽြမ္းေတာက္ပလို႔ မၾကာခင္ ခြဲခြာရေတာ့မွာ ၀မ္းနည္းေနသလား... ဒါမွမဟုတ္ ေလေလးတစ္ခ်က္ႏွစ္ခ်က္ အေ၀ွ႔မွာ ထထခုန္ၾကတဲ့ သစ္႐ြက္ေၾကြေလးေတြရဲ႕ ဘ၀ကိုပဲ မ႐ႈရက္ေလသလား.. သူတို႔ဘယ္လိုမ်ား ေျဖသိမ့္ၾကပါသလဲ...။</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">- သစ္႐ြက္ေၾကြေလးေတြဆီနည္းနည္း၊ အဖ်ား၀ါၿပီး ငိုက္စိုက္က်ေနတဲ့ ျမက္ပင္ေလးေတြဆီနည္းနည္း၊ ေႏြရာသီကေနထြက္ေျပးလာတဲ့ ေလေျပေလးေတြဆီ နည္းနည္း၊ မၾကာခင္ေပ်ာက္ကြယ္ေတာ့မယ့္ ေန၀န္းေလးဆီ နည္းနည္း ခံစားခ်က္ေလးေတြ မွ်ေပးမိတာ ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုလုံးေတာင္ေလးလံလို႔..။</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">- ေႏြရာသီကုန္ဆုံးသြားၿပီ..။</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">- ေဆာင္းအိပ္မက္ေတြဟာ ေႏြရာသီမွာလည္း မက္တတ္တယ္ဆိုတာ ေႏြရာသီကုန္ဆုံးခ်ိန္အိပ္မက္က လန္႔ႏိုးမွ သိလိုက္ရတဲ့အခါ ျပန္မရႏိုင္ေတာ့မွန္း သိတဲ့အသိေတြနဲ႔အတူ ႏွေမွ်ာတသ ဆုံး႐ႈံးျခင္းကို ခံစားလိုက္ရတယ္။ </div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">- တျဖည္းျဖည္းေမွာင္လာလိုက္တာ ပတ္၀န္းက်င္ကလား စိတ္ကလားေတာင္ မေ၀ခြဲႏိုင္တဲ့ အျဖစ္မ်ဳိး ၾကံဳေတြ႔လာရတဲ့အခါ ေသခ်ာေနတဲ့ သံသယေတြကိုေတာင္မွ သံသယေလး၀င္ၿပီး အေကာင္းဆုံးကို ေမွ်ာ္လင့္ေနမိေသးတာဟာ ႐ူးသြပ္မႈဆိုရင္ေတာင္ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ့္ကိုယ္ကို အျပစ္မတင္ရက္ဘူး..။</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">- ႏႈတ္ခမ္းႏွစ္ခုထိေတြ႔မႈ၊ ၀င္သက္ထြက္သက္အေပးအယူမွ်မႈ.. ဘယ္တုန္းကမွ တို႔အနမ္းေတြ အဲေလာက္ မ႐ွည္လ်ားခဲ့ဖူးဘူး။ အခုေတာ့ ေနေရာင္ေအာက္က ေရခဲတုံးတစ္တုံးလို တျဖည္းျဖည္း ပါးလ်ေပ်ာက္ကြယ္သြားသလိုမ်ဳိး တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ ဆုံး႐ႈံးရင္းနမ္းခဲ့ၾကတာ `ေနာက္ဆုံး´ဆိုတဲ့ အသိနဲ႔တဲ့လား။ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ခပ္တင္းတင္း ေပြးဖက္ထားခဲ့ၾကတဲ့ လက္ေတြဟာ ထာ၀ရ လက္မလြတ္လိုက္ရခင္ ေနာက္ဆုံးအင္အားတဲ့လား...။</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">- အနမ္း။ ပါးျပင္၊ အေပၚႏႈတ္ခမ္း၊ ေအာက္ႏႈတ္ခမ္း၊ နား႐ြက္ကေလးေတြ ေနာက္ၿပီးေတာ့ လည္တိုင္ အားလုံးကို ဆုံး႐ႈံးမႈနဲ႔ မြတ္သိပ္စြာနမ္းခဲ့တာ။ အဲဒီအနမ္းဟာ ႏႈတ္ဆက္အနမ္းမဟုတ္ေပမယ့္ ေသခ်ာေနၿပီျဖစ္တဲ့ ဆုံး႐ႈံးမႈေတြနဲ႔ ေနာက္ဆုံးအနမ္းပါ။</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">- အနမ္းေတြဟာ ဘယ္ေတာ့မွ ေလထဲေပ်ာက္ကြယ္မသြားဘူး...။</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">- တိမ္အတုေတြေၾကာင့္ ႏွလုံးသားႏွစ္ခု ဖ်ားနာသြားတာဟာ ဘယ္သူ႔အျပစ္ေၾကာင့္လဲ ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းကို ေမးဖို႔ အေျဖကို နားေထာင္ႏိုင္စြမ္းမ႐ွိတာနဲ႔႔ပဲ သက္ျပင္းသုံးၾကိမ္ခ်ခဲ့မိတယ္..။</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">- ႐ႈံးနိမ့္ျခင္းနဲ႔ ဆုံး႐ႈံးျခင္းဟာ သနပ္ခါးလိမ္း ပန္းပန္ၿပီး ဇာတ္စင္ေ႐ွ႕ထြက္လာတဲ့အခါ ကံတရားဆိုတဲ့ ဇာတ္ဆရာက ကန္႔လန္႔ကာ ေထာင့္ကြယ္ကေန ျပဳံးၿပီးၾကည့္တယ္။</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">- ေလထုထဲမွာ ရန႔ံေတြ ပါလာတတ္လြန္းလို႔ အသက္႐ွဴဖို႔ေတာင္ ေၾကာက္လန္႔မိ။ ေျခာက္ေသြ႔တဲ့ေလထုကို ႐ွဴ႐ႈိက္မိတိုင္း အနမ္းေတြနဲ႔ စိုစြတ္ေနတဲ့ ေလထုကို လြမ္းမိတယ္။</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">- ပိုင္ဆိုင္ခြင့္ မ႐ွိေတာ့တဲ့ အနမ္းကို အခါအခြင့္ၾကံဳတိုင္း လြမ္းဆြတ္မိတာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ႏွိပ္စက္ရာမ်ား က်ေလမလား..?</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">- အနမ္းႏွစ္ခုၾကား အမ်ားၾကီးျခားနားသြားတာကို မနမ္းခင္အခိုက္အတန္႔နဲ႔ နမ္းၿပီးအခိုက္အတန္႔ ႏွလုံးသာကို ယွဥ္ၾကည့္ေတာ့ သိပ္သိသာလာတာဟာ မနမ္းခင္႐ွင္သန္ေနခဲ့တဲ့ ႏွလုံးသားဟာ နမ္းၿပီးတဲ့အခ်ိန္မွာ ေသဆုံးသြားတာကို ေတြ႔ျမင္ရလို႔ျဖစ္တယ္။</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">- ေႏြးေထြးတယ္၊ စိုစြတ္တယ္၊ ႏူးညံ့တယ္၊ တလပ္လပ္နဲ႔ ရင္ထဲက ဖိုတယ္၊ ခ်ိဳၿမိန္တယ္၊ ႏွလုံးခုန္ျမန္လာတယ္။ ဟိုးအတြင္းထဲ.. အတြင္းထဲအထိ....</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">- ႏႈတ္ခမ္းႏွစ္ခုရဲ႕ ထိေတြ႔မႈေအာက္မွာ အတၱေတြၿပိဳက်၊ သူလည္းမ႐ွိငါလည္းမ႐ွိ ျဖစ္တည္မႈအသစ္၊ သူမဟာ ငါ့ရဲ႕ ဒုတိယတစ္၀က္ျဖစ္တယ္ လို႔ ......။</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">- ဒီစာမွာ အနမ္းကလြဲၿပီး ဘာမွမပါဘူး..။</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><br /></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">notes; လြန္ခဲ့တဲ့ သုံးလေလာက္က ေရးခဲ့တဲ့ အက္ေဆးေလးပါ။ အခုအခ်ိန္မွာ ျပန္ဖတ္ၾကည့္ေတာ့ ရယ္ခ်င္သလိုပဲ....။ အားလုံးဟာ အခ်ိန္နဲ႔လိုက္ၿပီး ေျပာင္းလဲကုန္တာပါပဲ...။</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><br /></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1002298005402628482-6275489480717085333?l=homeofns.blogspot.com' alt='' /></div>wai linnhttps://profiles.google.com/109819613410093426281noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1002298005402628482.post-68049778268243705452010-11-27T13:16:00.003+07:002010-11-27T14:38:53.828+07:00ခ်စ္သူသို႔..<div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;">`မဂၤလာပါ´</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><br />ဒါပါပဲကြယ္။ ငါေျပာခြင့္႐ွိတာ ဒီတစ္ခြန္းသာပါ</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><br />`အဆင္ေျပရဲ႕လား´တဲ့</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><br />ရက္ရက္စက္စက္ ထိုးခုတ္သတ္ျဖတ္ၿပီးကာမွ `နာသြားေသးလား´လို႔<br /><br />ေမးခ်င္ေသးတာတဲ့လား။</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><br />ငါ့ကို မခ်စ္လို႔ ရပါရဲ႕၊ မုန္းလို႔ရပါရဲ႕၊</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><br />သနားခြင့္ေတာ့ မင့္မွာ မ႐ွိေပဘူး</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><br />ဒါေတြအားလုံး ၾကိဳသိခဲ့ရင္..</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><br />ငါျပင္ဆင္ခ်ိန္ရခဲ့မွာပဲ။</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><br />ခုေတာ့ သတ္မွာကိုပဲ နာက်င္မွာစိုးလို႔</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><br />ဓါးကိုျဖည္းျဖည္းခ်င္း ထိုးသြင္းခဲ့တာပါတဲ့</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><br />ျမတ္ႏိုးဖြယ္မဟာ ဂ႐ုဏာေတာ္ပါပဲကြယ္....။</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"> <span style="color: blue;">(ေ၀လင္း)</span><br /><span style="color: blue;"> </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1002298005402628482-6804977826824370545?l=homeofns.blogspot.com' alt='' /></div>wai linnhttps://profiles.google.com/109819613410093426281noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1002298005402628482.post-89383531742982426922010-11-10T05:10:00.008+07:002010-11-10T05:10:01.041+07:00အိမ္အျပန္လမ္းက ပန္းပု၀ါ<div style="text-align: justify;"></div><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><div class="MsoNormal" style="color: blue; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"> </span></span><span style="font-size: small;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">အိမ္အျပန္လမ္းက ပန္းပု၀ါ</span></span></div><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: small;"><a href="http://zhurnal.lib.ru/img/s/smirnowa/yulem/mabon.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://zhurnal.lib.ru/img/s/smirnowa/yulem/mabon.jpg" width="253" /></a></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"> </span></span></div><div class="MsoNormal" style="color: blue; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"><br /></span></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"> ဖေလာ္ရီဒါက ကမ္းေျခကို သြားၾကမယ့္အဖြဲ႔ျဖစ္သည္။ ေယာက္်ားေလး သုံးေယာက္၊ မိန္းကေလးသုံးေယာက္ ျဖဴလြလြေသာင္ျပင္နဲ႔ ေႏြးေထြးတဲ့ ေနေရာင္ျခည္၊ ေရျပာျပာပင္လယ္နဲ႔ လတ္ဆတ္တဲ့ ေလကိုေတြးၿပီးေပ်ာ္ျမဴးေနၾကသည္။ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္လည္း ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္၊ ေပ်ာ္ေပ်ာ္႐ႊင္႐ႊင္ စေနာက္ၿပီး လိုက္ပါလာၾကသည္။ ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုလုံးကိုလည္း အျပဳံးပန္းေတြေပးလို႔။ ကားေပၚမွာ ပါလာတဲ့ အျခားခရီးသည္ေတြကိုလည္း သူတို႔လိုပင္ ေပ်ာ္႐ႊင္ေစခ်င္ၾကသည္။<o:p></o:p></span></span></div><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"> သူတို႔နားက ခုံမွာေတာ့ ခပ္ငယ္ငယ္လူ႐ြယ္တစ္ေယာက္လိုက္ပါလာသည္။ တစ္ခ်က္ခ်က္ ေပါက္ကြဲထြက္လာတဲ့ ရယ္သံေတြ၊ လူငယ္ေတြရဲ႕ ေပ်ာ္႐ႊင္မႈလိႈင္းက သူ႔မ်က္ႏွာက မိႈင္ေတြေငးေမာတဲ့ အမူအရာကို ေပ်ာက္ကြယ္သြားေအာင္ မ႐ိုက္ခတ္ႏိုင္သည့္အလား မိႈင္ေတြၿပီးလိုက္ပါလာသည္။ ခုံေပၚမွာ ခပ္က်ဳံ႕က်ဳံ႕ထိုင္ေနတဲ့ပုံက စိတ္နဲ႔လူနဲ႔ မကပ္သလိုလို။<o:p></o:p></span></span></div><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"> လူငယ္ေတြအဖြဲ႔ထဲက မိန္းကေလးတစ္ေယာက္က အဲဒီလူ႐ြယ္နားသြားထိုင္သည္။ အဲဒီမိန္းကေလးေၾကာင့္ ထိုလူငယ္ရဲ႕နာမည္ဟာ ဗင္ဂိုး ဆိုတာနဲ႔ နယူးေယာက္ေထာင္မွာ ေလးႏွစ္ျပစ္ဒဏ္ခံၿပီး ျပန္လာတဲ့လူဆိုတာ သိၾကရသည္။ အဲလို သိရေတာ့ ခရီးသြားေတြ ပိုအံ့ဩၾကရသည္။ ေထာင္ကလြတ္လာၿပီး အိမ္ျပန္မယ့္သူက ေပ်ာ္႐ႊင္မေနဘဲ ဘာလို႔မ်ားမိႈင္ေတြေနရပါလိမ့္ေပါ့…။<o:p></o:p></span></span></div><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"> “႐ွင့္မွာ အိမ္ေထာင္႐ွိသလား..?” မိန္းကေလးက ေမးလိုက္သည္။<o:p></o:p></span></span></div><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ထို႐ိုးစင္းေသာေမးခြန္းေနာက္မွာ ခပ္ဆန္းဆန္း အေျဖက လိုက္လာသည္။ <o:p></o:p></span></span></div><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"> “မသိပါဘူးဗ်ာ..”<o:p></o:p></span></span></div><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">အဲဒီအေျဖကိုၾကားေတာ့ မိန္းကေလးက တအံ့တဩနဲ႔ ထပ္ေမးသည္။<o:p></o:p></span></span></div><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"> “မသိဘူး ဟုတ္လား..?”<o:p></o:p></span></span></div><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"> “ကၽြန္ေတာ္ေထာင္ထဲ၀င္ရေတာ့မယ္ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မိန္းမဆီ စာတစ္ေစာင္ ေရးခဲ့တယ္။ အဲဒီစာထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ေထာင္ထဲမွာ အခ်ိန္အၾကာၾကီးေနရမွာမို႔လို႔ တကယ္လို႔မ်ား သူ႔အေနနဲ႔ ေစာင့္ရမွာ ခက္ခဲတယ္ဆိုရင္ ၊ တကယ္လို႔မ်ား ကေလးေတြက သူတို႔အေဖအေၾကာင္း ေမးၾကရင္၊ အဲလိုျဖစ္လာလို႔ သူမနာက်င္ရတယ္ဆိုရင္ ၊ ျခဳံေျပာရရင္ေတာ့ သူမအတြက္ ရပ္တည္ဖို႔ ခက္ခဲလာခဲ့ရင္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေမ့ပစ္လိုက္ပါ။ ေနာက္အိမ္ေထာင္ျပဳခ်င္လည္း ျပဳပါ။ ကၽြန္ေတာ္နားလည္ႏိုင္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေနာက္အိမ္ေထာင္ျပဳမယ္ဆိုလည္း ကၽြန္ေတာ့္ကို အေၾကာင္းၾကားေနဖို႔မလိုပါဘူးလို႔ ေရးလိုက္တယ္။”<o:p></o:p></span></span></div><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"> “ဆိုလိုတာက အခု႐ွင္ျပန္သြားရင္ အိမ္မွာ ႐ွင့္ကို ဘာက ေစာင့္ၾကိဳေနမယ္ဆိုတာ မသိဘူးေပါ့.. ဟုတ္လား..?”<o:p></o:p></span></span></div><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"> “ဟုတ္တယ္..” တုန္ရင္မႈကို ဖုံးကြယ္ထားတဲ့ အသံနဲ႔ ဗင္ဂိုးက ေျဖသည္။<o:p></o:p></span></span></div><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"> “ၿပီးခဲ့တဲ့ တစ္ပတ္ေလာက္က ေထာင္ထဲမွာ အေနအထိုင္ေကာင္းမြန္လို႔ဆိုၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို လြတ္ရက္ထက္ ေစာလြတ္မယ္ဆိုတဲ့ သတင္းၾကားေတာ့ ကၽြန္ေတာ္သူ႔ဆီကို ေနာက္ထပ္ စာတစ္ေစာင္ ထပ္ေရးလိုက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ၿမိဳ႕နားေရာက္ရင္ သတိထားၾကည့္ၾကေပါ့။ လမ္းေဘးနားမွာ ၀က္သစ္ခ်ပင္ၾကီး တစ္ပင္႐ွိတယ္။ တကယ္လို႔ သူ႔အေနနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ကို လိုအပ္ေသးရင္၊ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေစာင့္ေနေသးတယ္ဆိုရင္ အဲဒီ၀က္သစ္ခ်ပင္ၾကီးမွာ အ၀ါေရာင္ပု၀ါေလး ခ်ိတ္ထားေပးပါ။ အဲလိုခ်ိတ္ထားခဲ့ရင္ ကၽြန္ေတာ္ကားေပၚက ဆင္းၿပီးအိမ္ကို ျပန္လာခဲ့မယ္။ တကယ္လို႔ သူမအေနနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ကို မေတြ႔ခ်င္ေတာ့ဘူးဆိုရင္ ဘာမွမလုပ္ထားပါနဲ႔ေတာ့။ ကၽြန္ေတာ္ဘတ္(စ္)ကားေပၚကေနပဲ ၿမိဳ႕ကို ျဖတ္ေက်ာ္သြားပါေတာ့မယ္လို႔ စာထဲထည့္ေရးလိုက္တယ္…။”<o:p></o:p></span></span></div><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ၿမိဳ႕ကိုေရာက္ဖို႔က ဘယ္ေလာက္မွမလိုေတာ့ေပ။ ကားေပၚက လူငယ္ေတြအားလုံး ျမိဳ႕႐ွိရာဘက္သို႔ အလုအယက္ပင္ ၀င္ထိုင္ၾကကာ လမ္းတေလွ်ာက္က မိုင္တိုင္ေတြကို ၾကည့္ၿပီး ေရတြက္လာၾကသည္။ ဗင္ဂိုးကေတာ့ ရလဒ္ကို မၾကည့္ရဲ၍ထင့္ ေျခကုန္လက္ပန္းက်စြာ မ်က္လုံးမွိတ္ထားသည္။<o:p></o:p></span></span></div><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">၁၀ကီလိုသာ က်န္ေတာ့သည္။ ေနာက္၅ကီလိုမီတာ… ၿပီးေတာ့ ႐ုတ္တရက္ ကားေပၚက ခရီးသည္ေတြအားလုံး ကိုယ့္ေနရာကေန ထခုန္ကုန္ၾကသည္။ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာ ေအာ္ဟစ္ကခုန္ၾကသည္။<o:p></o:p></span></span></div><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"> ဗင္ဂိုးထၿပီး ျပတင္းေပါက္ကေန လွမ္းၾကည့္ေတာ့ ၀က္သစ္ခ်ပင္တစ္ပင္လုံးက ႐ွိသမွ် အကိုင္းေတြမွာ အ၀ါေရာင္ပု၀ါေလးေတြႏွင့္ ျပည့္ႏွက္ေနသည္။ ေလႏွင့္အတူ တလူလူလြင့္ၿပီး အိမ္ျပန္လာတဲ့ လူတစ္ေယာက္ကို ၾကိဳဆိုႏႈတ္ဆက္ေနၾကေလသည္။<o:p></o:p></span></span></div><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"> </span><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"> Борис Ганого </span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">၏ </span><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">Ожидание </span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ကိုျပန္ဆိုသည္။</span></span></div><div class="MsoNormal" style="color: blue; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"><o:p>note; ၈ရက္ေန႔က ဘေလာ့ဂ္ေလး တစ္ႏွစ္ျပည့္ခဲ့ပါတယ္။ အစ္မခ်စ္ၾကည္က စာေရးက်ဲလို႔ စာမွန္မွန္ေရးဖို႔ တိုက္တြန္းခဲ့ပါတယ္။ အမွန္တကယ္လည္း ေတာ္ေတာ္က်ဲခဲ့ပါတယ္။ လူက စာေရးရမွာ ပ်င္ေနတာလည္းပါပါတယ္။ စာေရးဖို႔ေတြးရတာကို မပ်င္းပါဘူး။ အဲဒါကို ခ်ေရးလိုက္ရမွာလည္းအဲေလာက္ထိ မပ်င္းေသးဘူး။ ဒါေတာင္ ေတာ္ေတာ္ပ်င္းပါတယ္။ အဲဒီေရးၿပီးသားကို ကီးဘုတ္နဲ႔ ျပန္႐ိုက္ရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ စိတ္ညစ္သြားပါတယ္။ အခုပို႔စ္ေလးဆိုရင္လည္း ဖတ္ထားတာၾကာပါၿပီး စေရးတာလည္း ၾကာပါၿပီ။ ပ်င္းပ်င္းနဲ႔ အဆုံးမသတ္ဘဲ ျဖစ္ေနတာ။ ဒီေန႔ေတာ့ အစ္မခ်စ္ၾကည္ရဲ႕ သတိေပးစကားေၾကာင့္ ေရးျဖစ္သြားပါတယ္။</o:p></span></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"><o:p><span style="color: blue;">ဒီဇာတ္လမ္းေလးက မထင္မွတ္ပဲ ဖတ္မိၿပီး မထင္မွတ္ပဲ ၾကိဳက္သြားမိတဲ့ ၀တၳဳတိုေလးပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာစကားမွာ႐ွိပါတယ္။ အေပ်ာ္ဆုံးေန႔သုံးေန႔ဆိုတာ။ ဒီဇာတ္လမ္းထဲက ဗင္ဂိုးဆိုတဲ့ လူမွာေတာ့ ေထာင္ကထြက္လာတာေတာင္ မေပ်ာ္ႏိုင္ဘဲ....</span></o:p></span></span></div><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"> <o:p></o:p></span></span></div><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1002298005402628482-8938353174298242692?l=homeofns.blogspot.com' alt='' /></div>wai linnhttps://profiles.google.com/109819613410093426281noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1002298005402628482.post-16978065216230625082010-11-08T06:52:00.025+07:002010-11-08T19:37:22.063+07:00ဒဏ္ရာျပတိုက္<div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><br /></div><div style="color: blue; font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"> Воэможно ты в этом мире всего лишь человек, но для кого-то ты весь мир!</div><div style="color: blue; font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><br /></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"> ဒီက ကၽြန္ေတာ့္ဆရာမရဲ႕ ဘေလာ့မွာ အဲလိုေလးေရးထားတာ ေတြ႔ဖူးပါတယ္။ အဓိပၸာယ္ကေတာ့ ဒီကမာၻၾကီးမွာ မင္းဟာ သာမန္လူတစ္ေယာက္ပဲ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္လိမ့္မယ္၊ ဒါေပမယ့္ တစုံတေယာက္ေသာ သူအတြက္ကေတာ့ မင္းဟာ ကမာၻၾကီးတစ္ခုပဲ တဲ့။ ဘာသာျပန္လိုက္ေတာ့ သိပ္ၿပီးမလွေတာ့ပါဘူး။ ထားပါေတာ့ ေျပာခ်င္တာကေတာ့ <span style="color: purple;">ဒဏ္ရာျပတိုက္</span>ေလးဟာ blog ေလာကၾကီးထဲမွာေတာ့ သာမန္blog ေလးပါ။ သာမန္ေတာင္ လူသိပ္မသိတဲ့ သာမန္blog ေလးပါ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ဆိုတဲ့ ေ၀လင္းအတြက္ေတာ့ သူက တစုံတခုေသာ အတိုင္းအတာအထိ အဓိပၸာယ္႐ွိပါတယ္။</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"> ဒီေန႔ပဲ blog ေလးတစ္ႏွစ္ျပည့္ပါတယ္။ ဘာမွေတာ့ ထူးထူးျခားျခားရယ္လို႔ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ စကားစျမည္ေလးေျပာခ်င္လို႔ပါ။ </div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"> ကိုယ္ေရးခဲ့တာေတြ ကိုယ္ျပန္ၾကည့္ၾကည့္ေတာ့ ကဗ်ာက အမ်ားဆုံးျဖစ္ေနပါတယ္။ ပို႔စ္ေပါင္း ၇၈ ခုမွာ ၂၁ ခုက ကဗ်ာပါ။ တစ္ခုခုက စိတ္ကိ ထိခိုက္မိလာရင္ ကဗ်ာအျဖစ္ပဲ ပုံေျပာင္းေျပာင္းပစ္တတ္တဲ့ အက်င့္ေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဘာသာျပန္ထားတာေတြကိုေတာ့ တစ္ခုတေလက လြဲရင္ ျပန္ဖ်က္ပစ္ခ်င္မိပါတယ္။ အခ်ိန္ကုန္ခံ႐ိုက္ထား ေရးထားတာေလးကို ႏွေျမာၿပီးေတာ့တာ မဖ်က္မိတာပါ။ </div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">ကဗ်ာကိုလည္း အားမရပါဘူး။ သိပ္ၾကီး ပုဂၢလိက ဆန္လြန္းတယ္လို႔ ထင္မိလို႔ပါ။ ခက္တာက ကိုယ္လုပ္ထားတဲ့ blog ေလးကိုက ကိုယ့္ရဲ႕ ကိုယ္ေရးကိုတာ ဆန္ဆန္ေလး ျဖစ္ေနေတာ့လည္း အထဲမွာပါတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြက ကိုယ္ေရးကိုယ္တာဆန္တာ သိပ္ေတာ့မဆန္းပါဘူး။ ေပးထားတဲ့ blog နာမည္ကိုက <span style="color: purple;">ဒဏ္ရာျပတိုက္ </span>ပါတဲ့။ ကိုယ့္ကို ထိခိုက္မိလာတဲ့ ဒဏ္ရာေလးေတြကို စုစည္းျပဖို႔ ရည္႐ြယ္ခဲ့တာပါ။ ဒီနာမည္ကိုလည္း ပန္းခ်ီျပခန္းတစ္ခုရဲ႕ နာမည္လို႔ ထင္ပါတယ္။ ဘယ္စာအုပ္ထဲမွာ ဖတ္မိတယ္ေတာ့ မေျပာျပတတ္ပါဘူး။ ငယ္ငယ္က ဖတ္ထားမိတာပါ။ ခုလို blog မွာ မေရးခင္က ေရးခ်င္တာေလးေတြ ႐ွိလာရင္ ဗလာစာအုပ္ထဲမွာ ခ်ေရးတတ္တဲ့ အက်င့္႐ွိပါတယ္။ အဲဒီစာအုပ္ေလးေတြကို ဒဏ္ရာျပတိုက္လို႔ နာမည္ေပးထားပါတယ္။ ခုထိလည္း ဗလာစာအုပ္ေတြအမ်ားၾကီးပါပဲ။ ေရးျဖစ္ေနတုန္းပဲ။ blog ေပၚမတင္ျဖစ္တဲ့အေၾကာင္းအရာေတြ၊ တင္မရတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြ၊ စိတ္႐ႈပ္တိုင္း စိတ္႐ူးေပၚက္ရာေရးထားတာေတြနဲ႔ပါ။ </div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"> အခု blog ေပၚတင္ထားတဲ့ ဟာေတြကလည္း ၉၀ ရာခိုင္ႏႈန္းေလာက္က ဗလာစာအုပ္ကေန အသြင္ေျပာင္းလာတာပါ။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ကလည္း လက္နဲ႔ေရးရတာကို ကီးဘုတ္နဲ႔ေရးရတာထက္ ပိုၿပီး ခုံမင္ပါတယ္။</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"> ဘေလာ့ဂ္ေလး တစ္ႏွစ္ျပည့္လာတဲ့ သက္တမ္းမွာ ကိုယ့္ဘက္က ဘာမွေပးႏိုင္ခဲ့တယ္ဆိုတာ မ႐ွိခဲ့ေပမယ့္ ရခဲ့တာေတြကေတာ့ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား႐ွိခဲ့ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ေတာ့ blogger ေမာင္ႏွမေတြရဲ႕ ခင္မင္ေႏြးေထြးတဲ့ ေမတၱာပါပဲ..။</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">ဘေလာ့ဂ္ေလးတစ္ႏွစ္ျပည့္သြားေပမယ့္ ဘာမွထူးထူးျခားျခား ေျပာင္းလဲမသြားသလိုပါပဲ။ ေကာမန္႔ေလးေတြ ရလာရင္ ေပ်ာ္တတ္တုန္း၊ စီဗုံးမွာ ေအာ္သြားရင္ ေပ်ာ္တတ္တုန္းပါ။ စီဗုံးမွာလည္း ေျခာက္ကပ္ကပ္၊ ေကာမန္႔မွာကလည္း တေစၦေျခာက္မွာေတာင္ ေၾကာက္ရတဲ့ အျဖစ္မ်ဳိးဆိုရင္ေတာ့ စိတ္ညစ္တတ္တုန္းပါ။ အဲဒီခံစားခ်က္ေတြကေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့ တစ္ႏွစ္ကနဲ႔ ခုနဲ႔ ဘာမွမထူးျခားပါဘူး။ </div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"> ၾကံဖန္ၿပီးေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဘေလာ့ဂ္ေပၚအေရာက္က်ဲတာ၊ ပို႔စ္အတင္နည္းတာကိုပဲ ေျပာရမယ္နဲ႔တူပါတယ္။ ၂၀၀၉ခုႏွစ္တုန္းက ႏို၀င္ဘာ၊ ဒီဇင္ဘာႏွစ္လနဲ႔တင္ ၄၅ ပို႔စ္႐ွိခဲ့ေပမယ့္ ၂၀၁၀မွာေတာ့ ႏို၀င္ဘာထိမွ ၃၃ ပုဒ္ပဲ တင္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒါဟာ မႏွစ္တုန္းကထက္ စာေတြပိုမ်ားလာတာကို အေၾကာင္းျပရမလား၊ ကိုယ့္ဟာကို အျပင္မွာ ေသာင္းက်န္းေနတာေတြကိုပဲ အေၾကာင္းျပရမလားမသိပါဘူး။ ေသခ်ာတာကေတာ့ အလုပ္ေတြ႐ႈပ္ေနတာပါပဲ။</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"> ေသခ်ာတာကေတာ့ စိတ္ကူးေပါက္ရင္ေပါက္သလို ေရးသြားဦးမွာပါပဲ။</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"> <span style="color: purple;"> ဒဏ္ရာျပတိုက္</span>မွာလည္း ဒဏ္ရာေလးေတြ အသစ္သစ္တိုးလာဦးမွာပါပဲ။</div><div style="color: blue; font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: right;">အားလုံးပဲေပ်ာ္႐ႊင္ပါေစ</div><div style="color: blue; font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: right;">ေ၀လင္း</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1002298005402628482-1697806521623062508?l=homeofns.blogspot.com' alt='' /></div>wai linnhttps://profiles.google.com/109819613410093426281noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1002298005402628482.post-11906143937488953392010-11-06T05:06:00.001+07:002010-11-06T05:06:00.563+07:00အျမႊာႏွစ္ေကာင္ရဲ႕ စကားေျပာ...<div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal; text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">တခါက မိခင္တစ္ေယာက္ရဲ႕ ၀မ္းထဲမွာ အျမႊာညီအစ္ကို ႏွစ္ေယာက္ ႐ွိခဲ့တယ္။ အဲဒီႏွစ္ေယာက္ထဲက တစ္ေယာက္က သူ႔ရဲ႕အေတြးကို တျခားတစ္ေယာက္ကို ေျပာျပတယ္…။<o:p></o:p></span></div><br /><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal; text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">“မင္းသိလား.. ငါေတာ့ ေမြးဖြားျခင္းဆိုတာ ျပီးရင္ သိပ္လွပေကာင္းမြန္ၿပီး အံ့ဩစရာ အတိၿပီးတဲ့ ဘ၀႐ွိလိမ့္မယ္လို႔ ထင္တာပဲ”<o:p></o:p></span></div><br /><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal; text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">အဲဒီစကားကိုၾကားေတာ့ ေနာက္တစ္ေယာက္က မထိန္းႏိုင္မသိမ္းႏိုင္ပဲ သူ႔ရဲ႕ သြားေတာင္မေပါက္သးတဲ့ အျပံဳးနဲ႔ တုန္႔ျပန္တယ္။<o:p></o:p></span></div><br /><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal; text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">“</span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">အဲဒါ</span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"> </span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">တကယ့္ဟာသပဲ</span><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">…</span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">။</span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"> </span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ဘာတဲ့</span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"> </span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ေမြးဖြားၿပီးေနာက္</span><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"> “</span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ဘ၀</span><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">” </span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ဟုတ္လား</span><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">? </span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ပထမတစ္ေယာက္ရဲ႕</span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"> </span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">အျမင္ကို</span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"> </span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ခပ္ျပတ္ျပတ္ပဲ</span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"> </span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">တုန္႔ျပန္လိုက္တယ္။</span><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"><o:p></o:p></span></div><br /><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal; text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">“</span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ဘယ္လိုမ်ားလဲ</span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"> </span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">မင့္အျမင္က။</span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"> </span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ဘယ္လိုပုံစံမ်ဳိး</span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"> </span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ျဖစ္ႏိုင္မလဲ။</span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"> </span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">အဲဒီမင္းေျပာတဲ့</span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"> </span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ဘ၀ဆိုတာက။</span><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">”<o:p></o:p></span></div><br /><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal; text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">“</span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ဘယ္လိုလဲေတာ့</span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"> </span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">အတိအက်မသိဘူးေလ။</span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"> </span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ငါ့အထင္ေတာ့</span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"> </span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ကမာၻေပၚမွာ</span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"> </span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ပိုၿပီးလင္းလိမ့္မယ္။</span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"> </span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ငါတစ္ခါ</span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"> </span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">အဲဒီအလင္းေရာင္ကို</span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"> </span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">အိပ္မက္ထဲမွာ</span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"> </span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ျမင္ခဲ့ဖူးတယ္။</span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"> </span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">အေသအခ်ာေတာ့</span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"> </span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">မေျပာႏိုင္ဘူး</span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"> </span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ဘယ္လိုျဖစ္မယ္ဆိုတာ။</span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"> </span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ဒါေပမယ့္</span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"> </span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ငါတို႔တေတြ</span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"> </span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ကိုယ့္ေျခေထာက္နဲ႔ကိုယ္</span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"> </span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">သြားႏိုင္မယ္။</span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"> </span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ၿပီးေတာ့</span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"> </span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">တကယ့္</span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"> </span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">အံ့ဖြယ္သရဲပဲ။</span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"> </span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ျဖစ္ႏိုင္တာက</span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"> </span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ငါတို႔တေတြ</span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"> </span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ပါးစပ္နဲ႔လည္း</span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"> </span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">စားႏိုင္မယ္ထင္တာပဲ။</span><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">”<o:p></o:p></span></div><br /><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal; text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">“</span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">အေရးမပါတာေတြကြာ။</span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"> </span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">မင္းေျပာတာေတြက</span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"> </span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ဘယ္လိုမွမျဖစ္ႏိုင္တာပဲ။</span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"> </span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ငါတို႔</span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"> </span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">အသက္ျဖစ္တဲ့</span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"> </span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ခ်က္ၾကိဳးက</span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"> </span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">တိုတိုေလးဟာကို</span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"> </span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">လမ္းေလွ်ာက္သြားဖို႔ဆိုတာ</span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"> </span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ေတြးၾကည့္ဖို႔ေတာင္</span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"> </span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ေတာ္ေတာ္ခက္တယ္။</span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"> </span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူးကြာ။</span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"> </span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ငါတို႔ေတြ</span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"> </span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ကိုယ့္ေျခေထာက္နဲ႔</span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"> </span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ကိုယ္သြားဖို႔ဆိုတာ</span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"> </span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ဘယ္လိုမွ</span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"> </span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။</span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"> </span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ၿပီးေတာ့</span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"> </span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ေမြးဖြားၿပီးေနာက္ပိုင္းလည္း</span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"> </span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ဘယ္သူမွျပန္လာတာမေတြ႔ရဘူး။</span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"> </span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ၾကားလည္းမၾကားဖူးဘူး။</span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"> </span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">မင္းေခါင္းထဲမွာ</span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"> </span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ဘယ္လိုအေတြးအေခၚေတြ</span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"> </span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ေရာက္ေနတာလဲ။</span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"> </span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္</span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"> </span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">လွည့္စားမေနပါနဲ႔။</span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"> </span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ေမြးဖြားၿပီးသြားရင္</span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"> </span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">အားလုံးၿပီးဆုံးသြားၿပီ။</span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"> </span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ေမြးဖြားၿပီးေနာက္ဆိုတာ</span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"> </span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ဘာမွမ႐ွိေတာ့ဘူး။</span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"> </span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ကိုယ့္တို႔</span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"> </span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ဘ၀ဆိုတာ</span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"> </span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">အေမွာင္ထုထဲမွာ</span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"> </span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ဒုကၡခံေနရတာသက္သက္ပဲ။</span><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">”<o:p></o:p></span></div><br /><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal; text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ပထမ</span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"> </span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">တစ္ေယာက္ကေက်နပ္မသြားဘူး။</span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"> </span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">သူ႔အေတြးေတြကို</span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"> </span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ထပ္ေျပာျပန္တယ္။</span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"> </span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"><o:p></o:p></span></div><br /><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal; text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">“ငါ့အထင္ေတာ့ ငါတို႔ တစ္ခ်ိန္မဟုတ္ တခ်ိန္ေတာ့ အေမဆိုတာကုိ ျမင္ခြင့္ရႏိုင္တယ္ထင္တာပဲ။ ၿပီးေတာ့ ငါတို႔ဒီဘ၀မွာေနရတာဟာ အခ်ိန္အတိုင္းအတာတစ္ခုအထိပဲေနမွာ၊ ေမြးဖြားၿပီးေနာက္ ငါတို႔ရဲ႕ ဘ၀အသစ္အတြက္ အဆင္သင့္ျဖစ္ဖို႔ ဒီမွာ ခဏေနေနၾကရတာပဲထင္တယ္။”<o:p></o:p></span></div><br /><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal; text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ဒုတိယတစ္ေယာက္က ေခါင္းကို ျဖည္းျဖည္းျခင္းခါတယ္။<o:p></o:p></span></div><br /><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal; text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">“အေမကို ယုံတယ္! အဲဒါကေတာ့ အေတြးအေခၚ အစြန္းေရာက္သြားၿပီ။ တကယ္လို႔ သူ႔ကို မျမင္ရရင္ သူမ႐ွိလို႔႔ပဲေပါ့။ ကိုယ္ဥာဏ္က်ယ္ရယ္ ေျပာစမ္းပါဦး အေမဆိုတာ႐ွိရင္ ဘယ္မွာလဲ? ျပစမ္းပါ။”<o:p></o:p></span></div><br /><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal; text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">“ဘယ္လိုမ်ားေျပာျပရမလဲေတာင္ မသိေတာ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ငါ့ႏွလုံးသားက ခံစားလို႔ရတယ္။ သူ႔ရဲ႕ အၾကင္နာ ေမတၱာ၊ ဂ႐ုစိုက္ေစာင့္ေ႐ွာက္မႈေတြ၊ ၿပီးေတာ့ ညညဆို ပတ္၀န္းကင္တစ္ခုလုံးတိတ္ဆိတ္ေနတဲ့အခါ သူက ငါတို႔ရဲ႕ ကမာၻကို ပြတ္ၿပီး တိတ္တိတ္ေလး သီခ်င္းဆိုတာေတြ။ တကယ့္ ျငိမ္းခ်မ္းမႈပဲ၊ ၀မ္းေျမာက္ၾကည္ႏူးမႈပဲ။ သူကိုယ္တိုင္ တို႔ကမာၻထဲကို ေရာက္လာသလိုခံစားရတယ္။ အတိအက်မေျပာႏိုင္ေပမယ့္ ငါယုံတယ္။ သူမတကယ္႐ွိတယ္ဆိုတာကိုေပါ့….”</span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal; text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"><span style="color: purple;">ဒီအေၾကာင္းအရာကေတာ့ ဖေလာ္ေဆာ္ဖီခ်ိန္မွာ ဆရာမေျပာျပခဲ့တာေလးပါ။ ဖတ္ျပခဲ့တာဆိုရင္ ပိုမွန္ပါတယ္။ သူ႔ဆီမွာ တင္ထားတာေလးကို ကူးၿပီး ဘာသာျပန္ထားတာပါ။ သူကလည္းေျပာပါတယ္။ သူကလည္း တျခားတေနရာမွာ ဖတ္ရတာတဲ့။ အဲဒါေၾကာင့္ မူရင္း ဘယ္သူ႔ဆီက ဘာသာျပန္တယ္ဆိုတာကိုေတာ့ မေဖာ္ျပေတာ့ပါဘူး။ (မသိလို႔ပါ။) ေသခ်ာတာကေတာ့ ကိုယ္တိုင္ေရးတာမဟုတ္ပါဘူး။ ဒီပို႔စ္ေလးအတြက္တင္မဟုတ္ပါဘူး..။ ဆရာမလမ္းညႊန္ေပးလို႔ ဖတ္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ဖတ္သင့္ဖတ္ထိုက္တဲ့ စာအုပ္ေတြအတြက္ပါ ေက်းဇူးတင္မိပါတယ္။ ပို႔စ္ေလးရဲ႕ ဆိုလိုရင္းက ဘာသာေရးနည္းနည္းႏြယ္ေပမယ့္ တင္ျပပုံနဲ႔ အေတြးေလးကို ၾကိဳက္လို႔ ဘာသာျပန္ၿပီး တင္ျဖစ္သြားတာပါ...။</span> </span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal; text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"><o:p></o:p></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1002298005402628482-1190614393748895339?l=homeofns.blogspot.com' alt='' /></div>wai linnhttps://profiles.google.com/109819613410093426281noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1002298005402628482.post-39111423642316443802010-11-04T04:57:00.000+07:002010-11-04T04:57:24.929+07:00အနီးဆုံးအကြာအေ၀း<span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"><span style="color: purple;"> </span></span><br /><div class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"><span style="color: purple;">အနီးဆုံးအကြာအေ၀း</span></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">သူငယ္ခ်င္းနာမည္တတ္ထားတဲ့ ငါ့သံေယာဇဥ္က<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ဘယ္ေလာက္ျဖဴစင္ခဲ့ပါသလဲ<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">အလဲလဲ အျပိဳျပိဳ မ်က္၀န္းေတြက<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ယုံၾကည္ဖို႔မေကာင္းခဲ့တာေတာ့လည္း အမွန္ပဲ<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ေကာင္မေလးေရ..<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">နင္ေနမေကာင္းဘူးဆိုရင္<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ငါတကယ္စိတ္ပူတာပါ<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">မျဖစ္သင့္တဲ့ ခ်စ္ခြင့္ကို<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ကမ္းလင့္လာတဲ့ထိ ေမွ်ာ္လင့္လို႔ရမလား<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ငါတိတ္တိတ္ေလး ေသဆုံးခ်င္လို႔ပါ။<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ငါဟာအျခားတစ္ေယာက္ပါ<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ငါ့မွာနင္ပဲ႐ွိရဲ႕<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">နင္က အျခားတစ္ေယာက္ပါ<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">နင့္မွာ သူပဲ႐ွိခဲ့<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ဒါေပမယ့္ ငါျမတ္ႏိုးသြားတယ္..။</span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal; text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"><span style="background-color: white;"><span style="color: purple;">မတက္ျဖစ္တာေတာင္ ေတာ္ေတာ္ၾကာသြားပါတယ္။ စာေတာင္လိုက္မဖတ္ျဖစ္ပါဘူး။ မဖတ္ျဖစ္ဘူးဆိုတာက အျပင္မွာေတာ့ ဖတ္ျဖစ္ပါတယ္။ အိမ္ကပို႔လိုက္တဲ့ စာအုပ္ေတြေရာ..။ ကိုယ့္ဟာကိုယ္၀ယ္ထားတဲ့ စာအုပ္ေတြပါ မူးေနာက္ေနေအာင္ဖတ္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ စိတ္ဓါတ္လည္းက်ေနပါတယ္။ ပိုးစိုးပက္စက္ကို က်ေနတာပါ။ ေျဖခ်င္ေနတဲ့ စာေမးပြဲတစ္ခုအတြက္ ဆရာ႐ွာမရလို႔ပါ။ ေတာ္ေတာ္စိတ္ပ်က္ပါတယ္။ ကူညီေပးႏိုင္တဲ့ သူကလည္း အလုပ္ကေနေျပာင္းသြားပါတယ္။ စိတ္ကိုယ္ဒုံးဒုံးခ်ၿပီး ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္ဆိုၿပီး ေနရပါတယ္။ စိတ္ညစ္တာကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ ညစ္တာပါ။ ေနာက္ ေျပာခ်င္တာ တစ္ခုက ခုလာမည့္ ၈ ရက္ေန႔ဆို ဘေလာ့ဂ္ေလးတစ္ႏွစ္ျပည့္ပါတယ္။ ကိုယ္ကိုတိုင္ ဘာလုပ္ျဖစ္မယ္လည္း မေတြးရေသးပါဘူး။ ဘာမွလည္း ထူးထူးျခားျခားလုပ္ဖို႔ စိတ္ကူးမထားပါဘူး။ စိတ္ကူးခ်င္စိတ္လည္း ခုခ်ိန္မွာ မ႐ွိပါဘူး..။ လိမ္ဖယ္လိမ္ဖယ္နဲ႔ တစ္ႏွစ္ျပည့္ေတာ့မွာမို႔ ေပ်ာ္ေတာ့ေပ်ာ္ပါတယ္။</span></span></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal; text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"><span style="background-color: white;"><span style="color: purple;">အားလုံးေပ်ာ္႐ႊင္ပါေစ..</span></span></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal; text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"><span style="background-color: white;"><span style="color: purple;"> </span></span>ေ၀လင္း..။</span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"><o:p></o:p></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1002298005402628482-3911142364231644380?l=homeofns.blogspot.com' alt='' /></div>wai linnhttps://profiles.google.com/109819613410093426281noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1002298005402628482.post-54242608532188980382010-10-03T16:43:00.001+08:002010-10-03T16:47:25.996+08:00အိုစင္(Осень)<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://i.sunhome.ru/foto/38/osen_zolotaya.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://i.sunhome.ru/foto/38/osen_zolotaya.jpg" width="201" /></a></div><br /><div style="color: yellow;"><b> အိုစင္(Осень)</b></div><br /> နတ္သမီးေရ...<br /><br /> နင့္၀တ္႐ုံဖ်ားကေန ေ႐ႊေရာင္ေတြ တဖြားဖြားလြင့္ခတ္<br /><br /> နင္၀င္လာပုံက သပ္ရပ္လြန္းတယ္..။<br /><br /> ၀တ္႐ုံတစ္ခုလုံး ႐ႊဲ႐ႊဲစိုေနတဲ့ မ်က္ရည္ေတြက <br /><br /> ဘယ္နားကေ၀ဒနာေၾကာင့္လဲ...။<br /><br /> ေ႐ႊေရာင္ဆံပင္နဲ႔ နက္ေမွာင္တဲ့ အသားအေရ<br /><br /> ေဟာ..<br /><br /> သစ္႐ြက္ေတြေၾကြျပန္ၿပီ<br /><br /> ေ႐ႊေရာင္လႊမ္းတဲ့ အခန္း<br /><br /> နင္ကိုယ္တိုင္က ပန္းျဖစ္တယ္....။<br /> <br />Note; ေဆာင္းဦးရာသီအေၾကာင္းေရးခ်င္မိတာၾကာၿပီ...။ အခုမွပဲေရးျဖစ္ေတာ့တယ္..။ သိပ္လွတယ္..။ သိပ္ခ်စ္တယ္..။ ေမပယ္႐ြက္ေလးေတြရဲ႕အလွကိုေတာင္ ေပၚေအာင္မစပ္ႏိုင္လို႔ အားမရဘူး...။ အိုစင္ ဆိုတာကေတာ့ ဒီကဘာသာစကားနဲ႔ ေဆာင္းဦးလို႔ ဆိုလိုတာပါ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1002298005402628482-5424260853218898038?l=homeofns.blogspot.com' alt='' /></div>wai linnhttps://profiles.google.com/109819613410093426281noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1002298005402628482.post-35596985555626122342010-09-19T17:05:00.000+08:002010-09-19T17:05:19.254+08:00ႏူးညံ့မႈ<style><!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:"Cambria Math"; panose-1:2 4 5 3 5 4 6 3 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:roman; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1107304683 0 0 415 0;}@font-face {font-family:Zawgyi-One; panose-1:2 11 6 4 3 5 4 4 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:1627400839 -2147483648 8 0 66047 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; margin:0in; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman","serif"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";}.MsoChpDefault {mso-style-type:export-only; mso-default-props:yes; font-size:10.0pt; mso-ansi-font-size:10.0pt; mso-bidi-font-size:10.0pt;}@page WordSection1 {size:8.5in 11.0in; margin:1.0in 1.25in 1.0in 1.25in; mso-header-margin:.5in; mso-footer-margin:.5in; mso-paper-source:0;}div.WordSection1 {page:WordSection1;}--></style> <br /><div align="center" class="MsoNormal" style="text-align: center;"><b><span style="color: #993366; font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 11pt;">ႏူးညံ့မႈ(ခ်စ္ေမတၱာ)</span></b></div><div align="center" class="MsoNormal" style="text-align: center;"><br /></div><div align="center" class="MsoNormal" style="text-align: center;"><b><span style="color: #993366; font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 11pt;"><o:p></o:p></span></b></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_Rqwf4kMrJEA/TJXRe7fk4TI/AAAAAAAAAhw/VtSJukvIz2I/s1600/images78.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_Rqwf4kMrJEA/TJXRe7fk4TI/AAAAAAAAAhw/VtSJukvIz2I/s1600/images78.jpg" /></a></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 11pt;">၂၅ စက္တင္ဘာ ၁၈၉၃<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 11pt;"> ခ်စ္ရတဲ့လူ၀ီ!<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 11pt;"> ဒီလိုနဲ႔ တို႔ႏွစ္ေယာက္ ေနာက္ထပ္ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္မေတြ႔ႏိုင္တာ ေသခ်ာသြားခဲ့ၿပီေနာ္။ တို႔လိုပဲ မာေက်ာဖို႔ သတိရေစခ်င္တယ္။ နင့္အေနနဲ႔ မခြဲခြာခ်င္တာ။ တို႔ႏွစ္ေယာက္ အတူေနရဖို႔ဆို ဘာမဆို သေဘာတူဖို႔ အဆင္သင့္႐ွိတာ သိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ နင့္ဘ၀သစ္ကို ျပန္စႏိုင္ဖို႔ တို႔တေတြ ခြဲခြာမွ ျဖစ္မယ္ေလ။ နင့္ကိုေရာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုပါ ဆန္႔က်င္ၿပီးဆုံးျဖတ္ရတာ တကယ္မလြယ္ပါဘူးလူ၀ီ။ တို႔ႏွစ္ေယာက္လုံးအတြက္ တကယ္ပဲ ခက္ပါတယ္။ နင္ဘယ္ေလာက္ပဲ ငိုငို၊ ေခါင္းအုံးထဲ မ်က္ႏွာ၀ွက္ထားရာကေန ထၿပီး ဘယ္ေလာက္ပဲ ၀မ္းနည္းစရာေကာင္းၿပီး အသနားခံတဲ့အၾကည့္နဲ႔ ၾကည့္ၾကည့္ တို႔မလုပ္ႏိုင္ဘူးကြယ္။ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ပူေဆြး၀မ္းနည္းေနလိုက္တဲ့ မ်က္ႏွာလဲကြယ္…။ ညေမွာင္ရိပ္ လႊမ္းလာလို႔ နင့္မ်က္ႏွာကို တို႔မျမင္ရေတာ့ေပမယ့္ ခံစားလို႔ရတယ္ ေကာင္ေလးရယ္။ နင့္မ်က္ရည္ေတြက တို႔လက္ေပၚ စီးဆင္းသြားၾကတယ္ေလ….။<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 11pt;"> ခုတို႔ႏွစ္ေယာက္လုံး ရက္ရက္စက္စက္ပဲ နာက်င္ေနၾကရၿပီ။ တို႔အတြက္ေတာ့ ဒါေတြအားလုံးဟာ ေျခာက္ျခားဖြယ္ရာ အိပ္မက္ဆိုးတစ္ခုလိုပါပဲ။ ပထမတစ္ရက္ေတာ့ ယုံႏိုင္ဖို႔ေတာင္ ခက္ခဲလိမ့္ဦးမယ္။ ေနာက္တစ္လႏွစ္လေလာက္ထိေတာ့ ႏွစ္ေယာက္လုံးနာက်င္ၾကရလိမ့္ဦးမယ္။ အဲဒါၿပီးရင္ေတာ့ နလံထူႏိုင္ေကာင္းပါရဲ႕…။<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 11pt;"> အဲဒီအခ်ိန္က်မွပဲ တို႔နင့္ဆီ စာျပန္ေရးေတာ့မယ္။ နင့္ဆီကို မၾကာခဏ စာေရးဖို႔ တို႔ႏွစ္ေယာက္ ဆုံးျဖတ္ခဲ့ၾကတယ္ မဟုတ္လား။ ၿပီေတာ့ တို႔လိပ္စာကို နင္မသိေစဖို႔၊ သိေအာင္လည္း မႀကိဳးစားဖို႔နဲ႔ တို႔ရဲ႕စာေတြက တို႔ႏွစ္ေယာက္ကို ဆက္သြယ္ထားတဲ့ တစ္ခုတည္းေသာ ႀကိဳးေလးတစ္ေခ်ာင္းျဖစ္ဖို႔လည္း ဆုံးျဖတ္ခဲ့ၾကတယ္ေနာ္။<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 11pt;"> နင့္ကို ေနာက္ဆုံးအေနနဲ႔ နမ္းလိုက္ပါရဲ႕။ လုံး၀အျပစ္ကင္းစင္ၿပီး တိတ္ဆိတ္တဲ့ အနမ္းနဲ႔ ႏူးညံ့စြာ နမ္းလိုက္ပါရဲ႕ကြယ္။ တို႔ႏွစ္ေယာက္ၾကားမွာ ႀကီးမားတဲ့ အကြာအေ၀းက ျခားနားေတာ့မယ္ မဟုတ္လား….!<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div>---------------------------------------------- <br /><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 11pt;">၂၅ စက္တင္ဘာ ၁၈၉၄<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 11pt;"> <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 11pt;"> ခ်စ္ရတဲ့ လူ၀ီ!<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 11pt;"> ကတိေပးထားတဲ့အတိုင္း တို႔နင့္ဆီ ျပန္ၿပီးစာေရးလိုက္ၿပီေနာ္။ အခုဆို တို႔ေတြ ခြဲခြာခဲ့တာ တစ္ႏွစ္ေတာင္ျပည့္ခဲ့ၿပီ္။ နင္ တို႔ကို မေမ့ေသးဘူးဆိုတာ သိပါတယ္။ တို႔ႏွစ္ေယာက္ၾကားက ဆက္သြယ္မႈေလးကလည္း ခုခ်ိန္ထိ႐ွိေနတုန္းပဲ။ နင့္္အေၾကာင္းေတြးမိတဲ့ အခါတိုင္း နင့္ရဲ႕နာက်င္မႈကို ခံစားမိတာခ်ည္းပါပဲ။<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 11pt;"> ကုန္လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၂ လလုံးလုံး ၀မ္းနည္းေၾကကြဲဖြယ္ရာေတြ ျမဴလိုဆိုင္းၿပီး ကိုယ့္အလုပ္နဲ႔ကိုယ္ ေနခဲ့ၾကတယ္။ ေဟာ… အခုေတာ့လည္း ျမဴေတြထြက္ခြာသြားၾကၿပီ။ တနည္းေျပာရရင္ အေသးအဖြဲေလးေတြ ျဖစ္သြားၿပီ။ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ လုံး၀မႈန္၀ါး ေပ်ာက္ကြယ္သြားၾကၿပီ။ အမွန္ေျပာရရင္ မွတ္ဥာဏ္ထဲမွာေတာ့ က်န္ရစ္ေနေသးတာေပါ့။ အေၾကာင္းတိုက္ဆိုင္ရင္ေတာ့ သတိရမိတာေပါ့ေလ။<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 11pt;"> တို႔ဘယ္လိုပဲ ႀကိဳးစားၾကည့္ေပမယ့္ နင့္ကို ပထမဆုံးအႀကိမ္ေတြ႔တုန္းက နင့္မ်က္ႏွာကို မမွတ္မိေတာ့တာ အမွန္ပဲ လူ၀ီ။<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 11pt;"> နင္လည္း ပထမဆုံးအႀကိမ္ တို႔နဲ႔ေတြ႔တုန္းက တို႔ရဲ႕အၾကည့္ကို မွတ္မိရဲ႕လားလို႔ စမ္းၾကည့္ပါလား။ အဲဒါဆိုရင္ ေလာကႀကီးမွာ ဘာမွမတည္ျမဲပဲ ေႂကြလႊင့္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားတတ္စျမဲဆိုတာ နားလည္လာလိမ့္မယ္။<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 11pt;"> သိပ္မၾကာေသးခင္ကပဲ တို႔ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ ျပံဳးမိတယ္။ ဘယ္သူ႔ကိုလဲ…? ဘာကိုလဲ..? ။ ဘယ္သူ႔ကိုမွလည္း မဟုတ္ဘူး။ ဘာကိုမွလည္းမဟုတ္ဘူး။ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း လမ္းတစ္ဖက္တစ္ခ်က္ သစ္ပင္ေတြၾကားက ေနေရာင္ျခည္တန္းေလးေတြ ျဖာက်ေနတာကို ၾကည့္ရင္း မရည္႐ြယ္ပါပဲ ျပဳံးျဖစ္သြားတာ။<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 11pt;"> တို႔အရင္ကလည္း ျပံဳးဖို႔ ႀကိဳးစားခဲ့ဖူးတယ္။ အစကေတာ့ ျပန္ျပဳံးတတ္ေအာင္သင္ဖို႔ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ဘူးလို႔ေတာင္ ထင္မိတယ္။ အားလုံးက ဒီလိုပါပဲ။ နင့္ကို ေျပာခ်င္တာကေတာ့ နာက်င္မႈဆိုတာကို ဆန္႔က်င္ၿပီး တစ္ႀကိမ္တစ္ခါ တို႔ျပံဳးခဲ့တယ္။ ၿပီးေတာ့ နင့္ကိုလည္း ခဏတိုင္းလိုလို ျပဳံးေစခ်င္တယ္။ ႐ိုး႐ိုးေလးပါ။ ရာသီဥတုေကာင္းလို႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ တစ္ခုခုကို သတိရမိလို႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာ ႐ွိစမ္းပါကြယ္။ နင့္ေ႐ွ႕တည့္တည့္မွာ နင့္ရဲ႕အနာဂတ္က ေစာင့္ႀကိဳေနတယ္ေလ။ ကဲပါေလ…. ေခါင္းကို ေမာ့ၿပီး ျပံဳးၾကည့္လိုက္စမ္းပါ…..။ <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 11pt;"><o:p> -------------------------------------------------------</o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 11pt;">၁၇ ဒီဇင္ဘာ ၁၈၉၉<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 11pt;">ေဟာ… ေနာက္တစ္ႀကိမ္ စာေရးျဖစ္ျပန္ၿပီ ခ်စ္ရတဲ့ လူ၀ီေရ။<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 11pt;">တို႔ဟာ အိမ္မက္တစ္ခုလိုပဲေနာ္။ မဟုတ္ဘူးလားလူ၀ီ..? ေပၚခ်င္တဲ့အခ်ိန္မွ ေပၚလာတတ္တယ္ေနာ္။ ဒါေပမယ့္ အျမဲလိုလို လိုအပ္တဲ့ အခ်ိန္မွာေပါ့။ အထူးသျဖင့္ ပတ္၀န္းက်င္မွာ ေမွာင္မိုက္ၿပီး ဟာလာဟင္းလင္း ျဖစ္ေနတယ္လို႔ နင္ခံစားေနခ်ိန္မ်ဳိးေတြမွာေပါ့။ တို႔ေရာက္လာတတ္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ထြက္သြားျပန္တယ္။ အနီးတကာ့အနီးဆုံးမွာေပမယ့္ နင္ ထိေတြ႔လို႔လည္း မရျပန္ဘူး။<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 11pt;">တို႔အေနနဲ႔ေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ကံဆိုးလိုက္တာလို႔ မခံစားရဘူး ေကာင္ေလးေရ။ တို႔ဆီကို ႐ႊင္လန္းတက္ႂကြမႈေတြဟာ အျမဲေရာက္ေရာက္လာတတ္တယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ေန႔တိုင္းလိုလို နံနက္ခင္းကိုေတာ့ လင္းခြင့္ေပးရတာပဲမဟုတ္လား။ ရာသီစက္၀ိုင္းဆိုတာကလည္း ပုံမွန္လည္ပတ္ေနျမဲပဲမဟုတ္လား။ ေနေရာင္က နူးနူးညံ့ညံ့ေလးေတာက္ပလို႔။ ေန႔လည္ခင္း အလင္းေရာင္လည္း ခါတိုင္းလိုပဲ ႏွစ္လိုဖြယ္ေကာင္းေနရဲ႕။<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 11pt;">သိပ္မၾကာေသးခင္ကဆိုရင္ တို႔ ကေတာင္ကမိေသးတယ္ထင္တာပဲ။ ခဏတိုင္းလိုလို အားရပါးရ ရယ္ေမာမိတယ္။ အစကေတာ့ ရယ္ခ်င္႐ုံ ရယ္စရာေကာင္း႐ုံသက္သက္ပဲ။ ခုေတာ့ ဘယ္ႏွစ္ႀကိမ္ရယ္လို႔ရယ္မိမွန္းေတာင္ မသိေတာ့ဘူး။<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 11pt;">မေန႔က ေလွ်ာက္လည္ျဖစ္တယ္။ ေန၀င္တေရာရီ အခ်ိန္ေလးမွာ လူေတြ ျပည့္က်ပ္ေနလိုက္တာလူ၀ီရယ္..။ အေရာင္အေသြး အစုံအလင္နဲ႔ လွပေနလိုက္တာ ပန္းခင္းႀကီးနဲ႔ေတာင္ တူေနေသးေတာ့ရဲ႕။ အဲဒီလို ေပ်ာ္႐ႊင္ၾကည္ႏူးေနတဲ့ လူေတြအလယ္ေရာက္သြားေတာ့ ကိုယ္ပါေရာေယာင္ၿပီး ေပ်ာ္႐ႊင္လာမိတယ္။<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 11pt;">အဲဒီအေၾကာင္းေတြ ေျပာခ်င္လို႔ ဒီစာကို တို႔ေရးလိုက္တာ။ ေနာက္ၿပီး ယုံၾကည္မႈတစ္ခု၊ နင့္ကို ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မဲ့စြာခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့ ယုံၾကည္မႈ အဲဒီယုံၾကည္မႈကို ပိုမုိခိုင္မွာလာေစခ်င္တဲ့အေၾကာင္း ေျပာခ်င္တာေရာေပါ့။ တို႔ေတြဘယ္ေလာက္ပဲ စဥ္းစားၾကည့္ခဲ့ၾကေပမယ့္ “အခ်စ္”ဆိုတာကို သိပ္ေကာင္းေကာင္းနားမလည္ခဲ့ၾကဘူးေနာ္…။ ဒါေပမယ့္ ဆုေတာင္းၾကရေအာင္ တို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ႏွလုံးသားတစ္ခုလုံးက အခ်စ္ဆိုတာကို ႏွစ္ႏွစ္ကာကာ ယုံၾကည္လာေစဖို႔ေပါ့။<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 11pt;"><o:p> ----------------------------------------------------------------</o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 11pt;">၆ ဇူလိုင္ ၁၉၀၄</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 11pt;"><o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 11pt;">ႏွစ္ေတြကုန္လြန္သြားလိုက္တာ ၁၁ ႏွစ္ေတာင္ ႐ွိခဲ့ၿပီေနာ္လူ၀ီ။ ဒီအေတာ အတြင္း တို႔အေ၀းႀကီးကို ထြက္သြားခဲ့တယ္။ ခုျပန္လာခဲ့တယ္။ ေနာက္ထပ္သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ ေနာက္ခရီးတစ္ခုအတြက္ ျပင္ဆင္ရေတာ့မယ္။<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 11pt;">ေသခ်ာတာကေတာ့ နင့္မွာ ကိုယ့္အိမ္ကိုယ့္ယာနဲ႔။ လူ၀ီေရ.. အခ်စ္ေရ၊ အခုဆို နင္ဟာ လုံး၀ရင့္က်က္ေနေလာက္ေရာေပါ့ေနာ္။ ၿပီးေတာ့ နင့္အတြက္ အဓိပၸာယ္အမ်ားႀကီး႐ွိတဲ့ မိသားစုနဲ႔ အတည္တက် ျဖစ္ေနေလာက္ေရာေပါ့။ <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 11pt;">ေနာက္နင္ကိုယ္တိုင္ေရာ ဘယ္လိုပုံစံမ်ဳိးျဖစ္ေနမလဲ ျမင္ေယာင္ၾကည့္မိတယ္။ စိုစိုျပည္ျပည္ ျပည့္ျပည့္ ေဖာင္းေဖာင္းနဲ႔၊ ပခုံးေတြကလည္း ပိုၿပီး က်ယ္လာ၊ ၿပီးေတာ့ ဆံပင္ျဖဴတခ်ဳိ႕တ၀က္လည္း ေပါက္ေလာက္ေရာေပါ့။ ေနာက္ၿပီး ဟိုးအရင္ကလိုပဲ နင့္မ်က္ႏွာ ႐ႊင္႐ႊင္ၾကည္ၾကည္မွာ ၿပံဳးမ်ားျပံဳးလိုက္ရင္ ႏႈတ္ခမ္းႏွစ္ခုက ခပ္တင္းတင္းေစ့လို႔။ သတိရမိပါေသးရဲ႕ လူ၀ီရယ္….။<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 11pt;">တို႔ကေရာ…? တို႔ေျပာေတာင္ မေျပာျပခ်င္ဘူးကြယ္။ တို႔ဘယ္ေလာက္ထိ အိုမင္းသြားၿပီဆိုတာကိုေလ။ အိမင္းေနတဲ့ မိန္းမႀကီးတစ္ေယာက္ ျဖစ္သြားခဲ့ၿပီ။ ၿပီးေတာ့ မိန္းမေတြက ေယာက္်ားေတြထက္ ပိုၿပီ ႐ုပ္က်လြယ္တယ္ေလ။ ခုေနမ်ား တို႔ နင့္အနားမွာ ႐ွိေနခဲ့ရင္ နင့္အေမလို႔ထင္ရမွာ အမွန္ပဲ။ မ်က္ႏွာေပၚက အေရးအေၾကာင္းေတြ နင့္ကိုၾကည့္တဲ့ အၾကည့္ေတြကအစေပါ့။ <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 11pt;">ေတြ႔ၿပီလား တို႔ေတြ ခြဲခြာခဲ့ၾကတာ ဘယ္ေလာက္မွန္လဲဆိုတာကို..။ တို႔ေတြခြဲခြာခဲ့တာ တကယ့္အခ်ိန္ေကာင္းပါပဲကြယ္။ အခုတို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ နာက်င္မႈေတြ ကုန္လြန္သြားခဲ့ၿပီ။ တည္ၿငိမ္ခဲ့ၾကၿပီ။ စာအိတ္ေပၚက တို႔လက္ေရးကိုေတြ႔တဲ့အခါ အရင္ကလိုမဟုတ္ေတာ့ပဲ နင့္အတြက္ ေပ်ာ္႐ႊင္စရာေလး ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ေနေတာ့မွာပါ။<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 11pt;"><o:p> ---------------------------------------------------------------------------------------------</o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 11pt;">၂၅ စက္တင္ဘာ ၁၈၉၃</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 11pt;"><o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 11pt;">ခ်စ္ရတဲ့လူ၀ီ…! <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 11pt;">အခုဆို တို႔ေတြခြဲခြာခဲ့တာ ႏွစ္ေပါင္း၂၀ေတာင္ ႐ွိခဲ့ၿပီ။ <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 11pt;">အဲ့လိုပဲ တို႔မ႐ွိပဲ နင္ ႏွစ္ေပါင္း၂၀ေတာင္ ႐ွင္သန္ေနႏိုင္ခဲ့ၿပီ အခ်စ္ေရ..။ တကယ္လို႔ နင္မေသေသးဘူးဆိုရင္ နင္ဒီစာကို ဖတ္ရမွာပါ။ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ မပ်က္မကြက္ ပို႔ေပးေနက် လူေတြက ဒီစာကို အရင္က စာေတြလိုပဲ နင့္ဆီအေရာက္ပို႔ေပးၾကလိမ့္မယ္။ တစ္ခုပဲ ခြင့္လြတ္ေပးပါ။ တို႔ႏွစ္ေယာက္ လမ္းခြဲၿပီးေနာက္တစ္ေန႔မွာပဲ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အဆုံးစီရင္ခဲ့တဲ့ အတြက္ေပါ့။ တို႔မတတ္ႏိုင္ဘူးအခ်စ္ရယ္။ နင္မ႐ွိပဲ ႐ွင္သန္ေနထိုင္ဖို႔ ဘ၀ေနနည္း တို႔မသင္ၾကား မတတ္ေျမာက္ေသးဘူးကြယ္။ <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 11pt;">မေန႔ကပဲ တို႔ႏွစ္ေယာက္ ခြဲခြာခဲ့ၾကတယ္။ တို႔ပထမဆုံး ပို႔လိုက္တဲ့ စာက ရက္စြဲကို ေသခ်ာျပန္ၾကည့္ၾကည့္ပါ။ နင္အဲဒါကို သတိထားမိမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ အဲဒီေန႔ ညေနက တို႔ႏွစ္ေယာက္ တို႔တေတြရဲ႕ အခန္းေလးထဲမွာ အတူတကြ ႐ွိခဲ့ၾကတာေပါ့။ နင္ကေတာ့ ေခါင္းအုံးထဲ ေခါင္းထိုးၿပီး ကယ္သူမဲ့တဲ့ ေၾကာက္စရာေသာကေတြနဲ႔ ကေလးေလးလိုပဲ ငိုေႂကြးေနခဲ့တယ္ေလ။ အဲဒီညေနက ျပတင္းေပါက္တစ္ျခမ္း ဖြင့္ထားေပမယ့္ တို႔လက္ေပၚစီးက်လာတဲ့ မက္ရည္ေတြကိုေတာ့ မျမင္ရေလာက္ေအာင္ ေမွာင္ေနခဲ့တယ္။ နင္က နာက်င္၀မ္းနည္းမႈေၾကာင့္ ငိုေႂကြးေနခဲ့ေပမယ့္ တို႔ကေတာ့ ႐ွိသမွ်အင္အားနဲ႔ ခ်ဳပ္တည္းၿပီး ႀကိတ္မွိတ္ ႏႈတ္ဆိတ္ေနခဲ့တယ္။ ဒီေန႔ တို႔အခန္းေထာင့္ေလးမွာထိုင္ၿပီး အခ်ိန္ေတြျခားၿပီး နင္ဖတ္ရမယ့္ စာေလးေစာင္ကို ေရးခဲ့တယ္။ အခုဒီစာကို အဆုံးသတ္ၿပီးတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ ငါ့ရဲ႕ ဘ၀အဆုံးသတ္ေပါ့။<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 11pt;">ဒီေန႔ညေန တို႔ရဲ႕စာေတြကို နင့္ဆီေန႔စြဲအတိုင္း ပို႔ဖို႔ရယ္၊ နင္ငါ့ကို ႐ွာေဖြမေတြ႔ႏိုင္ဖို႔ရယ္ လုပ္ထားခဲ့ရဦးမယ္။ <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 11pt;">ၿပီးရင္ေတာ့ ဒီဘ၀ႀကီးကေန တို႔ထြက္ခြာသြားေတာ့မယ္အခ်စ္ရယ္။ အဲဒီ စက္ဆုပ္ထိတ္လန္႔ဖြယ္ အေၾကာင္းကိုေတာ့ ဘာအေၾကာင္းနဲ႔မွ နင့္ကို အေသးစိတ္ေျပာမျပေတာ့ဘူး လူ၀ီ။ အဲဒါေတြက နင့္ကို ပိုၿပီးနာက်င္ေစ႐ုံထက္ ဘာမွအသုံးမ၀င္လို႔ပဲ။ <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 11pt;">အေရးႀကီးတာက နင့္စိတ္မွာ ဒါဏ္ရာမရေစဖို႔ သိမ္သိမ္ေမြ႔ေမြ႔နဲ႔ ဂ႐ုတစိုက္ လုပ္ဖို႔ပဲ။ တို႔ျဖစ္ခ်င္တာက နင့္ကို စိုးရိမ္ပူပန္ႏိုင္ဖို႔ ေသဆုံးသြားၿပီးေနာက္မွာေတာင္ နင့္အတြက္ တို႔႐ွင္သန္ေနဖို႔ပဲ။ တို႔နင့္ဆီ မၾကာခဏဆိုသလို ေရာက္ေရာက္လာရမယ္။ ဒါေပမယ့္ နင့္မွတ္ဥာဏ္ထဲကေန တို႔တျဖည္းျဖည္း ေပ်ာက္ကြယ္သြားေစဖို႔ ခဏတိုင္းလည္း မျဖစ္ရဘူး။ နင္မနာက်င္ေစဖို႔ သိပ္ျခားလို႔လည္း မျဖစ္ေသးဘူး။ အမွန္တရားကို နင္သိမယ့္အခ်ိန္ဟာ ဒီေလာက္ထိ ႏွစ္ေတြ ကုန္လြန္သြားၿပီးမွပဲ ျဖစ္ရမယ္။ (အခ်ိန္ဆိုတာ အေကာင္းဆုံး သမားေတာ္ပဲ မဟုတ္လား) တို႔ရဲ႕ ေသဆုံးျခင္းက နင့္အတြက္ အရမ္းႀကီး အဓိပၸာယ္မ႐ွိေတာ့မယ့္အခ်ိန္၊ သိပ္မခက္ခဲေတာ့မယ့္ အခ်ိန္ေပါ့။<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 11pt;">လူ၀ီ။ အခ်စ္ေရ ဒီေန႔တို႔ႏွစ္ ေနာက္ဆုံးအႀကိမ္ စကားေျပာၾကတာဟာ သိပ္နိမိတ္မေကာင္းသလိုပဲကြယ္။ <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 11pt;">တို႔ႏွစ္ေယာက္ေျပာၾကတာဟာ လုံး၀မၾကားရသေလာက္တိုးတယ္။ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ သိပ္ကိုပဲ ေ၀းကြာေနသလို။ တို႔ဟာ နင့္အတြက္ပဲ တည္႐ွိတာ။ နင္ကေတာ့ တို႔ကို ေမ့သြားခဲ့ၿပီ။ “အခုအခ်ိန္” ဆိုတဲ့ စကားလုံးေလးဟာ အဲဒီစာလုံးေလးကို ေရးလိုက္တဲ့သူနဲ႔ အဲဒီစာလုံးေလးကို ဖတ္ၿပီး ႏႈတ္ဖ်ားကေန ခပ္ဖြဖြ ႐ြတ္ေနတဲ့လူၾကားမွာ အမ်ားႀကီး ျခားနားသြားခဲ့ၿပီ။<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 11pt;">အခုအခ်ိန္မွာ ႀကီးမားတဲ့ အခ်ိန္အတိုင္းအတာတစ္ခုကို လြန္ေျမာက္သြားခဲ့ၿပီ။ အဓိပၸာယ္မ႐ွိတဲ့ အရာေတြလို႔ ထင္မယ္ဆို ထင္လို႔ရေနၿပီျဖစ္တဲ့ အခ်ိန္ေပါ့။ အခု အရင္ကလိုပဲ နင့္ကို နမ္းလိုက္ပါရဲ႕။<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 11pt;">ၿပီးေတာ့…….<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 11pt;">ဒါပါပဲကြယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ပိုၿပီး၀မ္းနည္းမိမွာ ေၾကာက္လို႔။ ေနာက္ၿပီး အခ်စ္က သိပ္နက္႐ႈိုင္းတဲ့အခါ၊ <span style="color: purple;">ႏႈးညံ့မႈ(ခ်စ္ေမတၱာ)</span>က အကန္႔အသတ္ မ႐ွိတဲ့အခါ ေ႐ွာင္တိမ္းလို႔မရတဲ့ တို႔ရဲ႕ ႐ူးသြပ္တဲ့ အိပ္မက္ေတြကို ၀န္ခံမိမွာစိုးလို႔……….။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 11pt;"></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 11pt;"></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 11pt;"><o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 11pt;"><o:p> </o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 11pt;"><o:p> <span style="color: red;"> ျပင္သစ္စာေရးဆရာ ဟင္နရီ ဘားဗ်ဴစ့္ ၏ “ႏူးညံ့မႈ” ကို ျပန္ဆိုပါသည္။</span></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="color: red; text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 11pt;"><o:p> from russian language Нежность by Анри Барбюс.</o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: blue; text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 11pt;"><o:p>note; ဒီစာကို ဘာသာျပန္ၿပီးတာ ၾကာပါၿပီ။ လြန္ခဲ့တဲ့ ေလးငါးေျခာက္လေလာက္ ကတည္းကပါ။ အဓိကကေတာ့ ေခါင္းစဥ္ေၾကာင့္ မတင္ျဖစ္ပဲ ျဖစ္ေနတာ။ ေခါင္းစဥ္က မူရင္းျပင္သစ္ဘာသာစကားမွာေကာ ႐ု႐ွားဘာသာစကားမွာပါ ေတာ္ေတာ္လွၿပီး အဓိပၸာယ္ျပည့္၀တဲ့ စာလုံးျဖစ္ေနပါတယ္။ ျမန္မာလို ဘာသာျပန္မယ္ဆိုရင္ ႏူးညံ့မႈလို႔ ခပ္လြယ္လြယ္ရေပမယ့္ တကယ္ဆိုလိုတဲ့ အဓိပၸာယ္ကိုေတာ့ ဘယ္လိုမွမရပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ျမန္မာစာညံ့ဖ်င္းမႈလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီတိုင္းပဲ ေခါင္းစဥ္တတ္လိုက္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ အစက အပိုင္းခြဲၿပီးတင္မလို႔ပါပဲ။ ေနာက္ေတာ့ တစ္စုတည္း ျဖစ္ေစခ်င္တာနဲ႔ ေပါင္းတင္လိုက္ပါတယ္။ ေတာ္ေတာ္ ႐ွည္သြားမွာျဖစ္တဲ့အတြက္ ဒီအထိေရာက္ေအာင္ ဖတ္လာခဲ့ရင္ေတာ့ ေက်းဇူးအရမ္းတင္မိမွာပါ။</o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="color: blue; text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 11pt;"><o:p>ေပ်ာ္႐ႊင္ပါေစ...</o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 11pt;"><o:p><span style="color: blue;">ေ၀လင္း</span></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="display: none; font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 11pt;">ံ</span><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 11pt;"><o:p></o:p></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1002298005402628482-3559698555562612234?l=homeofns.blogspot.com' alt='' /></div>wai linnhttps://profiles.google.com/109819613410093426281noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1002298005402628482.post-25823214342300862182010-09-12T12:57:00.004+08:002010-09-12T15:35:37.526+08:00ဇာတ္သိမ္း<style><!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:"Cambria Math"; panose-1:2 4 5 3 5 4 6 3 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:roman; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1107304683 0 0 415 0;}@font-face {font-family:Zawgyi-One; panose-1:2 11 6 4 3 5 4 4 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:1627400839 -2147483648 8 0 66047 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; margin:0in; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman","serif"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";}.MsoChpDefault {mso-style-type:export-only; mso-default-props:yes; font-size:10.0pt; mso-ansi-font-size:10.0pt; mso-bidi-font-size:10.0pt;}@page WordSection1 {size:8.5in 11.0in; margin:1.0in 1.25in 1.0in 1.25in; mso-header-margin:.5in; mso-footer-margin:.5in; mso-paper-source:0;}div.WordSection1 {page:WordSection1;}--></style> <br /><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><b><span style="color: #7030a0; font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ဇာတ္သိမ္း<o:p></o:p></span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: small;">လက္ကေလးေတြ ေျပေလ်ာ့သြားတာဟာ<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: small;">လက္ခ်င္းတြဲခဲ့တာေလာက္ မလွပေပမယ့္<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: small;">သိပ္ေတာ့လည္း အက်ည္းမတန္ခဲ့<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: small;">အဲဒီအတြက္ ကံၾကမၼာကို ေက်းဇူးတင္တယ္….။<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: small;">ေတာင္နဲ႔ေျမာက္မဟုတ္ပါဘူး<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: small;">ေဘးခ်င္းယွဥ္ရက္ေလး ေ၀းခဲ့ၾကတာ<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: small;">ျပန္ေတြးမိရင္ ေဆြးစရာေတာ့ ေကာင္းသား..။<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: small;">တစ္ေႏြပါပဲ…<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: small;">အိမ္မက္ထဲက လက္ကေလးေတြ<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: small;">ကိုယ့္ကို မခ်စ္ခဲ့တာ သိလိုက္ရတဲ့အခ်ိန္မွာ<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: small;">ေဆာင္း၀င္သြားၿပီ<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: small;">ဒီအခ်ိန္ေရာက္မွ<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: small;">ေအးခဲေနတဲ့ ႏွလုံးသား ဘယ္တရားနဲ႔ ေႏြးရမလဲ…။<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: small;">ကမာၻၾကီးတစ္ခုလုံး ေျဗာင္းဆန္သြားတာမဟုတ္ပါဘူး<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: small;">ႏွလုံးသားေလးတစ္ခုပဲ ထက္ေအာက္ေျပာင္းျပန္လွန္သြားတာ<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: small;">ဒါေပမယ့္<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: small;">ဒီေကာင္မွာေတာ့ မခ်ိေအာင္ ခံလိုက္ရတယ္…။<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: small;">အမုန္းမဟုတ္ပါဘူး မခ်စ္ခဲ့႐ုံပါ<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: small;">ဒါေပမယ့္<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: small;">အသည္းကြဲဖို႔ေတာ့ လုံေလာက္ခဲ့တယ္…။<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: small;">ေကာင္မေလးေရ…!<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: small;">ေဆာင္းေအးေအးမွာ မီးလင္းဖိုေလးနဲ႔ မင္းေႏြးဖို႔ပဲ ဆႏၵျပဳပါရဲ႕ကြယ္……။</span><br /><br /><div style="color: purple;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: small;">notes; မေရာက္ျဖစ္တာၾကာသြားတယ္။ ဘာေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ဘေလာ့ဂ္ကိုေတာ့ မေမ့ပါဘူး။ ေရးထားတာေတြ အမ်ားႀကီးေပမယ့္ ကဗ်ာေလးကေနပဲ စတင္လိုက္ပါတယ္။ ငါျပန္လာၿပီ၊ မင္းတို႔ေ႐ွ႕မွာ ေရာက္ေနၿပီေတြ ဘာေတြေတာ့ မေအာ္ေတာ့ပါဘူး။ ဘယ္အခ်ိန္ျပန္ေပ်ာက္သြားဦးမလဲ ကိုယ့္ဖာသာ ျပန္မသိလို႔။ ၿပီးရင္ေတာ့ ဘာသာျပန္တစ္ခု နဲ႔ အက္ေဆးတစ္ပုဒ္တင္ဖို႔ ႐ွိပါတယ္။ အေျခအေနလည္း ေပးမယ္ဆိုရင္ေပါ့ေလ..။ အဲဒါေလးေတြကေတာ့ ခြင့္မဲ့ပ်က္ကြက္စဥ္အတြင္း ေရးမိတာေလးေတြပါ။ အေၾကြးဆပ္တဲ့ သေဘာလည္း ပါပါတယ္။ </span></div><div style="color: purple;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: small;">ေပ်ာ္႐ႊင္ပါေစ....</span></div><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: small;"><span style="color: purple;">ေ၀လင္း</span></span><br /><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: small;"></span><br /><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: small;"><o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="display: none; font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ံ</span><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: small;"><o:p></o:p></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1002298005402628482-2582321434230086218?l=homeofns.blogspot.com' alt='' /></div>wai linnhttps://profiles.google.com/109819613410093426281noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-1002298005402628482.post-33458554383397830232010-07-30T10:20:00.000+08:002010-07-30T10:20:39.598+08:00၃၆၅(သို႔) white angel<div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><br /></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: center;"><b><img goomoji="B60" src="https://mail.google.com/mail/e/B60" style="margin: 0pt 0.2ex; vertical-align: middle;" /><span style="color: #000099;">၃၆၅</span><img goomoji="B60" src="https://mail.google.com/mail/e/B60" style="margin: 0pt 0.2ex; vertical-align: middle;" /></b></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: center;"><br /><span style="color: #330033;">ျပကၡဒိန္ေလးေတြ</span><br style="color: #330033;" /><span style="color: #330033;">တစ္ရက္ၿပီးတစ္ရက္ ေျပးထြက္သြားလိုက္တာ..</span><br style="color: #330033;" /><span style="color: #330033;">၃၆၅ ပါတဲ့..</span><br style="color: #330033;" /> <br style="color: #330033;" /><span style="color: #330033;">ေျခလွမ္းေတြ တေ႐ြ႕ေ႐ြ႕...</span><br style="color: #330033;" /><span style="color: #330033;">ခု....</span><br style="color: #330033;" /> <span style="color: #330033;">နတ္သမီးေလး တစ္ႏွစ္ျပည့္သြားၿပီ...။</span></div><div style="text-align: center;"><span style="color: #330033;"> </span></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">အစ္မအျဖဴေရာင္ရဲ႕ blog တစ္ႏွစ္ျပည့္ပါတယ္တဲ့။ တစ္ပတ္ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ကတည္းက သူ႔ဘေလာ့မွာ ေၾကာ္ျငာထားတယ္။အစ္မရဲ႕ blog ဆိုေတာ့ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ေလာက္ ေရးေပးမယ္ဆိုၿပီး စိတ္ကူးမိပါတယ္။ ခက္တာက အဲလိုတမင္တကာ ၾကံ႐ြယ္အားထုတ္ၿပီး ကဗ်ာ မေရးတတ္တာပါ။ ဘယ္လိုေရးလို႔ေရးရမယ္ကို မသိဘူး။ ဒီလိုနဲ႔ တစ္ပါတ္နီးပါးၾကာသြားပါတယ္။ ကဗ်ာလည္းရေတာ့ ရလာပါတယ္။ ကိုယ့္ဟာနဲ႔ကိုယ္ေတာင္ သိပ္မႀကိဳက္လို႔ ပို႔ေတာင္ မပို႔ေတာ့ဘူးလို႔ ေတြးတာပဲ။ ဒါေပမယ့္ ပို႔ျဖစ္လိုက္ပါတယ္။ (အစ္မေရ အစ္မကို ခ်စ္လို႔ ပို႔လိုက္တာေနာ္၊ ကဗ်ာကို မေကာင္းဘူးေျပာရင္ စိတ္ဆိုးမွာ :) ) အဲဒီလို ပို႔ၿပီးတဲ့ထိ ကိုယ့္ဘေလာ့ဂ္မွာ တင္ဖို႔ စိတ္ကူးမ႐ွိေသးပါဘူး။ မေန႔ကမွာ အစ္မရဲ႕ သိုင္းေလာက စိန္ေခၚသံ ဖိတ္စာ( ဘေလာ့ဂါေတြကို စု႐ုံးဖိတ္ၾကားၿပီး သိုင္းၿပိဳင္ပြဲ လုပ္မယ္ဆိုလား :) )ကို ဖတ္ၿပီး စိတ္ကူးေပၚလာလို႔ ဒီပို႔စ္ကို တင္ျဖစ္သြားတာပါ။ (အစ္မေရ မိုးအလင္း ဘေလာ့ဂင္းရင္း ေရးတာေနာ္၊ အိပ္ေတာင္ အိပ္ရေသးဘူး။ ကိုးနာရီထိုးရင္လည္း စာေမးပြဲ သြားေျဖရဦးမွာ။)ကဗ်ာကေတာ့ ျမင္တဲ့ အတိုင္း ခပ္တိုတိုပါပဲ။ ဒါေတာင္ မနည္း ျဖစ္ညစ္ေရးရတာ။ သူ႔ရဲ႕ သိုင္းၿပိဳင္ပြဲကို စိတ္၀င္စားရင္ေတာ့ http://seaandangel.blogspot.com/ အဲဒီကိုသာ သြားၿပီး ၀င္ေယာက္ ယွဥ္ၿပိဳင္လို႔ ရတယ္ဆိုလား။ ၿပီးေတာ့ အစ္မအျဖဴေရာင္က ဘာပြဲလုပ္လုပ္ အေကၽြးအေမြးပါတတ္တယ္ဗ်။ ၀ါသနာပါတယ္ဆိုရင္ ....... ;) ေပ်ာ္လို႔ေနာက္တာေနာ္ အစ္မ။ စိတ္မဆိုးနဲ႔။ ဘေလာ့ဂ္ေလး ေမြးေန႔မွာ ေပ်ာ္႐ႊင္ေစဖို႔ဆုေတာင္းပါတယ္။။</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"> ေ၀လင္း</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1002298005402628482-3345855438339783023?l=homeofns.blogspot.com' alt='' /></div>wai linnhttps://profiles.google.com/109819613410093426281noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1002298005402628482.post-42359500603213371082010-07-19T23:42:00.000+08:002010-07-19T23:42:09.046+08:00လွပေသာ နိဒါန္း(သို႔) အသည္းကြဲျခင္း<div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="color: blue; text-align: justify;">လွပေသာ နိဒါန္း(သို႔) အသည္းကြဲျခင္း</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">တယုတယထားေသာ အသည္းတစ္ခု ကြဲအက္သြားျခင္းက ေမွ်ာ္လင့္ထားသေလာက္ ကဗ်ာမဆန္ေပ။ ႏွာေခါင္း႐ႈံ႕ခ်င္စရာေကာင္းေသာ ေနာင္တတခ်ဳိ႕၊ ပ်င္းရိညည္းေငြ႔ဖြယ္ အတၱတခ်ဳိ႕၊ ျပာျဖစ္သြားေသာ စီးကရက္တခ်ဳိ႕၊ ေလွာင္ေျပာင္ရယ္ေမာသံတခ်ဳိ႕၊ မုန္းခ်င္စရာေကာင္းေသာ က႐ုဏာတခ်ဳိ႕၊ မပိမရိ ယုတၱိေဗဒ အခင္းအက်င္းတခ်ဳိ႕၊ နာက်င္မႈဟု ထင္မွတ္ရေသာ အရာတခ်ဳိ႕၊ လန္႔ႏိုးလာေသာ အိပ္မက္တခ်ဳိ႕ႏွင့္ ပ်က္စီးသြားေသာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တခ်ဳိ႕၊ ျပန္လည္တည္ေဆာက္၍ မရေတာ့ေသာ ဆက္ဆံေရးတခ်ဳိ႕၊ တခ်ဳိ႕ေသာ တခ်ဳိ႕ေပါင္းမ်ားစြာျဖင့္ ေပက်ံေနေသာ အသည္းကြဲဇာတ္လမ္းသည္.......</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"> တစ္ခါက “မဂၤလာပါ” ဆိုေသာ စကားတစ္ခြန္းၾကားတြင္ ႏွစ္လုံးသားႏွစ္ခု တေ႐ြ႕ေ႐ြ႕ ေ၀းကြာသြားသည္။ ဘာမွမျဖစ္ခဲ့သလို အျပံဳးမ်ားၾကားတြင္ ဟန္ေဆာင္ေကာင္းေကာင္းျဖင့္ ကြဲေနခဲ့ေသာ အသည္းတစ္စုံ၊ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ နားလည္ခဲ့ၾကၿပီ ယုံၾကည္ခဲ့ၿပီးမွ ကိုယ့္ကို(လုံး၀) နားမလည္တာကို နာနာက်ည္းက်ည္း သိခြင့္ရခ်ိန္၊ အင္ဖနတီထိသြားဖို႔ ယွဥ္တြဲခဲ့ၾကေသာ မ်ဥ္းၿပိဳင္ႏွစ္ေၾကာင္းမွ တစ္ေၾကာင္းက ဂငယ္ေကြ႔ ေကြ႕သြားခ်ိန္၊ အားလုံး... အားလုံး ၿပီးဆုံးသြားခ်ိန္မွာ အံ့အားသင့္ဖို႔ပင္ လက္က်န္အင္အား မက်န္ရစ္ခဲ့.........။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">အခ်စ္၀င္လွ်င္ အျပစ္မျမင္ဟု ဆိုပါက အသည္းခြဲခံေသာအခါ အျပစ္ျမင္လာျခင္းသည္ “မခ်စ္”ဟု အဓိပၸာယ္ သက္ေရာက္သည္။ မခ်စ္လွ်င္ အသည္းကြဲပါဦးမည္လားဟူေသာ အေမးေနာက္မွ အသည္းမကြဲလွ်င္ အျပစ္မျမင္မိ၊ အျပစ္မ၀င္လွ်င္ ခ်စ္ဆဲ ဟူေသာ မုန္႔လုံးစကၠဴကပ္ ယုတၱိေဗဒမ်ား ဆက္မလာခင္ ဇာတ္လမ္းကို တစ္ခန္းရပ္လိုက္ရသည္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ကိုယ့္ကိုယ္ကို စနစ္တက်လိမ္လည္ၿပီး ေပ်ာ္႐ႊင္ေနရာမွ သူ႔ကိုေတြ႔လိုက္တိုင္း အေရာင္ေျပာင္းေျပာင္း သြားတတ္ေသာ မ်က္လုံးႏွင့္ နာက်င္လာတတ္ေသာ ႏွလုံးသားတို႔ကို ေတာင္စြယ္ပို႔ခ်င္သည္။ ဖုန္းနံပါတ္ႏွင့္ email account ကို Delete လုပ္ၿပီးသည့္တိုင္ ႏွလုံးသား၌ uninstall tools ပါမလာ။ နာစရာေတြအမ်ားႀကီးထဲမွ လြမ္းစရာကိုပဲ ေ႐ြးေ႐ြးျမင္တတ္ျခင္းႏွင့္ မလွတာေတြအမ်ားႀကီးထဲမွ လွတာကိုပဲ ေ႐ြးေ႐ြးျမင္တတ္ျခင္းသည္ ကိုယ့္လည္ပင္းကိုယ္ စြပ္ေသာ ႀကိဳးကြင္းမ်ားသာ ျဖစ္သည္။ ေမြးကတည္းက ႏွလုံးသားမွာ “ခ်စ္တတ္ျခင္းသည္ ႏွလုံးသားကို ဆိုး႐ြားစြာ ထိခိုက္ေစႏိုင္ပါသည္”ဟူေသာ စာတမ္းကို ထည့္မေပးလိုက္ေသာ ဘုရားသခင္ကို က်က်နနက်ိန္ဆဲရလွ်င္ ေက်နပ္စရာေကာင္းေလမည္လား...?</div><div style="text-align: justify;">ဘုရားသခင္သည္ အသည္းမကြဲဖူးေသာေၾကာင့္ အခ်စ္၏အႏၲရာယ္ကို မသိျခင္းလည္း ျဖစ္ႏိုင္သည္။ တစ္ခါမွ အသည္းမကြဲဖူးေသာေၾကာင့္ ဘုရားသခင္သည္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ကိုယ္ခ်င္းစာႏိုင္မည္ မဟုတ္ေပ။ တစ္ခါေလာက္မ်ား ဘုရားသခင္ႏွင့္ စကားေျပာခြင့္ ရလွ်င္ သူသိပ္ကံေကာင္းတဲ့ အေၾကာင္း ေျပာျပခ်င္ပါသည္။</div><div style="text-align: justify;">အခ်စ္က ေကာင္းမြန္ေသာ Game တစ္ခုဆိုလွ်င္ အသည္းကြဲျခင္းက ပိုမိုလွပေသာ Game ခုသာ ျဖစ္သည္။ ပိုၿပီးလွပေသာ ပိုၿပီးေၾကးႀကီးေသာ၊ ပို၍ အႏၲရာယ္မ်ားေသာ၊ ပိုၿပီးမာယာမ်ားေသာ Game တစ္ခုသာ ျဖစ္သည္။ အသည္းကြဲျခင္းသည္ အဆုံးသတ္သြားျခင္းမဟုတ္ပဲ ခမ္းနားေသာ နိဒါန္းတစ္ခုသာ....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">တကယ္ေတာ့ အသည္းကြဲျခင္းသည္-</div><div style="text-align: justify;">မၾကည့္ျဖစ္ေသာ ဘဲေလးကပြဲတစ္ပြဲလည္း ျဖစ္ႏိုင္သည္။</div><div style="text-align: justify;">မေပးျဖစ္ေသာ ပန္းစည္းတစ္စည္းလည္း ျဖစ္ႏိုင္သည္။</div><div style="text-align: justify;">မငိုေႀကြးလိုက္ရေသာ မ်က္ရည္တစ္ခ်ဳိ႕လည္း ျဖစ္ႏိုင္သည္။</div><div style="text-align: justify;">အနည္းဆုံးေတာ့ ဘေလာ့ဂ္ေပၚက ပို႔စ္တစ္ခု ျဖစ္ႏိုင္ေပသည္...။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: blue;">ေ၀လင္း</span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"> </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1002298005402628482-4235950060321337108?l=homeofns.blogspot.com' alt='' /></div>wai linnhttps://profiles.google.com/109819613410093426281noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1002298005402628482.post-55887262616279959122010-07-19T05:34:00.004+08:002010-07-19T05:47:34.228+08:00သတို႔သမီး(ဇာတ္သိမ္း)<div style="text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div style="color: blue; font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">သတို႔သမီး(ဇာတ္သိမ္း)</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ေဆာင္ဦးရာသီ ကုန္ဆုံးၿပီး ေဆာင္းက တျဖည္းျဖည္း ပီျပင္လာသည္။ နာဂ်ာအိမ္ကို အရမ္းလြမ္းေနမိသည္။ </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ေန႔တိုင္းလိုလို အေမ့အေၾကာင္း၊ အဘြားအေၾကာင္း၊ စာ႐ွာအေၾကာင္း ေတြးေနမိသည္။ အိမ္ကပို႔လိုက္တဲ့ </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">စာေတြမွာ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ပဲမို႔ သူမလုပ္ခဲ့တာေတြကို ခြင့္လြတ္လိုက္ၾကၿပီ ၊ ေမ့ပစ္လိုက္ၾကၿပီ ထင္မိသည္။ ေမလထဲ စာေမးပြဲေတြၿပီးေတာ့ သူမ ေပ်ာ္႐ႊင္စြာပဲ အိမ္ကို ျပန္ခဲ့သည္။ လမ္းမွာ ေမာ္စကိုကို ၀င္ၿပီး စာ႐ွာနဲ႔ ၀င္ေတြ႔သည္။ စာ႐ွာကေတာ့ မႏွစ္ေႏြတုန္းကလိုပင္ အေျပာင္းအလဲ မ႐ွိ။ မုတ္ဆိတ္ေမြး၊ ပါးၿပိဳင္းေမြး၊ ဆံပင္ဘုတ္သိုက္၊ ပတၱဴသား၀တ္စုံ၊ အားလုံးအရင္ကလိုပင္။ ဒါေပမယ့္ ပုံစံကေတာ့ ပိုၿပီး ခ်ိနဲ႔လာ၊ ပိုၿပီး ပိန္လာ၊ ပိုၿပီးအိုစာလာသည္။ </span><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">က်န္းမာေရးကလည္း ပိုဆိုးလာပံုပင္။ ေခ်ာင္းကလည္း အခ်ိန္ၿပည့္ တဟြတ္ဟြတ္ဆိုးေနသည္။ <o:p></o:p></span></div><div></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">“ဘုရားေရ.. နာဂ်ာေရာက္လာတယ္” ေတြ႔ေတြ႔ခ်င္းပဲ ၀မ္းသာအားရလွမ္းႏႈတ္ဆက္သည္။ <o:p></o:p></span></div><div style="text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ေဆးလိပ္မီးခိုးေတြ၊ ေဆးမွင္နံ႔ေတြ မြန္ထူေနတဲ့ ပံုႏွိပ္တိုင္မွာ ခဏထိုင္ၿပီး စာ႐ွာ့အခန္းဆီ သြားၾကသည္။ အခန္းထဲ ၀င္လိုက္သည္ႏွင့္ ၾကမ္းျပင္ေပၚက ေဆးလိပ္တိုေတြ၊ ေနရာအႏွံ႔က တံေတြးကြက္ေတြ၊ စကၠဴစုတ္ေတြၾကားထဲက ပန္းကန္အကြဲေတြ၊ ၿပီးေတာ့ စားပြဲနဲ႔ ၾကမ္းျပင္ေပၚက ယင္ေကာင္အေသေတြက ဆီးၾကိဳေနၾကသည္။ စာ႐ွာတစ္ေယာက္ သူ႔ဘ၀ႀကီးကို ပစ္စလက္ခတ္ ထားတာ ျမင္သာလြန္းေနသည္။ တေယာက္ေယာက္က ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ေနဖို႔ေျပာလည္း သူကေတာ့ ရယ္ေမာေန႐ုံအျပင္ ဘာမွတုန္႔ျပန္ ေျပာင္းလဲလာမွာ မဟုတ္ေပ။ <o:p></o:p></span></div><div style="text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">“ရတယ္စာ႐ွာ.. ရတယ္ ဘာမွမျဖစ္ဘူး၊ အဆင္ေျပပါတယ္” နာဂ်ာက ျပာျပာသလဲပင္ ေျပာလိုက္သည္။<o:p></o:p></span></div><div style="text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">“ေဆာင္းဦးတုန္းက အေမ ပီတာစဘက္ကို လာေသးတယ္ စာ႐ွာ။ အဘြားစာ႐ွာကလည္း စိတ္မဆိုးေတာ့ဘူးလို႔ ေျပာတယ္။”<o:p></o:p></span></div><div style="text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">စာ႐ွာက သူမကို ျပဳံးၿပီး ၾကည့္ေနသည္။ ေနာက္ ေခ်ာင္းတဟြတ္ဟြတ္ဆိုးျပန္သည္။ နာဂ်ာသူ႔ကို ၾကည့္ၿပီး </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">အရမ္းေနမေကာင္း ျဖစ္ေနလား မျဖစ္ဘူးလား မသိႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္မိသည္။<o:p></o:p></span></div><div style="text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">“စာ႐ွာ ႐ွင္အရမ္းမ်ား ေနမေကာင္း ျဖစ္ေနလား”<o:p></o:p></span></div><div style="text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">“ရပါတယ္။ ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး။ နည္းနည္းပါ။”<o:p></o:p></span></div><div style="text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">“ဘုရားေရ… နည္းနည္းပါ ဟုတ္လား။ ဘာလို႔ ေဆးမကုတာလဲ။ ဘာလို႔ ကိုယ့္က်န္းမာေရးကိုယ္ </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ဂ႐ုမစိုက္တာလည္း စာ႐ွာရယ္..” <o:p></o:p></span></div><div style="text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">နာဂ်ာ စိုးရိမ္ပူပန္စြာေျပာၿပီး မ်က္ရည္တို႔ စီးက်လာမိသည္။ ၿပီးေတာ့ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ အန္ဒရိန္ကို </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ျမင္ေယာင္မိသည္။ အိမ္အသစ္ကို သြားသတိရမိသည္။ အတိတ္ကအရာေတြက စိတ္ထဲမွာ </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">တစ္ခုခ်င္းေပၚလာၾကသည္။ သိပ္ၾကာခဲ့ၿပိီလို႔ ထင္ေနမိတဲ့ အ၇ာေတြေပါ့။<o:p></o:p></span></div><div style="text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"> “စာ႐ွာ ႐ွင္အရမ္းဖ်ားေနတယ္။ ႐ွင့္ကို အခုလိုေတြ႔ရေတာ့ ကၽြန္မ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိေအာင္ ျဖစ္မိတယ္။ ကၽြန္မမွာ တာ၀န္႐ွိတာေပါ့။ ႐ွင္ဒီေလာက္ေတာင္ ကၽြန္မအေပၚ ေကာင္းခဲ့တာ။ အမွန္အတိုင္း ေျပာရရင္ ႐ွင္က ကၽြန္မနဲ႔ အနီးကပ္ဆုံး အရင္းႏွီးဆုံး၊ ကၽြန္မကို နားအလည္ဆုံးပဲ စာ႐ွာ။ <o:p></o:p></span></div><div style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">စကားေျပာၿပီးၾကေတာ့ စာ႐ွာက သူမကို ဘူတာသို႔လိုက္ပို႔သည္။ ရထားထြက္တဲ့ထိ လက္ျပႏႈတ္ဆက္ၿပီး </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">က်န္ခဲ့သည္။ သူ႔မ်က္ႏွာမွာ ျပဳံးေနေပမယ့္ အားနည္းေနတဲ့ သူ႔ေျခေထာက္ေတြက အရမ္း ေနမေကာင္းျဖစ္ေနတာ ျမင္သာေနသည္။<o:p></o:p></span></div><div style="text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">မြန္းလြဲပိုင္းေလာက္မွာ နာဂ်ာ ၿမိဳ႕ကို ျပန္ေရာက္သည္။ ဘူတာကေန အိမ္ကို ျပန္သည့္လမ္းသည္ </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">႐ွည္လ်ားလြန္းလွသည္ဟု ေတြးမိသည္။ အိမ္ကိုေရာက္ေတာ့ အဘြားမာဖာက သူမကို ဖက္ၿပီး ငိုသည္။ </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">အဘြားမာဖာသည္ ပိုၿပီး အိုစာလာ၊ ၾကည့္ရဆိုးလာသည္။ နာဂ်ာ့ကို ကၽြတ္ထြက္သြားေတာ့မတတ္ဖက္ၿပီး </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ပုခုံးေပၚေခါင္းတင္ကာ အတန္ၾကာသည္ထိ ငိုသည္။ ညီးနာတစ္ေယာက္လည္း ပိုၿပီး အသက္ၾကီးလာသည္။ </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">မ်က္ႏွာေခ်ာင္၊ မ်က္တြင္းခ်ိဳင့္ႏွင့္ ပိုၿပီး ၾကည့္ရဆိုးလာသည္။ ဒါေပမယ့္ သူမလက္က စိန္ေတြကေတာ့ </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">တလက္လက္ေျပာင္ေနဆဲ။<o:p></o:p></span></div><div style="text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">“သမီးရယ္.. သမီးေလးရယ္..” <o:p></o:p></span></div><div style="text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">အဘြားႏွင့္ အေမႏွစ္ေယာက္လုံးပင္ ဘာမွမေျပာပဲ ထိုင္ငိုေနၾကသည္။ သူတို႔ကို ၾကည့္ရသည္မွာ ျပန္မရႏိုင္ေတာ့တဲ့ အတိတ္ကအရာေတြေၾကာင့္ ၀မ္းနည္းေနၾကသည့္ပုံ။ သူတို႔၏ သမီး နာဂ်ာသည္ မဂၤလာေဆာင္ခါနီး ထြက္ေျပးသြားေသာ သတို႔သမီးျဖစ္သည္။ တနည္းအားျဖင့္ သူတို႔ အဖြဲ႔အစည္း၊ သူတို႔ အသိုင္းအ၀ိုင္းမွ ထြက္ေျပးသြားျခင္း ျဖစ္သည္။ ဒီၿမိဳ႕ဒီအဖြဲ႕အစည္း၌ သူမသည္ အမ်ားႏွင့္ မသက္ဆိုင္ေသာသူ ျဖစ္သည္။ </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">သစၥာေဖာက္တစ္ေယာက္ ျဖစ္သြားခဲ့ၿပီ။ ထိုအရာသည္ ျပန္လည္ ျပင္ဆင္၍ မရေတာ့ သူတို႔တန္ဖိုးထားေသာ အသိုင္းအ၀ိုင္း၌ သူတို႔တန္ဖိုးထားေသာ သမီးသည္ တန္ဖိုးမ႐ွိေတာ့ေပ။<o:p></o:p></span></div><div style="text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">နာဂ်ာအေပၚထပ္က သူမအခန္းကို တက္လာခဲ့သည္။ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ရင္းႏွီးခဲ့ရေသာ သူမ၏ အိပ္ရာေလးကို ၾကည့္သည္။ ေနာက္လိုက္ကာအျဖဴ ခပ္႐ိုး႐ိုးတပ္ထားသည့္ ျပတင္းကိုၾကည့္သည္။ ေနာက္ျပတင္းေပါက္ကေန ေနေရာင္ျဖာက်ေနသည့္ ပန္းျခံထဲကိုၾကည့္သည္။ စားပြဲကိုလက္ႏွင့္ အသာအယာပြတ္သပ္ၾကည့္သည္။ စားပြဲေ႐ွ႕မွာ ၀င္ထိုင္ၿပီး ေတြးသည္။ ညေနစာစားသည္။ မလိုင္မ်ားမ်ားႏွင့္ လက္ဖက္ရည္ ေကာင္းေကာင္း တစ္ခြက္ေသာက္သည္။ သို႔ေသာ္ ဘာလိုေနသလိုလို။ အခန္းတစ္ခုလုံး ဟာလာဟင္းလင္း ျဖစ္ေနသလို၊ ခံစားေနရသည္။ ေနာက္အိပ္ရာေပၚမွာလွဲၿပီး မ်က္စိမွိတ္ အိပ္ဖို႔ႀကိဳးစားမိသည္။ သို႔ေသာ္ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ ေႏြးေထြးႏူးညံ့ေသာ အိပ္ရာေပၚအိပ္ေနရာတာ ရယ္စရာေကာင္းသလို ျဖစ္ေနသည္။ အခန္းထဲကို ညီးနာ၀င္လာသည္။ ထိုင္ၿပီး အျပစ္တင္သည့္အၾကည့္၊ ေၾကာက္႐ြံ႕သည့္ အၾကည့္တို႔ျဖင့္ ၾကည့္သည္။<o:p></o:p></span></div><div style="text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"> “ဘယ္လိုလဲနာဂ်ာ” သူမက ခဏနားၿပီး ဆက္ေျပာသည္။<o:p></o:p></span></div><div style="text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">“ညည္းေက်နပ္တယ္ေပါ့၊ သိပ္ေက်နပ္တယ္ေပါ့”<o:p></o:p></span></div><div style="text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">“ေက်နပ္တယ္ေမေမ” နာဂ်ာက ဆက္ေျပာသည္။<o:p></o:p></span></div><div style="text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">“သမီးကို ေမေမ ဘယ္လိုျမင္လဲ။ ေမေမသိလား သမီးဒႆနသင္တယ္။ အရာရာကိုေတြးတယ္။ ဒႆအျမင္နဲ႔ ၾကည့္တယ္။ သမီးအတြက္ အရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ႐ွင္း႐ွင္း လင္းလင္း ျဖစ္လာတယ္။ အဲဒီအတြက္ သမီးေက်နပ္တယ္။ ဘ၀ဆိုတာ သုံးေျမာင့္ဖန္တုံးကို ျဖတ္လာတဲ့ အလင္းတန္းလိုပဲ…..<o:p></o:p></span></div><div style="text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">“သမီးကိုေျပာပါေမေမ။ အခုအဘြားရဲ႕ က်န္းမာေရးက ဘယ္လိုလဲ..။”<o:p></o:p></span></div><div style="text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">“ဘာမွ မျဖစ္ဘူးလို႔ ေျပာရမလားပဲ။ နင္ စာ႐ွာနဲ႔ထြက္သြားၿပီး နင့္ဆီက ေၾကးနန္းရတယ္။ အဲဒီေၾကးနန္းစာဖတ္ၿပီး မူးလဲတယ္။ သုံးရက္လုံးလုံး အိပ္ရာထဲ မလႈပ္မယွက္လဲေနတယ္။ ေနာက္ ဘုရား႐ွိခိုးလိုက္၊ ငိုလိုက္နဲ႔ ခုေတာ့ ဘာမွမျဖစ္ေတာ့ဘူးလို႔ ဆိုရမွာပဲ..”<o:p></o:p></span></div><div style="text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"> “ဘ၀ဆိုတာ သုံးေျမာင့္ဖန္တုံးကို ျဖတ္လာတဲ့ အလင္းတန္းလိုပဲ ေရာင္စဥ္ခုနစ္ခု တစ္ခုခ်င္းခြဲျဖာသြားသလိုမ်ိဳး ဘ၀မွာလည္း အျခင္းအရာတစ္ခုခ်င္း၊ ဘာသာရပ္တစ္ခုခ်င္းစီကို သီးျခားစီ သင္ယူေလ့လာရမယ္။”<o:p></o:p></span></div><div style="text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">အေမထြက္သြားခါနီး ဘာေတြေျပာသြားမွန္း နာဂ်ာမၾကားလိုက္ေတာ့။ မၾကာခင္မွာပဲ သူမအိပ္ေပ်ာ္သြားသည္။<o:p></o:p></span></div><div style="text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ေမလကုန္ၿပီး ဇြန္လထဲေရာက္လာသည္။ နာဂ်ာလည္း တျဖည္းၿဖည္း အိမ္မွာအသားက်လာသည္။ </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">အဘြားမာဖာတစ္ေယာက္ ေရေႏြးတစ္အိုးနဲ႔ အလုပ္ေတြ ႐ႈပ္ေနတာ၊ ညီးနာက ညေနတိုင္း သူမအေတြးေတြ </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">လာလာေျပာတာ၊ ဒါမွမဟုတ္ အဘြားကို ျပဳစုေနတာေတြက နာဂ်ာ့အတြက္ ေတြ႔ေနျမင္ေနက် ျမင္ကြင္းေတြ </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ျဖစ္လာသည္။အိမ္မွာလည္း ယင္ေတြက တၿဖည္းၿဖည္း မ်ားလာသည္။ အခန္းမ်က္ႏွာက်က္ေတြမွာ၊ မီးဖိုခန္းနဲ႔ ဧည့္ခန္းေတြမွာ …။ တျဖည္းျဖည္း ပိုဆိုးလာသလို ထင္ရသည္။ အေမႏွင့္ အဘြားမာဖာတို႔က အျပင္လည္း မထြက္ၾက။ မေတာ္တဆ အန္ဒရိန္တို႔ သားအဖႏွင့္ ဆုံမွာေၾကာက္ၾကသည္။ နာဂ်ာကေတာ့ ပန္းျခံထဲ ထြက္သည္။ လမ္းေပၚထြက္သည္။ ၿမိဳ႕ထဲသြားသည္။ ေလွ်ာက္ၾကည့္သည္။ ၿမိဳ႕ေလးကား ဘာမွ အသစ္အဆန္းေျပာင္းလဲမႈမ႐ွိ။ တျဖည္းျဖည္း အိုမင္း ပ်က္စီးေနသည္။ လတ္ဆတ္ႏုပ်ဳိမႈတို႔ကို မေတြ႔ရ။ ကိုယ့္ဘ၀အသစ္ကို ခပ္ျမန္ျမန္ေလး ႐ွင္း႐ွင္းလင္းလင္း ျမင္လာႏိုင္ရင္ေတာ့ ထိုအရာေတြကို ဟားတိုက္ရယ္ေမာႏိုင္ေလမည္လားမသိေပ။ ေသခ်ာတာကေတာ့ လြတ္လပ္ေပါ့ပါး ေပ်ာ္႐ႊင္ရမွာ အမွန္ပင္။ ေျမေအာက္ထပ္က ညစ္ပတ္စုတ္ျပည္သည့္ အခန္းထဲမွာ အိမ္ေဖာ္ေလးေယာက္ စုၿပံဳအိပ္ရသည့္ အဘြားမာဖာ၏ အိမ္ၾကီးကို ျပန္ျပင္ေဆာက္မည့္ အခ်ိန္၊ အိမ္ႀကီး၏ စုတ္ျပတ္ဆိုး၀ါးမႈေတြ အရိပ္ေငြ႔ေလးေတာင္ မက်န္ေတာ့ပဲ လွပခမ္းနားလာမယ့္အခ်ိန္ ႐ွိလာပါဦးမည္လားမသိ။ အခုေတာ့ သူမပန္းျခံထဲ လမ္းဆင္းေလွ်ာက္တဲ့အခ်ိန္ ျခံစည္း႐ိုးကို ေခါက္ၿပီး “သတို႔သမီး၊ သတို႔သမီး”ဟု ေအာ္ဟစ္ ေနာက္ေျပာင္တတ္ေသာ ကေလးေတြေၾကာင့္သာ နာဂ်ာတစ္ေယာက္ ေပ်ာ္႐ႊင္ေနရသည္။<o:p></o:p></span></div><div style="text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"> စာ႐ွာ့ဆီက စာေတြေရာက္လာတတ္သည္။ သူ႔ရဲ႕ေဘာ္လ္ဂါ ခရီးစဥ္က သူ႔ကို ခပ္ျပင္းျပင္း ႐ိုက္ခ်လိုက္သည္။ သူေဆး႐ုံတက္ရသည္။ အသံေပ်ာက္သြားၿပီး ေဆး႐ုံေပၚမွာ ႏွစ္ပတ္ေလာက္ လွဲေနရသည္။ သူသည့္ထက္ ပိုခံႏိုင္ေတာ့မွာမဟုတ္တာ သူမနားလည္လိုက္သည္။ ဒီသတင္းၾကားရတာ သူမ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိေပမယ့္ မပူပန္မိေတာ့။ သူမ႐ွင္သန္ခ်င္ေသးသည္။ ပီတာစဘက္ ေ႐ႊၿမိဳ႕ေတာ္ကို ျပန္သြားခ်င္ေသးသည္။ </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">စာ႐ွာသယ္ေဆာင္လာခဲ့ေသာ သူမဘ၀ကို ျပန္ေရာက္ခ်င္သည္။သူမတစ္ညလုံး အိပ္မေပ်ာ္။ မနက္လင္းေတာ့ ျပတင္းေပါက္နားထိုင္ၿပီး နားစြင့္ေနမိသည္။ ေအာက္ထပ္မွ အဘြားမာဖာ၏ စိုးရိမ္တႀကီး ေမးျမန္းေနသံ ၾကားရသည္။ ၿပီးေတာ့ တေယာက္ေယာက္ ငိုသည့္အသံ ၾကားရသည္။ နာဂ်ာေအာက္ထပ္ဆင္းလာေတာ့ အဘြားက ေထာင့္တစ္ေထာင့္မွာ ဘုရား႐ွိခိုးေနသည္။ သူမမ်က္ႏွာက ငိုထားမွန္း သိသာသည္။ စားပြဲေပၚမွာေတာ့ ေၾကးနန္းတစ္ေစာင္ကို ဖြင့္လ်က္သားေတြ႔ရသည္။ မေန႔မနက္က စာ႐ွာ အဆုတ္ေရာဂါႏွင့္ ဆုံးသြားေၾကာင္း ပို႔လိုက္သည့္ ေၾကးနန္းစာျဖစ္သည္။<o:p></o:p></span></div><div style="text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"> အဘြားနဲ႔ အေမက ဘုရားေၾကာင္းသြားၿပီး စာ႐ွာအတြက္ သရဏဂုံတင္ၾကသည္။ နာဂ်ာ အခန္းထဲမွာ </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ေခါက္တုန္႔ေခါက္ျပန္ေလွ်ာက္ရင္းေတြးေနမိသည္။ ေနာက္ဆုံး သူမသေဘာေပါက္လာသည္။ စာ႐ွာျဖစ္ေစခ်င္ခဲ့သည့္ ဘ၀ကို သူမျပန္သြားဖို႔ ဆုံးျဖတ္လိုက္သည္။ သူမသည္ ဤေနရာ ဤ အသိုင္းအ၀ိုင္း၌ လူပိုသက္သက္သာ ျဖစ္သည္။ သူမ၏ဘ၀သည္ ဒီမွာမ႐ွိ။ အထီးက်န္ျဖစ္ေနသည္။ မသက္ဆိုင္သူျဖစ္ေနသည္။ ဤအသိုင္းအ၀ိုင္းမွလည္း သူမအေနႏွင့္ ဘာမွမလိုအပ္၊ ဤေနရာသည္ သူမေနရာမဟုတ္ေပ။ အရင္က ခံစားခ်က္မ်ားအားလုံးသည္ မီးေလာင္ၿပီးေနာက္ ေလထျေပ်ာက္ကြယ္သြားေသ ျပာမႈန္မ်ားလိုပင္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားၾကသည္။ <o:p></o:p></span></div><div style="text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">စာ႐ွာ့အခန္းထဲ ၀င္ၾကည့္မိသည္။ “ေနရစ္ခဲ့ေတာ့ စာ႐ွာေရ”လို႔ တီးတိုးႏႈတ္ဆက္မိသည္။ သူမေ႐ွ႕မွာေတာ့ </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">အစိမ္းသက္သက္ ျဖစ္ေနတဲ့ လွ်ိဳ႕၀ွက္ခ်က္ေတြျပည့္ေနတဲ့ ဘ၀အသစ္က ေရးဆြဲၿပီးသားလို ျမင္ေနရသည္။ သူမကို ဆြဲေဆာင္ေနသည္။ ေနာက္ ကိုယ့္အခန္းကိုယ္ျပန္ၿပီး ႏွစ္ႏ်စ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ အိပ္လိုက္သည္။ </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ေနာက္တစ္ေန႔မနက္မွာေတာ့ ေပ်ာ္႐ႊင္စြာပင္ သူမစိတ္ကူးခဲ့သည့္အတိုင္း ၿမိဳ႕ေလးကို ထာ၀ရလက္ျပႏႈတ္ဆက္ၿပီး ထြက္သြားေပေတာ့မည္..<o:p></o:p></span></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"> <span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><span style="color: purple;">ခ်က္ေကာ့ဗ္၏ သတို႔သမီးကို ျပန္ဆိုသည္။</span><br style="color: purple;" /><span style="color: purple;"> Невеста А . П .Чехова</span></span></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"><o:p> <span style="color: blue;">notes; ဘေလာ့ဂ္ေလးကို မေရာက္ျဖစ္တာ ဘယ္ေလာက္ ၾကာသြားမွန္းမသိေအာင္ ပစ္ထားခဲ့မိတယ္။ ခဏခဏ </span><span style="color: blue;">ေရးမယ္ေရးမယ္နဲ႔ စိတ္ကူးမိခဲ့ေပမယ့္ တကယ့္တကယ္က် မလုပ္ျဖစ္ျပန္ဘူး။ ခုေတာ့ ျဖစ္ညစ္ၿပီး က်န္ေနတဲ့ အေၾကြးကို ေခ်လိုက္ပါတယ္။ ဘာသာျပန္ၿပီးတာကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ ၾကာေနပါၿပီ။ အြန္လိုင္းေပၚ မေရာက္ျဖစ္တာေကာ ေရးတုန္းက လက္နဲ႔ေရးထားတာမို႔လို႔ ကြန္ပ်ဴတာနဲ႔ ျပန္႐ိုက္ရမွာ ပ်င္းေနတာနဲ႔ေကာေၾကာင့္ မတင္ျဖစ္ရာကေန ခုတင္ျဖစ္သြားေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး စိတ္လက္ေပါ့ပါးသြားပါတယ္။ မ႐ွိတုန္း ျခံ၀ကေန လာလာေအာ္တဲ့ အစ္ကိုအစ္မေတြ၊ ျခံထဲထိ၀င္ၿပီး ေအာ္ဟစ္သြားတဲ့ အစ္ကိုအစ္မေတြနဲ႔ အိမ္႐ွင္မ်ား ျပန္လာပလား ျခံေ႐ွ႕ကေန ျဖစ္ျဖစ္ၾကည့္သြားၾကတဲ့ အစ္ကိုအစ္မေတြအားလုံးကို ေက်းဇူးလည္းတင္၊ အားလည္းနာ၊ ေတာင္းလည္း ေတာင္းပန္ပါတယ္....</span></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="color: blue; text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"><o:p>ေပ်ာ္႐ႊင္ပါေစ...</o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="color: blue; text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"><o:p>ေ၀လင္း</o:p></span></div><div style="color: blue;"></div><div class="MsoNormal" style="color: blue; text-align: justify;"><br /></div><div style="color: blue; text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="color: blue; text-align: justify;"><br /></div><div style="color: blue; text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="color: blue; text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1002298005402628482-5588726261627995912?l=homeofns.blogspot.com' alt='' /></div>wai linnhttps://profiles.google.com/109819613410093426281noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1002298005402628482.post-53043342158773552102010-05-21T16:16:00.000+08:002010-05-21T16:16:48.695+08:00သတို႔သမီး(အပိုင္း ၅)<div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"> </div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">သတို႔သမီး(အပိုင္း ၅)</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><br /></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"> ျမင္းရထားက ဆင္၀င္ေအာက္ဆိုက္လာသည္။ နာဂ်ာ ေလာင္းကုတ္ခပ္ပါးပါးတစ္ထည္ ထပ္၀တ္၊ ဦးထုပ္ေဆာင္းၿပီး အေပၚသို႔ တက္လာခဲ့သည္။ သူ႔အေမႏွင့္ သူ႔အသုံးအေဆာင္မ်ားကို ေနာက္တစ္ႀကိမ္ေလာက္ျဖစ္ျဖစ္ ၾကည့္သြားခ်င္ေသးသည္။ အခန္းထဲေရာက္ေတာ့ ခုတင္ေဘးမွခဏရပ္ၿပီး ေငးေနမိသည္။ အခန္းေလးရဲ႕ ေႏြးေထြးတဲ့ အေငြ႔အသက္က လာ႐ိုက္ခတ္သည္။ </div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">ထို႔ေနာက္ ေမေမ့ အခန္းဆီ တိတ္တဆိတ္ သြားခဲ့သည္။ ညီးနာကား အိပ္ေပ်ာ္ေနသည္။ အတန္ၾကာရပ္ၾကည့္ၿပီး ေအာက္ကို ဆင္းလာခဲ့သည္။ အျပင္မွာေတာ့ မိုးက သည္းသည္းမည္းမည္း ႐ြာေနသည္။ ျမင္းရထားမွာ အမိုးပါေသာ္လည္း တစ္ခုလုံး ႐ႊဲ႐ႊဲစိုေနသည္။</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><br /></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">“သူနဲ႔အတူလိုက္မ႐ူးစမ္းပါနဲ႔ နာဂ်ာရယ္” အေစခံေတြက ျမင္းရထားေပၚ အထုပ္အပိုးေတြ တင္ေနစဥ္ အဘြားမာဖာက ေျပာလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">“ၿပီးေတာ့ ဒီလို ရာသီဥတုၾကီးမွာ...။ အိမ္မွာပဲ ေနစမ္းပါေအ..။ မိုးထဲေရထဲ.. ဘယ့္ႏွယ္ကြယ္”</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><br /></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">နာဂ်ာတစ္ခုခု ျပန္ေျပာခ်င္ေပမယ့္ ဘာေျပာရမွန္းမသိေပ။</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">စာ႐ွာက နာဂ်ာ့ေဘးနား၀င္ထိုင္ၿပီး နာဂ်ာ့ေျခေထာက္မ်ားကို သကၠလပ္ေစာင္ ပါးပါး ျခံဳေပးသည္။</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><br /></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">“ခလုတ္မထိ ဆူးမၿငိပါေစနဲ႔ကြယ္..။ ဘုရားသခင္ ေစာင့္ေ႐ွာက္ပါေစ” အဘြားမာဖာက အိမ္ေပါက္၀မွ လွမ္းေအာ္သည္။</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">“ၿပီးေတာ့ စာ႐ွာ၊ နင္ေမာ္စကိုေရာက္ရင္ ငါ့ဆီစာေရးလွည့္”</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">“အင္းပါအဘြားရဲ႕.. သြားၿပီေနာ္..။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုလည္း ဂ႐ုစိုက္”</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><br /></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"> နာဂ်ာ ႐ုတ္တရက္ ငိုခ်လိုက္သည္။ ေမ့ေမ့ကို သြားၾကည့္စဥ္က၊ အဘြားကို ႏႈတ္ဆက္စဥ္က အထိ သူ႔ကိုယ္သူမယုံႏိုင္ေသး။ ခုေတာ့ ေသခ်ာေပါက္ ထြက္လာခဲ့ရၿပီ။ ေနရစ္ခဲ့ေတာ့ ၿမိဳ႕ေလးေရ...</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">႐ုတ္တရက္ အားလုံးကို သတိရလာမိသည္။ အန္ဒရိန္ႏွင့္ သူ႔အေဖ၊ သူတို႔ႏွစ္ေယာ္အတြက္ အိမ္အသစ္၊ ခမ္းနားတဲ့ ပန္းအိုးပုံပန္းခ်ီကား...။ ဒါေပမယ့္ အဲဒါေတြအားလုံးက သူမကို မတုန္လႈပ္ေစေတာ့..။ အားလုံးက တျဖည္းျဖည္း ေနာက္မွာမႈန္၀ါးက်န္ရစ္ခဲ့ၿပီ။ ရထားထဲေရာက္ၿပီး ရထားထြက္တာနဲ႔ တစ္ျပိဳင္နက္ အားလုံးက အတိတ္...။ အ၇င္ ဥခြံေလးကေန ပိုမိုႀကီးမားက်ယ္၀န္းတဲ့ ကမာၻ ျဖစ္လာခဲ့ၿပီ။ က်ယ္ျပန္႔တဲ့အနာဂတ္..။ လြတ္လပ္တဲ့ အနာဂတ္၊ ဒီေန႔ထိ မျမင္ႏိုင္ခဲ့တာေတြ၊ စိန္ေခၚမႈအသစ္ေတြနဲ႔ အနာဂတ္။</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">မိုးေရစက္တို႔က ရထားျပတင္းမွန္ကို လာ႐ိုက္ခတ္ေနသည္။ ရထားလမ္း၀ဲယာမွာက အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္ အတိၿပီးေနသည္။ တရိပ္ရိပ္ျဖတ္သြားတဲ့ ေၾကးနန္းတိုင္ေတြ၊ ႀကိဳးတန္းေပၚနားေနတဲ့ ငွက္ကေလးေတြကို ၾကည့္ရင္း.. ၊ သန္႔႐ွင္းလတ္ဆတ္တဲ့ေလကို ႐ွဴရင္း သူမေပ်ာ္႐ႊင္လာမိသည္။ သူမသေဘာေပါက္လာမိသည္။ ဤခရီးသည္ ကိုယ့္ဆုံးျဖတ္ခ်က္ႏွင့္ကိုယ္ ၊ ကိုယ့္ေ႐ြးခ်ယ္မႈႏွင့္ကိုယ္ ေလွ်ာက္လွမ္းခဲ့သည့္ ခရီးျဖစ္သည္။ ထိုသို႔ေတြးမိရင္း သူမရယ္မိသည္။ တစ္ၿပိဳင္တည္းမွာပင္ ငိုမိျပန္သည္။ ထို႔ေနာက္ လက္ျဖင့္ ၾကက္ေျခခတ္ၿပီး ဆုေတာင္းသည္။</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">“ဘာမွမျဖစ္ပါဘူးေနာ္” စာ႐ွာက သူမကို ၾကည့္ၿပီး လွမ္းေမးသည္။ ထို႔ေနာက္သူ႔ဟာသူပင္ ျပံဳးၿပီး -</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">“ဘာမွမျဖစ္ပါဘူးေလ..” ဟုေျပာလိုက္သည္။</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"> <span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><span style="color: purple;">ခ်က္ေကာ့ဗ္၏ သတို႔သမီးကို ျပန္ဆိုသည္။</span><br style="color: purple;" /><span style="color: purple;"> Невеста А . П .Чехова</span></span></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><br /></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">Notes; ဒီတစ္ပိုင္းကေတာ့ တိုလည္းတိုတာမို႔ ျမန္ျမန္ပဲျပန္ၿပီးသြားပါတယ္..။ </div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"> <span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><span style="color: purple;"></span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1002298005402628482-5304334215877355210?l=homeofns.blogspot.com' alt='' /></div>wai linnhttps://profiles.google.com/109819613410093426281noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1002298005402628482.post-79632409004849409792010-05-19T02:14:00.000+08:002010-05-19T02:14:36.049+08:00သတို႔သမီး (အပိုင္း ၄)<div style="color: blue; font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"> </div><div style="color: blue; font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">သတို႔သမီး (အပိုင္း ၄)</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><br /></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">ေလက ျပတင္းေပါက္ႏွင့္ အမိုးမ်ားသို႔ တသုန္သုန္တိုက္ခတ္ေနသည္။ ေလတိုးသံ တဟူးဟူးႏွင့္အတူ မီးဖိုထဲမွ ၀မ္းနည္းဖြယ္ေတးသီခ်င္းသံက တိတ္တဆိတ္ပ်ံ႕လြင့္ေနသည္။ အခ်ိန္က ညတစ္နာရီခန္႔။ အိမ္ကလူေတြအကုန္ အိပ္ရာ၀င္သြားၾကၿပီျဖစ္ေသာ္လည္း ဘယ္သူမွမအိပ္ၾကေသး။ ေအာက္ထပ္မွ တေယာထိုးေနသည့္အသံကို နာဂ်ာၾကားေနရသည္။ ႐ုတ္တရက္ ျပတင္းေပါက္မွ တ႐ုတ္ကပ္ ျပဳတ္က်သံထြက္လာသည္။ ခဏေနေတာ့ ည၀တ္အကၤ်ီႏွင့္ ညီးနာ ဖေယာင္းတိုင္ကိုင္ၿပီး ေရာက္လာသည္။</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><br /></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">“ဘာျပဳတ္က်တာလဲ နာဂ်ာ?” ညီးနာက ေမးသည္။</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><br /></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">မုန္တိုင္းထန္ေနသည့္ညမွာ ေၾကာက္႐ြံ႕မႈဖုံးေနသည့္ အျပံဳးသဲ့သဲ့နဲ႔ က်စ္ဆံၿမီးတစ္ေခ်ာင္းတည္း က်စ္ထားတဲ့ ေမေမ့ပုံစံက အရပ္ပုပုႏွင့္ အိုမင္းသည့္ဟန္ေပါက္ေနသည္။ သိပ္မၾကာခင္က သူ႔အေမဟာ သာမန္မိန္းမေတြထက္ ထူးျခားတယ္ဆိုၿပီး ဂုဏ္ယူ၀င့္ၾကြားစြာေျပာခဲ့တာကို နာဂ်ာသတိရမိသည္။ ဒါေပမယ့္ အခုေတာ့ အဲဒီစာလုံးေတြက မမွတ္မိႏိုင္ေလာက္ေအာင္ကို အသုံးမက်သည့္ ဦးေႏွာက္ထဲမွ ထြက္ခြာသြားၾကၿပီ ျဖစ္၏။ </div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"> မီးဖိုခန္းထဲက သီခ်င္းသံက တျဖည္းျဖည္းက်ယ္လာသည္။ “အို...ဘုရားသခင္” ဆိုသည့္ စာသားကိုပင္ ၾကားေနရသည္။ နာဂ်ာတစ္ေယာက္ အိပ္ရာေပၚတြင္ ထိုင္ေနရာမွ ႐ုတ္တရက္ ဆံပင္ေတြကို ခပ္တင္းတင္းဆြဲၿပီး ႐ိႈက္ငိုလိုက္သည္။</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">“ေမေမ၊ ေမေမ... တကယ္လို႔မ်ား သမီးဘာေတြျဖစ္ေနတယ္ဆိုတာ သိရင္..!</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">ေတာင္းပန္ပါတယ္ေမေမ။ သမီးကို ခြင့္ျပဳပါ။ သမီးကို ထြက္သြားခြင့္ျပဳပါ။”</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">“ထြက္သြားမယ္! ဘယ္ကိုလဲ..?” ညီးနာက အိပ္ရာေပၚ၀င္ထိုင္ၿပီး နားမလည္ႏိုင္စြာေမးသည္။ </div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">“ဘယ္ကိုထြက္သြားမလို႔လဲ..?”</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><br /></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">နာဂ်ာအခ်ိန္အတန္ၾကာေအာင္ ငို႐ႈိက္ကာ စကားတစ္ခြန္းမွ ျပန္မေျပာႏိုင္ေပ။</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><br /></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">“သမီးဒီၿမိဳ႕ကေန ထြက္သြားပါရေစ” ေနာက္ဆုံးမွာ နာဂ်ာက ေျပာလိုက္သည္။ </div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">“သမီး မဂၤလာလည္း မေဆာင္ေတာ့ဘူး။ သမီးသူ႔ကိုလည္း မခ်စ္ဘူးေမေမ။ ၿပီးေတာ့ သူ႔အေၾကာင္း ေျပာေတာင္ မေျပာႏိုင္ဘူး”</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">“မျဖစ္ဘူးသမီး၊ မျဖစ္ဘူး။ စိတ္ေအးေအး ထားစမ္းပါသမီးရယ္။ ေလာေလာဆယ္ သမီးစိတ္မေကာင္း ျဖစ္ေနတုန္းမို႔ပါ။ ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး။ ဒီလိုပဲ ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ သမီးအန္ဒရိန္နဲ႔ ရန္ျဖစ္ထားတယ္နဲ႔တူတယ္။ ေပ်ာ္ေစပ်က္ေစ က်ီစယ္တယ္ပဲ သေဘာထားေပါ့ကြယ္” ညီးနာက ခပ္သြက္သြက္ ၀င္ေျပာသည္။</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">“ေကာင္းၿပီေလ ေမေမ၊ ထြက္သြားေပးပါ... ေက်းဇူးျပဳၿပီး ထြက္သြားေပးပါ ေမေမ” နာဂ်ာ ႐ုိက္ႀကီးတငင္ ငိုမိသည္။</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">“ဟုတ္ပါၿပီ ဒါေပမယ့္ ညည္းက အခု ကေလးေပါက္စ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ မနက္ျဖန္ သဘက္ခါဘဲ လက္ထပ္ရေတာ့မယ္ သတို႔သမီး ျဖစ္ေနၿပီ။ ေလာကစက္၀ိုင္းႀကီးက အၿမဲလည္ပတ္ေနတာ။ ဘယ္ေလာက္ပဲ ဂ႐ုမစိုက္ဘဲ အေမနဲ႔ အဘြားကို ဒုကၡေပးေပး ညည္းမွာလည္း ညည္းလို ေခါင္းမွာတဲ့ သမီးမ်ိဳးပဲလာမွာပဲ..”</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">“ဘုရား ဘုရား၊ သမီးကို ဘယ္လို ေျပာလုိက္ၾကတာလဲ ေမေမ။ သမီးကို အဲေလာက္ေတာင္ နာနာၾကည္းၾကည္း ေျပာတယ္ဟုတ္လား။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ေမေမ”</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">ညီးနာ တစ္ခုခုျပန္ေျပာခ်င္ေပမယ့္ ဘာမွေျပာမထြက္ပဲ အခန္းထဲကေန ငိုၿပီးထြက္သြား၏။ မီးဖိုထဲမွ သီခ်င္းသံက ထပ္ထြက္လာျပန္သည္။ အခန္းပတ္ပတ္လည္မွ ႐ုတ္တရက္ ေၾကာက္စရာပဲ ေကာင္းလာသေယာင္။ နာဂ်ာ အိပ္ရာေပၚကထၿပီး သူ႔အေမဆီသို႔ ခပ္ျမန္ျမန္ သြားသည္။ အခန္းထဲ ေရာက္ေတာ့ အျပာေရာင္ေစာင္ၿခံဳေအာက္မွေမေမကို စာအုပ္တစ္အုပ္ကိုင္လ်က္ႏွင့္ ေတြ႕ရသည္။</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">“ေမေမ... သမီးတစ္ခုေလာက္ ေျပာပါရေစ၊ သမီးေတာင္းပန္ပါတယ္.. သမီးေျပာတာကို တစ္ခ်က္ေလး အာ႐ုံစိုက္ၿပီး နားေထာင္ေပးပါ။ သမီးတို႔ရဲ႕ ေသးငယ္ က်ဥ္းေျမာင္းတဲ့ အျမင္ေတြက သမီးတို႔ ဘ၀ေတြကို ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ေခါင္းမေဖာ္ႏုိင္ေအာင္ လုပ္ထားမွာလဲ ေမေမ။ ခုသမီး မ်က္လံုးေတြကို သမီးရဲရဲ ဖြင့္လိုက္ၿပီ။ အားလံုးကိုလဲ ျမင္ၿပီ။ အေမ့ရဲ႕ အန္ဒရိန္က ဘယ္လို လူမ်ိဳးလဲ? သူ႕မွာ ဘာအရည္အခ်င္းရိွလဲ ေမေမ! အဲဒီလူက ငတံုး။” </div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><br /></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">ညီးနာ ဆတ္ကနဲ ထထိုင္လိုက္သည္။</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><br /></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">“ညည္းနဲ႔ ညည္းအဘြားက ငါ့ကို အမ်ိဳးမ်ိဳး ႏွိပ္စက္ေနၾကတာပဲ! ညီးနာငိုရင္း ဆက္ေျပာသည္။</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">“ငါအသက္ဆက္ရွင္ပါရေစဦး။ လူေလာကႀကီးထဲမွာ ေနပါရေစဦး။ ငါ့ကို လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေပးေနၾကပါဦး။</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">ငါအမ်ားႀကီး ငယ္ပါေသးတယ္။ ညည္းတို႔က ငါ့ကို ျမန္ျမန္အိုၿပီးေသေအာင္ ႏွိပ္စက္ေနၾကတာ!” ညီးနာက သူ႔ရင္ဘတ္ကို ထုထုၿပီးေျပာသည္။ </div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"> ထိုသို႔ ေျပာၿပီး ေစာင့္ၿခံဳထဲ ၀င္ကာေခြေခြေလး ျပန္လဲသြားသည္။ ခပ္ေသးေသး ညီးနာပံုစံက သနားစရာ ေကာင္းသည္ဟုထင္ရသည္။ နာဂ်ာ အခန္းထဲ ျပန္လာၿပီး ည၀တ္အကႌ်ကိုလဲကာ မနက္မိုးလင္းမည္ကို ထိုင္ေစာင့္ေနလိုက္သည္။</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"> မနက္ေရာက္ေတာ့ အဘြားမာဖာက သူ႕ၿခံထဲကို ၾကည့္ကာ ၀မ္းနည္းေနသည္။ ေလျပင္းက ပန္းသီးေတြ အားလံုးကို ႐ုိက္ခ်သြားသည္။ ဆီးပင္ေတြမွာလည္း တစ္ပင္မွာ အေကာင္းတိုင္းမက်န္ က်ိဳးကုန္သည္။ ရာသီဥတုကလည္း စိတ္မခ်မ္းေျမ႕ဖြယ္ မုန္တိုင္းေရာင္။ မီးဖုိထားေပမယ့္ အိမ္ထဲမွာ အေအးဓာတ္က စိမ့္ေနသည္။ မိုးစက္ေတြကလည္း ျပတင္းမွန္ကို တေျဖာက္ေျဖာက္ ႐ိုက္ခတ္ေနသည္။ မနက္ေစာေစာ လက္ဖက္ရည္ေသာက္အၿပီး နာဂ်ာ စာရွာဆီထြက္လာခဲ့သည္။ သူ႕ဆီေရာက္ေတာ့ စကားတစ္လံုးမွ မေျပာပဲ ခံုေပၚမွာ ဒူးတုပ္ထိုင္ၿပီး မ်က္ႏွာကို လက္၀ါးႏွင့္ အုပ္ထားလိုက္မိသည္။</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><br /></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">“ဘာလဲ!” စာရွာက ေမးသည္။</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">“မတတ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး...။ ဒီဘ၀ႀကီးမွာ ကၽြန္မအရင္က ဘယ္လို ေနႏိုင္ခဲ့လဲ တကယ္နားမလည္ႏိုင္ဘူး။ အိမ္ေထာင္ျပဳရမွာလဲ မုန္းတယ္။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္လည္း မုန္းတယ္။ အဓိပၸါယ္မရိွတဲ့ ပ်င္းရိညည္းေငြ႕ဖြယ္ ဒီဘ၀ႀကီးကိုလဲ ရြံတယ္။”</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><br /></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"> စာ႐ွာတစ္ေယာက္ ေယာင္နနျဖစ္ေနသည္။ နာဂ်ာတစ္ေယာက္ ဘာျဖစ္မွန္းမသိေသးေပ။</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><br /></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">“ အဲဒါ ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး။ ေကာင္းေတာင္ေကာင္းေသးတယ္။” စာ႐ွာက ေျပာသည္။</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">“ဒီဘ၀ႀကီးက ကၽြန္မကို ညည္းေငြ႔ေစတယ္” နာဂ်ာက ဆက္ေျပာသည္။ </div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">“ကၽြန္မ ဒီမွာ ဒီတစ္ရက္က ေနာက္ဆုံးပဲ။ မနက္ျဖန္ ဒီကေန ထြက္သြားေတာ့မယ္။ ေက်းဇူးျပဳၿပီး ကၽြန္မကို ႐ွင္နဲ႔ ေခၚသြားပါလား..”</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"> စာ႐ွာတစ္ေယာက္ အတန္ၾကသည္ထိ သူမကို အံ့ဩတႀကီး ၾကည့္ေနမိသည္။ ေနာက္သူ သေဘာေပါက္သြားသည္။ သူေပ်ာ္ေနပုံက ကေလးေလးတစ္ေယာက္လိုပင္။ လက္ကို တဖ်တ္ဖ်တ္လႈပ္ရမ္းကာ ႐ွဴးဖိနပ္ခြာကို တခြပ္ခြပ္ ေဆာင့္ေနသည့္ပုံသဏၭာန္က ၀မ္းသာလြန္းလို႔ ထကေတာ့မည့္ပုံ။</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><br /></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">“ေကာင္းလိုက္တာ!” သူက လက္ႏွစ္ဖက္ကို ခပ္သြက္သြက္ ပြတ္ရင္းေျပာသည္။</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">“ဘုရားေရ.. အဲဒါဘယ္ေလာက္မ်ားေကာင္းလိုက္သလဲ!”</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><br /></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">နာဂ်ာက သူ႔ကို မ်က္ေတာင္တစ္ခ်က္မခတ္ပဲ ႀကီးမား၀ိုင္းစက္ၿပီး ခ်စ္ျမတ္ႏိုးစြာၾကည့္ေနမိသည္။ သူတို႔ၾကားမွာ ဘာစည္းမွမ႐ွိေတာ့သလို၊ သူတစ္ခုခုေျပာေတာ့မည္ဟုလည္း ထင္မိသည္။ စာ႐ွာကေတာ့ ဘာမွမေျပာေပမယ့္ အရင္က သူမမသိခဲ့တာေတြကို ေျပာျပသည္ထက္ က်ယ္၀န္းစြာ သေဘာေပါက္လာမိသည္။ သူ႔ကို ၾကည့္ၿပီး အရာရာကို ရင္ဆိုင္ဖို႔ အသင့္ျဖစ္လာသည္။ ေသျခင္းတရားကိုပင္ ရင္ဆိုင္ႏိုင္မည္ဟု ထင္လာမိသည္။</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><br /></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">“မနက္ျဖန္ ကၽြန္ေတာ္လည္းသြားမယ္။” သူက ခဏေတြးၿပီး ဆက္ေျပာသည္။ </div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">“ၿပီးရင္ နာဂ်ာက ကၽြန္ေတာ့္ကို ဘူတာလိုက္ပို႔။ နာဂ်ာ့ အထုပ္အပိုးေတြကို ကၽြန္ေတာ့္သေရေသတၱာနဲ႔ ထည့္လာခဲ့မယ္။ လက္မွတ္လည္း ကၽြန္ေတာ္ယူလာခဲ့မယ္။ သုံးႀကိမ္ေျမာက္ေခါင္းေလာင္းေခါက္ရင္သာ ရထားတြဲဆီေရာက္ေအာင္လာခဲ့။ ပထမဆုံး ေမာ္စကိုကို သြားၾကမယ္။ အဲဒီကေနမွ နာဂ်ာက ပီတာစဘက္ကို ဆက္သြားေပါ့။ ပတ္စပို႔စ္ေတာ့ ႐ွိတယ္မဟုတ္လား?”</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">“အင္း.. ႐ွိတယ္။”</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">“ကၽြန္ေတာ့္ဘက္ကေတာ့ အာမခံ၀ံ့ပါရဲ႕။ နာဂ်ာ့ဘက္ကသာ စိတ္မေကာင္းျဖစ္တာတို႔၊ ေနာင္တရတာတို႔ မျဖစ္ပါေစနဲ႔။ သြားျဖစ္ေအာင္သြားၿပီး ပညာသင္ပါ။ အဲဒီလမ္းေၾကာင္းေပၚမွာ ကံေကာင္းျခင္းေတြက ေစာင့္ႀကိဳေနပါလိမ့္မယ္။ ေနာင္တစ္ခ်ိန္ ဘ၀ႀကီးကို ေနာင္ျပန္လွည့္ၾကည့္တဲ့အခါ အားလုံးေျပာင္းလဲေနတာ ေတြ႔ရလိမ့္မယ္။ အဓိကက ဘ၀ႀကီးကို ေျပာင္းလဲပစ္ဖို႔၊ က်န္တာဘာမွ မလိုအပ္ဘူး။ ကဲ.. ဒါျဖင့္ မနက္ျဖန္ ေသခ်ာၿပီလို႔ သတ္မွတ္လိုက္ၿပီေနာ္..”</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">“အို...ေသခ်ာတာေပါ့”</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"> နာဂ်ာ အရမ္းစိတ္ပူေနသည္ဟု ကိုယ့္ကိုယ္ကို ထင္မိသည္။ သူ႔စိတ္ထဲမွာ တစ္ခါမွ အဲေလာက္ထိ မေလးလံဖူးေပ။ ခုလို တစ္ေယာက္တည္း ခရီးထြက္ဖို႔ထိ ဆုံးျဖတ္ႏိုင္ေအာင္ ခက္ခဲ စိတ္ဒုကၡေရာက္စြာ ႀကိဳးစားခဲ့ရသည္။ ထို႔ေနာက္ နာဂ်ာအခန္းျပန္ေရာက္ေအာင္ပင္ အႏိုင္ႏိုင္တက္ခဲ့ရသည္။ အခန္းထဲ ျပန္ေရာက္သည္ႏွင့္ တၿပိဳင္နက္ အိပ္ရာေပၚပစ္လဲွၿပီး ခ်က္ခ်င္းပင္ ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္ အိပ္ေပ်ာ္သြားသည္။ </div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">ငိုထားတဲ့ သူ႔မ်က္ႏွာမွာေတာ့ လြတ္လပ္ေသာ အျပဳံးေလးက ပြင့္လန္းလ်က္.................။</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><br /></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"> <span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><span style="color: purple;">ခ်က္ေကာ့ဗ္၏ သတို႔သမီးကို ျပန္ဆိုသည္။</span><br style="color: purple;" /><span style="color: purple;"> Невеста А . П .Чехова</span></span> </div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><br /></div><div style="color: blue; font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">Notes; ဒီပို႔စ္ဘာသာ ျပန္တဲ့ အခ်ိန္အေတာအတြင္းမွာ မ်က္႐ိုးမတရားကိုက္ပါတယ္။ စာဖတ္ရင္လည္း တစ္နာရီေလာက္ထက္ ပိုမဖတ္ႏိုင္ပါဘူး။ ဖတ္လိုက္ရင္ ေခါင္းေတြပါ ကိုက္လာပါတယ္။ အဲဒီအတြက္ စိတ္ညစ္ပါတယ္။ ( ခုတစ္ပိုင္းကိုေတာင္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က တ၀က္ေလာက္ ကူ႐ိုက္ေပးရတယ္) ေနာက္ ၀တၳဳတိုေပါင္းခ်ဳပ္တစ္အုပ္ အစ္မတစ္ေယာက္က ေကာင္းတယ္ေျပာလို႔ တေန႔က ၀ယ္လာပါတယ္။ ေကာင္းတာေလးေတြ႔ရင္ေတာ့ တင္ပါဥိီးမယ္။ ခုလို အခန္းဆက္ေတာ့ ဒီတစ္ခုၿပီးရင္ ထပ္တင္ဖို႔ မစဥ္းစားေတာ့ပါဘူး။ ေတာ္ေတာ္ မွတ္သြားပါၿပီ...။ ေနာင္တေတြလည္း အလိပ္လိုက္ရေနပါတယ္။ ေနာက္ႏွစ္ပိုင္းပဲ က်န္ေတာ့လို႔ ၀မ္းသာပါတယ္။ မ်က္႐ိုးကိုက္ေနေပမယ့္ စာအုပ္ေတြပို႔ေပးတဲ့ အေဖနဲ႔ အေမကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ မနက္ျဖန္လည္း စာအုပ္တစ္အုပ္ထပ္ေရာက္ပါဦးမယ္။ မိဘေတြကို ဒုကၡေပးရတာ အားနာေပမယ့္ စာဖတ္ခ်င္ေတာ့လည္း မတတ္ႏိုင္ပါဘူး။ အမွန္အတိုင္း၀န္ခံရရင္ေတာ့ စိတ္နည္းနည္း ညစ္ေနပါတယ္။</div><div style="color: blue; font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><br /></div><div style="color: blue; font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">ေပ်ာ္႐ႊင္ပါေစ..</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span style="color: blue;">ေ၀လင္း</span></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1002298005402628482-7963240900484940979?l=homeofns.blogspot.com' alt='' /></div>wai linnhttps://profiles.google.com/109819613410093426281noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1002298005402628482.post-24290191529903442362010-05-14T03:22:00.000+08:002010-05-14T03:22:17.910+08:00သတို႔သမီး (အပိုင္း ၃)<div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"> </div><div style="color: blue; font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">သတို႔သမီး (အပိုင္း ၃)</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><br /></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"> ဇြန္လအလယ္ထဲေရာက္ေတာ့ စာ႐ွာတစ္ေယာက္ ေမာ္စကိုကို သတိရလာသည္။ ျပန္လည္း ျပန္ခ်င္လာသည္။ </div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><br /></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">“ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ ဒီၿမိဳ႕မွာ ဆက္ၿပီးမေနႏိုင္ေတာ့ဘူး” သူက မႈန္ေတေတႏွင့္ ေျပာသည္။</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">“ေရေပးစနစ္မ႐ွိ၊ မိလႅာစနစ္ကမေကာင္း! ၿပီးေတာ့ ဇီဇာခပ္ေၾကာင္ေၾကာင္ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ညစ္ပတ္တဲ့ မီးဖိုေခ်ာင္နဲ႔ ဘယ္လိုမွမျဖစ္ပါဘူး”</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">“နင္ဟာေတာ္ေတာ္ ေျခေထာက္မွာ ေဗြပါတဲ့ ေကာင္ပဲ စာ႐ွာ။ ေ႐ွ႕လ ၇ ရက္ေန႔က် မဂၤလာပြဲ႐ွိတာေကာ သတိရလား” အဘြားမာဖာက ေျပာသည္။</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">“စိတ္မပါေတာ့ဘူး”</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">“ဟဲ့ အစကေျပာေတာ့ စက္တင္ဘာထိေတာင္ ေနမယ္ဆို”</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">“ဟုတ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ အခုမေနခ်င္ေတာ့ဘူး။ အလုပ္လုပ္ဖို႔႐ွိေသးတယ္”</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"> </div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"> ေႏြရာသီက မႈန္မႈိုင္း စိုထိုင္းေနသည္။ သစ္ပင္ေတြကလည္း စိုစြတ္စြတ္၊ စိုက္ခင္းထဲ ဆင္းရမွာကလည္း စိုစြတ္စြတ္ႏွင့္ စိတ္ပ်က္ညစ္ျငဴးဖြယ္။ အခန္းထဲေနျပန္ေတာ့ အေပၚကေကာ ေအာက္ကပါ ဘာသံေတြမွန္းမသိ။ အပ္ခ်ဳပ္စက္က အသံေတြ၊ မီးဖိုေခ်ာင္က အသံေတြႏွင့္ စာ႐ွာတစ္ေယာက္ ေနမထိထိုင္မသာ ျဖစ္ေနသည္။ အခန္းထဲမွာထိုင္ၿပီး ဘယ္ေလာက္စိတ္ဆိုးဆိုး ဇူလိုင္ ၁ ရက္ထက္ ေစာၿပီး မျပန္ဖို႔ ကတိေပးထားမိသျဖင့္ ဘာမွမတတ္ႏိုင္ေပ။</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"> အခ်ိန္ေတြက လ်င္ျမန္စြာပင္ ကုန္လြန္သြားသည္။ စိန္႔ပီတာပြဲေတာ္ေန႔ ေန႔လည္ပိုင္း ေန႔လည္စာ စားအျပီးမွာ အန္ဒရိန္ႏွင့္နာဂ်ာသည္ ငွားထားသည့္အိမ္ကို သြားၾကည့္ရန္ ေမာ္စကိုလမ္းသို႔ ထြက္လာခဲ့ၾကသည္။ အိမ္ကႏွစ္ထပ္အိမ္ ျဖစ္ေသာ္လည္း ေလာေလာဆယ္အထိေတာ့ အေပၚထပ္တစ္ထပ္ပဲ ျပင္ဆင္လို႔ ၿပီးေသး၏။ ဧည့္ခန္းၾကမ္းျပင္က ပါေကးခင္းထားသျဖင့္ တဖိတ္ဖိတ္လက္ေနသည္။ ဩစေၾတးလ်ျဖစ္ထိုင္ခုံေတြ၊ ၿပီးေတာ့ စႏၵရား၊ တေယာတင္သည့္ စင္ အစစအရာရာ ခမ္းနားလွပလို႔ ေနသည္။ သုတ္ထားေသ ေဆးနံ႔တို႔ ပင္မေပ်ာက္ခ်င္ေသး။ နံရံေပၚမွာ ေ႐ႊေဘာင္ကြပ္ထားသည့္ ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္ကို ခ်ိတ္ဆြဲထားသည္။ ပန္းခ်ီကားက ေဘာင္အလြတ္တစ္ခုနဲ႔ လက္နဲ႔ထိန္းထားတဲ့ ခရမ္းရင့္ေရာင္ ပန္းအိုးပုံကို ေရးဆြဲထားျခင္းျဖစ္သည္။</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><br /></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">“ရင္သပ္႐ႈေမာဖြယ္ရာပဲ” အန္ဒရိန္က ေျပာလိုက္သည္။</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">“ပန္းခ်ီဆ၇ာ ႐ွိ႐ွမာခ်က္စကီီးရဲ႕ လက္ရာေပါ့”</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><br /></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">ေနာက္ဆက္တီစားပြဲ၀ိုင္းႏွင့္ အျပာေရာင္ႏုေရာင္ ဆိုဖာခုံမ်ား။ အနီး႐ွိ စားပြဲခပ္ေသးေသးေပၚမွာေတာ့ ဘုန္းေတာ္ႀကီးအေဆာင္အေယာင္ အျပည့္ႏွင့္ ဖာသာအန္ဒရိန္၏ ဓါတ္ပုံကို တင္ထားသည္။ ၿပီးေတာ့ ထမင္းစားခန္း၊ ၿပီးေတာ့ အိပ္ခန္း။ အိပ္ခန္းက အနည္းငယ္ အေမွာင္ရိပ္သန္းေနၿပီး အိပ္ရာႏွစ္ခုပါသည္။ ျပည့္စုံတဲ့ အိပ္ခန္းဟု သတ္မွတ္ရမည္ပင္။ အန္ဒရိန္သည္ အိမ္တြင္းလွည့္ပတ္ၾကည့္ေနစဥ္အေတာအတြင္း နာဂ်ာ့ခါးကို တေလွ်ာက္လုံးဖက္ထား၏။ နာဂ်ာသည္ အမွားတစ္ခုကို ညံ့ဖ်င္းစြာက်ဴးလြန္မိေနသလို ခံစားေနရသည္။ ျမင္ေတြ႔ေနရေသာ အေဆာင္ေဆာင္ အခန္းခန္းေတြကိုလည္း ၾကည့္ရင္းၾကည့္ရင္း မုန္းတီးလာမိသည္။ သူအန္ဒရိန္ကိုမခ်စ္ေတာ့တာ၊ ဒါမွမဟုတ္ ဘယ္တုန္းကမွ မခ်စ္ခဲ့တာ သူမကိုယ္ သူမသိလာသည္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒါက္ို ဘယ္လိုေျပာရမွာလဲ၊ ဘယ္သူ႔ကို ေျပာရမွာလဲ၊ ဘာအတြက္လဲ ဆိုတာေတြတစ္ခုမွ နားမလည္ေပ။ နားလည္းမလည္တတ္။ အဲဒီအေၾကာင္းေတြကိုလည္း ေန႔တိုင္း ညတိုင္းလိုလို ေတြးမိသည္။ ႏူးညံ့စြာ၊ သိမ္ေမြ႔စြာ၊ ဒါမွမဟုတ္ ေပ်ာ္႐ႊင္စြာ၊ ျမတ္ႏိုးစြာ ဖက္ထားေသာ အန္ဒရိန္၏ လက္တို႔ကို ေအးစက္မာေၾကာသည့္ သံပတ္သဖြယ္ ထင္လာၿပီး မုန္းတီးလာသည္။ သည္းမခံႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္လာမိသည္။ မိနစ္တိုင္းတြင္ အန္ဒရိန္႔အနီးမွ ေျပးထြက္ၿပီး အားရပါးရ ငိုခ်ပစ္လိုက္ခ်င္သည္။ </div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">အန္ဒရိန္က သူမကို ေရခ်ဳိးခန္းဆီသို႔ ဆက္၍ေခၚသြားသည္။ ေရခ်ဳိးခန္းနံရံတြင္ ေရပိုက္ေခါင္းတစ္ခု ႐ွိေနသည္။</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><br /></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">“ဘယ္လိုလဲ..?” အန္ဒရိန္ကေမးလိုက္သည္။</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">“အဲဒီပိုက္က အေပၚထပ္ မ်က္ႏွာက်က္ေပၚမွာ တင္ထားတဲ့ ေရေလွာင္ကန္က လာတာေလ။ ပုံးတစ္ရာေလာက္ဆန္႔တယ္။ ကိုယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ ဒီမွာေရအတြက္ေတာ့ ပူစရာမလိုေတာ့ဘူး”</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><br /></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">ထို႔ေနာက္ႏွစ္ေယာက္သား ေအာက္ထပ္သို႔ ဆင္းလာၿပီး ျမင္းရထားျဖင့္ ျပန္ခဲ့ၾကသည္။ အျပန္လမ္းကား ဖုန္တလုံးလုံးႏွင့္ စိတ္ပ်က္ဖြယ္ ေကာင္းလွသည္။ ေကာင္းကင္မွ တိမ္ညိဳတိမ္မည္း တခ်ဳိ႕႐ွိေနသျဖင့္ မိုး႐ြာမည္ဟုလည္း ထင္ရသည္။</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><br /></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">“မေအးဘူးလား နာဂ်ာ” အန္ဒရိန္က ဖုန္မ်ားေၾကာင့္ မ်က္စိကို ခပ္ေမွးေမွးထားရင္း ေမးသည္။</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><br /></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">သူမဘာမွမေျပာဘဲ ႏႈတ္ဆိတ္ေနမိသည္။</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><br /></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">“မေန႔က ကိုယ္ဘာအလုပ္မွမလုပ္တာနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး စာ႐ွာကိုယ့္ကို အျပစ္တင္တာ မွတ္မိလားနာဂ်ာ” သူကထပ္ေျပာျပန္သည္။ ေနာက္ခဏနားၿပီး</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><br /></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">“ဟုတ္တယ္ သူမွန္တယ္၊ အျမဲလည္း မွန္ေနမွာပဲ! ကိုယ္ဘာအလုပ္မွမလုပ္ဘူး ၿပီးေတာ့ ဘာမွလည္း မလုပ္ႏိုင္ဘူး။ ဘာေၾကာင့္မ်ားလည္း အခ်စ္ရယ္? ကိုယ့္ပခုံးေပၚမွာ ရာထူးတစ္ခုခုတင္ဖို႔၊ တာ၀န္တစ္ခုခု ထမ္းေဆာင္ဖို႔ ေတြးေတာင္မေတြးမိတာ ဘာေၾကာင့္တဲ့လဲ။ ေ႐ွ႕ေနအေနနဲ႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ လက္တင္စကားဆရာအေနနဲ႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျမင္ၾကည့္လို႔မရတာ ဘာေၾကာင့္လဲ။ အမိ႐ု႐ွားႏိုင္ငံေတာ္ၾကၤီးေရ... အသုံးမ၀င္တဲ့လူပိုေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ား မင္းသယ္လာခဲ့ ၿပီတဲ့လဲ။ မင့္မွာ ငါ့လို လူညံ့လူဖ်င္းေတြ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ မ်ားေနၿပီလဲ! ”</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><br /></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">သူအေနႏွင့္ ဘာအလုပ္မွမလုပ္ခဲ့ေပမယ့္ အခ်ိန္တန္ရင္ ျဖစ္သြားလိမ့္မည္ဟု ခပ္လြယ္လြယ္ ေကာက္ခ်က္ဆြဲထားခဲ့သည္။</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">သူကဆက္ေျပာသည္။</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><br /></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">“ကိုယ္တို႔လက္ထပ္ၿပီးသြားရင္ ႐ြာေလးတစ္ခုခုမွာသြားေနၿပီး အဲဒီမွာပဲ အလုပ္လုပ္ၾကရေအာင္ အခ်စ္ရယ္။ ေခ်ာင္းနားေျမာင္းနားနီးတဲ့ ေျမေလးတစ္ကြက္ေလာက္၀ယ္ၿပီး အခင္းေလးတစ္ခုစိုက္ၾကမယ္။ အတူ အလုပ္လုပ္ၾကမယ္။ ကိုယ္တို႔ဘ၀ကို အတူတည္ေဆာက္ၾကမယ္။ ဘယ္ေလာက္မ်ား ေကာင္းလိုက္မလဲကြယ္! ”</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><br /></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">အန္ဒရိန္က သူ႔ဦးထုပ္ကို ခၽြတ္လိုက္သည္။ သူ႔ဆံပင္ေတြက ေလထဲတဖ်ပ္ဖ်ပ္လြင့္ေနသည္။ </div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">နာဂ်ာကေတာ့ သူေျပာတာ နားေထာင္ရင္း “ဘုရားေရ.. အိမ္ကိုသာ ျမန္ျမန္ေရာက္ပါေတာ့!” ဟု ေတြးေနမိသည္။ အိမ္ေရာက္ခါနီးေရာက္ေတာ့ ဖာသာအန္ဒရိန္ႏွင့္ေတြ႔သည္။</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><br /></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">“ေဟာ..ဟိုမွာ အေဖ...” အန္ဒရိန္က ၀မ္းသာအားရေျပာရင္း ဦးထုပ္ကို ေျမွာက္ရမ္းၿပီး ႏႈတ္ဆက္လိုက္သည္။</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">“ကိုယ္ကိုယ့္အေဖကို သိပ္ခ်စ္တယ္။ ၾကင္နာတတ္တဲ့လူေကာင္းတစ္ေယာက္ေလ သူက” အန္ဒရိန္ကေျပာၿပီး ရထားကို ရထားထိန္းလက္သို႔ လြဲလိုက္သည္။</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">နာဂ်ာကေတာ့ စိတ္ေရာက္ကိုယ္ပါေနာက္က်ိ႐ႈပ္ေထြးစြာ အိမ္ထဲ၀င္လာခဲ့သည္။ ဒီညေနလည္း သူတို႔တေတြကို ဧည့္ခံရေပဦးေတာ့မည္။ ျပဳံးျပရမည္၊ တေယာထိုးတာကို နားေထာင္ရမည္၊ မဂၤလာပြဲအေၾကာင္းပဲ ေျပာေျပာေနတဲ့ အဓိပၸာယ္မ႐ွိတဲ့ စကားေတြကို သည္းခံ နားေထာင္ရေပဦးေတာ့မည္ဟု ေတြးမိသည္။</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">သူ႔ရဲ႕ေကာက္က်စ္တဲ့ အျပဳံးႏွင့္အတူ ဖာသာအန္ဒရိန္၀င္လာသည္။ ထို႔ေနာက္တစ္ဆက္ထဲပင္</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><br /></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">“ခင္ဗ်ားကို က်န္းက်န္းမာမာနဲ႔ေတြ႔ရတာ ေက်နပ္၀မ္းေျမာက္ပါေပ့ဗ်ာ”ဟု သူက အဘြားမာဖာကို ႏႈတ္ဆက္သည္။ ဒါေပမယ့္ သူအတည္ေျပာေနတာလား ေနာက္ေနတာလားဆိုတာေတာ့ နားလည္ရခက္လွသည္....။</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><span style="color: purple;"> </span></span></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><span style="color: purple;"> ခ်က္ေကာ့ဗ္၏ သတို႔သမီးကို ျပန္ဆိုသည္။</span><br style="color: purple;" /><span style="color: purple;"> Невеста А . П .Чехова</span></span> </div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"> </div><div style="color: blue; font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">Notes; ခုဒီတတိယပိုင္းကို တင္ဖို႔ ခါတိုင္းပို႔စ္ေတြထက္ပိုၾကာသြားပါတယ္။ အဓိက အေၾကာင္းအရင္းကေတာ့ အိမ္ကပို႔လိုက္တဲ့ စာအုပ္ေတြေရာက္လာတာပါ။ စိတ္အလိုအရဆို စာေလးဖတ္ၿပီး ႏွပ္ေနခ်င္တာပါ :) လာဖတ္ေပးတဲ့သူေတြကိုလည္း အားနာတာ တစ္ေၾကာင္း၊ ေနာက္တစ္ခုက တာ၀န္ႀကီးတစ္ခုလို ျဖစ္ေနေတာ့ ျမန္ျမန္ျဖတ္ခ်င္ေနတာက တစ္ေၾကာင္း ဖ်စ္ညစ္ၿပီး ျပန္ျဖစ္ေအာင္ႀကိဳးစားပါတယ္။ စာအုပ္ေတြကိုေတာ့ ထမင္းစားတဲ့အခ်ိန္နဲ႔ မနက္ခင္း ေက်ာင္းမတက္ရခင္အခ်ိန္ေလးမွာဖတ္ပါတယ္။ ေနာက္အေၾကာင္းတစ္ခုကေတာ့ ေက်ာင္းဖြင့္ရက္ျဖစ္ေနတာပါ။ ေက်ာင္းဖြင့္ရက္ ျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ တစ္ေနကုန္ အားတဲ့အခ်ိန္က နည္းေနပါတယ္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ အိမ္စာက ျပတ္တယ္လို႔ မ႐ွိပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္လည္း ဒီအပိုင္းက အရင္ဟာေတြေလာက္ေတာင္ မ႐ွည္ပဲ ၾကာေနတာပါ။ နဂိုကတည္းက စာေရးပ်င္းၿပီး စာပဲဖတ္ခ်င္တဲ့သူမို႔ စာအုပ္ေတြေရာက္လာေတာ့ ဘာမွမလုပ္ခ်င္ပဲ စာပဲဖတ္ခ်င္ေနပါတယ္။ အမွန္တကယ္က ဒီဘာသာျပန္ၿပီးမွေရာက္လာသင့္တာ။ ၿပီးေတာ့ ဒီအပိုင္းကို ဘာသာျပန္ေတာ့ ကိုယ္မသိတဲ့ စာလုံးတစ္လုံးေတြ႔ပါတယ္။ အဘိဓါန္ထဲမွာလည္း ႐ွာမေတြ႔ပါဘူး။ ဒါနဲ႔ ရင္းႏွီးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ေမးေတာ့ သူတို႔လည္း မသိပါဘူး။ ဒါနဲ႔ ရင္းႏွီးတဲ့ ဆရာမတစ္ေယာက္ကို သြားေမးပါတယ္။ အဟဲ.. သူလည္းမသိဘူးတဲ့။ ေကာင္းေရာေနာ္..။ ဒါနဲ႔ စာၾကည့္တိုက္သြားၿပီး အဘိဓာန္တစ္ခု ထပ္သြား႐ွာေတာ့ စာၾကည့္တိုက္မွဴးက သိၿပီး ႐ွင္းျပလိုက္ပါတယ္။ ေနာက္ ကၽြန္ေတာ္အဲဒါကို ဘာသာျပန္ေနတယ္ဆိုတာကိုလည္း သိေရာ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဆူပါတယ္ (သူကလည္း သြားပါမ်ားေတာ့ ရင္းလည္း ရင္းႏွီးေနလို႔ပါ) ဘာလို႔ ဒီေလာက္ခက္တာကို ဘာသာျပန္လဲေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္လည္း သြားေလးျဖဲျပၿပီး စပ္ျဖဲျဖဲနဲ႔ ျပန္လာခဲ့ပါတယ္။ ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ဆုံးခန္းတိုင္ေအာင္ေတာ့ ျပန္သြားမွာပါ။ အားလုံးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။</div><div style="color: blue; font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">ေပ်ာ္႐ႊင္ပါေစ..</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span style="color: blue;">ေ၀လင္း</span></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1002298005402628482-2429019152990344236?l=homeofns.blogspot.com' alt='' /></div>wai linnhttps://profiles.google.com/109819613410093426281noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1002298005402628482.post-59103347392370244262010-05-10T19:16:00.000+08:002010-05-10T19:16:46.992+08:00သတို႔သမီး(အပိုင္း ၂ )<div style="color: blue; font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"> </div><div style="color: blue; font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">သတို႔သမီး (အပိုင္း ၂)</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"> </div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"> နာဂ်ာအိပ္ရာကႏိုးလာတဲ့အခ်ိန္မွာ မနက္၂နာရီပဲ ႐ွိေသးေပမယ့္ ေႏြဦးရာသီမို႔ ေရာင္နီအနည္းငယ္ ပ်ဳိ႕ေနၿပီ ျဖစ္သည္။ အေ၀းတစ္ေနရာဆီက ကင္းသမားရဲ႕ တုန္းေမာင္းေခါက္သံ သဲ့သဲ့ကို ၾကားရသည္။ အိပ္ခ်င္စိတ္မ႐ွိ။ အိပ္ရာက ႏူးညံ့ေသာ္လည္း တစ္ခုခုအဆင္မေျပသလို။ နာဂ်ာအိပ္ရာေပၚမွာထိုင္ၿပီး ေတာင္ေတြးေျမာက္ေတြး ေတြးေနမိသည္။ ေမလရဲ႕ညတိုင္းလိုလို သူမဒီလိုပဲ ျဖစ္ေက်ာ္ခဲ့ရသည္။ အေတြးေတြကလည္း ထုံးစံအတိုင္း အေျပာင္းအလဲမ႐ွိ။ အန္ဒရိန္က သူမကို ဘယ္လိုစၿပီးခ်ည္းကပ္ခဲ့တာ၊ ဘယ္လို လက္ထပ္ခြင့္ေတာင္းခဲ့တာ။ တျဖည္းျဖည္း သူ႔ကို ၾကင္းနာတတ္သူ၊ လူေတာ္တစ္ေယာက္အျဖစ္ ထင္ျမင္လာၿပီး သူ႔အခ်စ္ကို လက္ခံခဲ့တာ။ ဒါေပမယ့္ ဘာလို႔ အခုလို မဂၤလာပြဲက်င္းပဖို႔ တစ္လေတာင္ မလိုေတာ့တဲ့အခ်ိန္ေရာက္မွ အဓိပၸာမဖြင့္ဆိုတတ္တဲ့ ေလးပင္ခက္ခဲမႈေတြ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနသလိုမ်ဳိး စိုးရိမ္ပူပန္မႈ ေၾကာက္႐ြံ႕မႈေတြ ခံစားလာရမွန္း သူမ မေတြးတတ္ေတာ့ေပ။</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><br /></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">“ေတာက္-ေတာက္.... ေတာက္-ေတာက္..” ပ်င္းရိဖြယ္ေကာင္းေသာ ကင္းတုံးေမာင္းသံ။</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><br /></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">“ေတာက္-ေတာက္...”</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><br /></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"> ပန္းျခံထဲကို ျမင္ေနရတဲ့ ျပတင္းေပါက္အို၊ ၿပီးေတာ့ ထူထပ္စြာေပါက္ေရာက္ေနတဲ့ ျခံဳေတြနဲ႔ သန္စြမ္းလွတဲ့ ႏွင္းပန္းပင္ေတြက အေအးဒဏ္ေအာက္မွာ ငိုက္ျမည္းေနၾကသည္။ ျဖဴေဖြးထူထပ္တဲ့ ျမဴေတြက ႏွင္းပန္းပင္ေတြကို ဖုံးအုပ္ခ်င္ေနသည္။ ခပ္လွမ္းလွမ္းဆီမွ သစ္ပင္ေပၚမွာေတာ့ ေတာ္က်ီးကန္း တစ္ေကာင္က ကြဲ႐ွ႐ွ ေအာ္ျမည္ေနသည္။</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><br /></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">“ဘုရားေရ.. ...ဘာကမ်ား ငါ့စိတ္ေတြကို ႐ႈပ္ေထြးေလးလံေစတာတဲ့လဲ”</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><br /></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">မဂၤလာေဆာင္ခါနီး သတို႔သမီးတိုင္း ဒီလိုျဖစ္တတ္ၾကတာလဲ ျဖစ္ႏိုင္တာပဲေလ။ ဘယ္သူသိမွာတဲ့လဲ!</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">ဒါမွမဟုတ္ စာ႐ွာရဲ႕ ပေယာဂေၾကာင့္လား..? ဒါေပမယ့္ စာ႐ွာက ခုမွဒီစကားေတြေျပာတာမွမဟုတ္တာ။ ႏွစ္တိုင္းလိုလို အဲလို နားမလည္ႏိုင္တဲ့ အထူးအဆန္းေတြကို အပ္ေၾကာင္းထပ္ေအာင္ ေျပာေနက်ပဲ။ ဒါေပမယ့္ စာ႐ွာက ဘာလို႔ ေခါင္းထဲက ထြက္မသြားတာတဲ့လဲ...? ဘာေၾကာင့္လဲ..?</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"> ကင္းတုန္းေမာင္းသံ ထပ္ထြက္မလာသည္ပင္ အေတာ္ၾကာသြား၏။ ျပတင္းေပါက္ေအာက္ဘက္ ပန္းျခံဆီမွ ငွက္ကေလးမ်ား၏ ဆူညံညံအသံေတြကို စတင္ၾကားေနရၿပီျဖစ္သည္။ ျမဴလည္းကြဲသြားၿပီ ျဖစ္သျဖင့္ အရပ္မ်က္ႏွာပတ္ပတ္လည္သည္ ေႏြဦးအလင္းေရာင္ႏွင့္ ထြန္းလင္းေတာက္ပေန၏။ မၾကာခင္မွာပဲ ပန္းျခံတစ္ခုလုံး ေနေရာင္ျခည္၏ ေႏြးေထြးမႈျဖင့္ ျပန္လည္အသက္၀င္လာေတာ့မည္ ျဖစ္သည္။ သစ္႐ြက္ဖ်ား၌ တြဲခိုေနၾကေသာ ႏွင္းရည္စက္ေလးမ်ားကလည္း စိန္ပြင့္ေလးမ်ားသဖြယ္ တလက္လက္ ေတာက္ပေနၾကသည္။ ျပဳျပဳျပင္ျပင္ မ႐ွိတာၾကာၿပီျဖစ္တဲ့ သည္ပန္းျခံသည္ပင္လွ်င္ နံနက္ခင္း၌ သားနားႏုပ်ဳိေနသလို ျဖစ္ေန၏။ </div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"> အဘြားမာဖာ အိပ္ရာက ႏိုးလာတာ၊ စာ႐ွာ ေခ်ာင္းတဟြပ္ဟြပ္ ဆိုးေနတာ၊ ေရေႏြးအိုးဆူေနတာ၊ အိမ္ေဖာ္ေတြ အလုပ္စလုပ္ေနၾကတာ အားလုံးကို ၾကားေနရသည္။ အခ်ိန္ကုန္တာ ၾကာလြန္းသလိုပင္။ နာဂ်ာ အိပ္ရာမွထၿပီး ပန္းျခံထဲ အခ်ိန္ၾကာျမင့္စြာ လည္ပတ္ေနသည့္တိုင္ မနက္ခင္းက မကုန္ႏိုင္ပဲ ႐ွည္လ်ားလြန္းေနသည္။</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"> ငိုထားတဲ့မ်က္ႏွာနဲ႔ နာဂ်ာ့အေမ ညီးနာကို ဓါတ္ဆားရည္တစ္ခြက္ႏွင့္အတူ ေတြ႔ရသည္။ သူမသည္ နက္နက္႐ႈပ္ေထြးသည့္ အေတြးေတြကို စာေတြအမ်ားႀကီးဖတ္ၿပီး ပိတ္ဆို႔ဖို႔ ၾကိဳးစားေနသည္ဟု နာဂ်ာထင္မိသည္။ ဒါကလည္း နာဂ်ာ့အေတြးသက္သက္သာ။ နာဂ်ာ အေမ့နားသြားၿပီး အေမ့ကို နမ္းလိုက္သည္။ </div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><br /></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">“ဘာလို႔ ငိုထားတာလဲ ေမေမ?” နာဂ်ာက ေမးလိုက္သည္။</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><br /></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">“မေန႔ညက အေမ အဘိုးအိုတစ္ေယာက္နဲ႔ သူ႔သမီးအေၾကာင္း စာတစ္ပုဒ္ဖတ္တယ္။ အဘိုးအို အလုပ္လုပ္တဲ့ဆီက အထက္အရာ႐ွိက အဘိုးအိုရဲ႕ သမီးကို ၾကိဳက္ေနတာေပါ့။ အဆုံးထိေတာ့ မဖတ္ရေသးပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီထဲက တစ္ေနရာက မ်က္ရည္ကို ဘယ္လိုမွမထိန္းႏိုင္ဘူး။” ညီးနာက လက္ထဲက ဓါတ္ဆားရည္ကို တစ္ၾကိဳက္မွ်ေသာက္ၿပီး ဆက္ေျပာသည္။ </div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><br /></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">“ခုမနက္လည္း အဲဒီအေၾကာင္းကို သတိရၿပီး ငိုထားတာ”</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"> “သမီးကေတာ့ ေန႔ခင္းေန႔လည္ဆို ေနလို႔ထိုင္လို႔ေကာင္းေပမယ့္ ညညက် အိပ္လို႔မေပ်ာ္ဘူးအေမ။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ မသိဘူး”</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><br /></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">“မသိပါဘူးသမီးရယ္။ အေမကေတာ့ ညညအိပ္မေပ်ာ္ရင္ မ်က္စိကို တင္းေနေအာင္မွိတ္ၿပီး အန္နာကာရန္ညီးနာရဲ႕ ပုံကို စိတ္ထဲမွာ ပုံေဖာ္ၾကည့္တာပဲ။ သူဘယ္လိုလမ္းေလွ်ာက္တယ္၊ စကားေျပာရင္ေတာ့ျဖင့္ ဘယ္လို... အဲလိုေပါ့။ အဲဒါမွမဟုတ္လည္း သမိုင္းထဲက ေ႐ွးေဟာင္းေခတ္တစ္ခုခုကို ပုံေဖာ္ၾကည့္လိုက္တာပဲ..”</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><br /></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">နာဂ်ာ့အေနနဲ႔ သူ႔အေမဟာ သူ႔ကိုနားမလည္ဘူး။ နားလည္မလည္ႏိုင္ဘူးလို႔ ခံစားလိုက္ရသည္။ အဲဒီခံစားခ်က္ဟာ သူမဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လုံးမွာ ပထမဆုံးအၾကိမ္အျဖစ္ ေပၚလာတာျဖစ္၏။ ေၾကာက္လည္းေၾကာက္႐ြံ႕မိသည္။ ျဖစ္ႏိုင္လွ်င္ သူမအေမေ႐ွ႕မွ ခ်က္ခ်င္းပင္ေပ်ာက္ကြယ္သြားခ်င္သည္။ ထို႔ေၾကာင္း သူမအေမေ႐ွ႕မွထြက္ကာ သူမအခန္းဆီသို႔ ျပန္ခဲ့သည္။ </div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"> ေန႔လည္ႏွစ္နာရီတြင္ ေန႔လည္စာစားၾကသည္။ ဗုဒၶဟူးေန႔ျဖစ္၍ အသားမပါပဲ ငါးဟင္းတစ္ခြက္ ၊ စြပ္ျပဳတ္တစ္ခြက္ႏွင့္ ထမင္းတို႔သာပါသည္။ စာ႐ွာသည္ အဘြားမာဖာေက်နပ္ေစရန္ သူ႔အတြက္စြပ္ျပဳတ္ကိုလည္း ကုန္ေအာင္ေသာက္ၿပီး ထမင္းကိုလည္း မ်ားမ်ားစား၏။ ထို႔ျပင္ စားေနစဥ္ အခ်ိန္အေတာအတြင္းလည္း တခ်ိန္လုံးလိုလို ေနာက္ေျပာင္ေန၏။ သူ၏ဟာသမ်ားမွာ အမွန္ပင္ ရယ္စရာေကာင္းလွေသာ္လည္း သူ႔႐ွည္လ်ားၿပီး ပိန္လီလွေသာ လက္ႏွစ္ဖက္ကို ေျမွာက္လိုက္တိုင္း သူ႔က်န္းမာေရး လုံး၀မေကာင္းသည္ကို အားလုံးသတိရကာ မရယ္မိၾကေတာ့။ ေသခါနီးဆဲဆဲ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕လက္ေတြလို လက္ေတြက ဒီေလာကၾကီးထဲမွာ ဘယ္အခ်ိန္ထိမ်ား ဆုပ္ကိုင္ထားႏိုင္မွာတဲ့လဲ.....</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"> ေန႔လည္စာစားၿပီးေတာ့ အဘြားမာဖာက အခန္းထဲျပန္ၿပီး အနားယူသည္။ ညီးနာကလည္း ခဏတစ္ျဖဳတ္ စႏၵရားတီးၿပီး ထြက္သြားျပန္သည္။</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><br /></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">“ေဟ့ နာဂ်ာ” ထမင္းစားၿပီးကာစ ပုံမွန္စကား၀ိုင္းေလးကို စာ႐ွာက စလိုက္သည္။</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><br /></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">“တကယ္လို႔မ်ား ခင္ဗ်ားကၽြန္ေတာ့္ကို နားေထာင္မယ္ဆိုရင္...၊ တကယ္လို႔ေပါ့ေလ..!”</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><br /></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">နာဂ်ာက ေ႐ွးေဟာင္းထိုင္ခုံၾကီးထဲမွာ သူ႔ကိုယ္သူ ျမွဳပ္ေနေအာင္ ထိုင္ၿပီး မ်က္လုံးကိုမွိတ္ထားသည္။ စာ႐ွာကေတာ့ အခန္းေထာင့္တစ္ခုကေနတစ္ခုကို တိတ္တဆိတ္ ေခါက္တုန္႔ေခါက္ျပန္ေလွ်ာက္ေနသည္။ </div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><br /></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">“တကယ္လို႔ ခင္ဗ်ားသာ ပညာသင္ၾကားဖို႔ ထြက္သြားခဲ့မယ္ဆိုရင္... ပညာရဲ႕ အရသာကို ခင္ဗ်ားသိလာလိမ့္မယ္နာဂ်ာ။ အေတြးအေခၚေတြေျပာင္းလဲလာလိမ့္မယ္။ ေလာကႀကီးကလည္း အဲလိုလူေတြကိုပဲ လိုအပ္တယ္။ ဒီလိုလူေတြမ်ားေလေလ ခင္ဗ်ားတို႔ ၿမိဳ႕ႀကီးတစ္ခုလုံးေျမလွန္ပစ္လိုက္သလို ျဖစ္မယ့္ ေျပာင္းလည္းျခင္းက ပိုၿပီး ျမန္ျမန္ေရာက္လာလိမ့္မယ္။ ေမွာ္ပညာနဲ႔ ေျပာင္းလဲပစ္လိုက္သလိုေပါ့။ လွပေကာင္းမြန္တဲ့ အိမ္ၾကီးရခိုင္ေတြ၊ ထူးျခားလွပတဲ့ ပန္းျခံေတြ၊ သာမန္မဟုတ္တဲ့ ေရပန္းေတြနဲ႔ ေကာင္းမြန္တဲ့လူေတြ... ဒါေပမယ့္ ဒါေတြကအဓိက မက်ပါဘူးေလ... အဓိကက လူ႔အဖြဲ႔အစည္းေပၚထားတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔စိတ္။ အဲဒီအခ်ိန္ေရာက္ရင္ လူေတြရဲ႕ ပတ္၀န္းက်င္အေပၚ၊ လူ႔အသိုင္းအ၀ိုင္းအေပၚ၊ လူအဖြဲ႔အစည္းအေပၚထားတဲ့ စိတ္ေတြက ဆိုးသြမ္းမႈျဖစ္လာမွာမဟုတ္ဘူး။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ လူတိုင္းက သူတို႔ ဘာအတြက္ ႐ွင္သန္ေနတယ္ဆိုတာကို ကိုယ္တိုင္သိလာ၊ ယုံၾကည္လာလို႔ပဲ။ ဘယ္သူတစ္ေယာက္ကမွ အမွီအခို အေထာက္အပံ့႐ွာမေနေတာ့ပဲ ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုးလာလိမ့္မယ္။ တစ္နည္းေျပာရရင္ လူေတြ ကိုယ့္ႏွာေခါင္းေပါက္နဲ႔ကိုယ္ အသက္႐ွဴၿပီး ကိုယ့္ေျခေထာက္နဲ႔ကိုယ္ လမ္းေလွ်ာက္တတ္လာလိမ့္မယ္။ မိန္းကေလးရယ္ သြားလိုက္စမ္းပါကြယ္။ အားလုံးျမင္ေအာင္ျပလိုက္စမ္းပါ။ ေ႐ြ႕လ်ားမႈမ႐ွိ၊ ေျပာင္းလည္းမႈမ႐ွိတဲ့ အတုေယာင္ဘ၀ၾကီးကို မင္းျငီးေငြ႔ေနၿပီဆိုတာ ျပလိုက္စမ္းပါ။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုပဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ့။ ”</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><br /></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">“မျဖစ္ဘူးစာ႐ွာ။ ကၽြန္မက မဂၤလာေဆာင္ရေတာ့မွာ”</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">“ထားလိုက္စမ္းပါ။ ဘယ္သူက လိုအပ္ေနလို႔လဲ အဲဒါက္ို။”</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><br /></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">ႏွစ္ေယာက္သား ပန္းျခံထဲဆင္းၿပီး နည္းနည္းဆက္ေလွ်ာက္ၾကသည္။</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><br /></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">“တကယ္လို႔ မဂၤလာပြဲမွာ ခင္ဗ်ားမ႐ွိခဲ့ရင္ေရာ...! မိန္းကေလးရယ္ နားလည္စမ္းပါ။ ေတြးစမ္းပါ။ ဒီေလာက္ညစ္ပတ္ဆိုး၀ါးေနတဲ့၊ အခ်ီးႏွီး ကုန္ဆုံးေနတဲ့ ခင္ဗ်ားဘ၀...” စာ႐ွာက ခဏနားၿပီး စကားကို ဆက္သည္။</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><br /></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">“နားလည္စမ္းပါ။ ခင္ဗ်ား၊ ခင္ဗ်ားအေမနဲ႔ အဘြားတို႔က ဘာမွမလုပ္ၾကဘူးဆိုပါေတာ့ ဒါဆိုရင္ ဘယ္သူပဲ ျဖစ္ျဖစ္ တစ္ေယာက္ေယာက္ကေတာ့ ခင္ဗ်ားတို႔အတြက္ အလုပ္လုပ္ေပးေနရမွာပဲ။ ခင္ဗ်ားတို႔က သူတပါးဘ၀ကို ခင္ဗ်ားတို႔အတြက္ စေတးထားတာပဲ။ အဲဒါဟာေကာင္းတယ္၊ သန္႔႐ွင္းတယ္တဲ့လား..?”</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><br /></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">“အဲဒါအမွန္ေတြပါပဲ”လို႔နာဂ်ာေျပာခ်င္ပါသည္။ သူမွနားလည္တယ္ဆိုတာကိုလည္း ေျပာျပခ်င္ပါသည္။ ဒါေပမယ့္ သူမမ်က္လုံးထက္က မ်က္ရည္ေတြက ေျပာစရာမလိုေလာက္ေအာင္ ေဖာ္ျပေနၾကသည္။ သူမတစ္သက္လုံး ၿမိဳသိပ္ထားရတာ၊ ရင္ဘတ္ထဲမွာ တင္းၾကပ္ေနတာေတြအားလုံး ႐ုတ္တရက္ ထြက္ခြာသြားသလိုမ်ဳိး ရင္ထဲမွာ ေပါ့ပါး ၿငိမ္းေအးသြားသည္။</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"> အဲဒီညေနမွာ အန္ဒရိန္ေရာက္လာၿပီး ခါတိုင္းလိုပင္ တေယာထိုးသည္။ ပုံမွန္အားျဖင့္ဆိုလွ်င္ သူသည္ စကားမ်ားမ်ားေျပာသူမဟုတ္ေပ။ သူတေယာထိုးရတာကို ႏွစ္သက္တာဟာ တေယာထိုးတဲ့ အခ်ိန္စကားမေျပာပဲ ေနလို႔ရလို႔လည္း ျဖစ္ႏိုင္သည္။ ည ၁၁နာရီ ထိုးေတာ့ သူျပန္ဖို႔ျပင္သည္။ ေလာင္းကုတ္၀တ္ၿပီးေနာက္ နာဂ်ာ့ကိုဖက္ၿပီး မြတ္သိပ္စြာနမ္းသည္။ မ်က္ႏွာ၊ပခုံး၊ ၿပီးေတာ့ လက္ေတြကို....။</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><br /></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">“ကိုယ့္ရဲ႕မိန္းမေခ်ာေလးေရ..” သူကတီးတိုးေျပာသည္။ “ကိုယ္ဟာ သိပ္ကံေကာင္းတဲ့သူပဲကြယ္။ မင့္ကိုခ်စ္မိတဲ့ အခ်စ္ေတြနဲ႔ ႐ူးသြပ္သြားမလားေတာင္ ထင္မိတယ္”</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><br /></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"> သူမအထင္ေတာ့ အဲဒီစကားေတြကို ဟိုးအရင္ကတည္းက ၾကားဖူးသလိုပင္။ ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာကပင္ ၾကားဖူးတာ၊ ဒါမွမဟုတ္ ၀တၱဳတစ္ပုဒ္ပုဒ္ထဲမွာ ဖတ္ဖူးတာျဖစ္ႏိုင္သည္။ ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့ သိပ္ကို ေဟာင္းႏြမ္းေနၿပီး ဘယ္သူမွမသုံးေတာ့တာ ျဖစ္သည္။</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"> ဧည့္ခန္းထဲမွာေတာ့ စာ႐ွာက ေရေႏြးေသာက္ေနသည္။ ညီးနာကေတာ့ စဖတ္ေနသည္။ မီးအိမ္မွ တေဖာက္ေဖာက္ ျမည္သံကလြဲလို႔ အားလုံးတိတ္ဆိတ္ေနသည္ဟု ထင္၇သည္။ နာဂ်ာအားလုံးကို ႏူတ္ဆက္ၿပီး အေပၚသို႔တက္လာခဲ့သည္။ မၾကာခင္မွာပင္ အိပ္ေပ်ာ္သြားၿပီး ည ၁နာရီေလာက္တြင္ ျပန္ႏိုးလာသည္။ အျပင္မွာကေတာ့ မေန႔ကလိုပင္ အလင္းေရာင္အနည္းငယ္ ထြက္ေပၚေနၿပီ ျဖစ္သည္။ ျပန္အိပ္၍လည္း မရေတာ့။ စိတ္ထဲမွာ ေလးပင္ကာ ႐ႈပ္ေထြးေနသည္။ ဒူးႏွစ္လုံးေပၚေခါင္းတင္ၿပီး ထိုင္ေနမိသည္။ ၿပီးေတာ့ မဂၤလာပြဲအေၾကာင္း၊ သတို႔သားအန္ဒရိန္အေၾကာင္းေတြ ေတြးေနမိသည္။ ဆုံးသြားတဲ့ ခင္ပြန္းသည္ကို သူအေမမခ်စ္ခဲ့တာကို သတိရမိလာသည္။ သူမသည္ ဘာမွမတတ္ပဲ ေယာကၡမျဖစ္သူ အဘြားမာဖာ စိတ္တိုင္းက်ေနခဲ့သည္။ နာဂ်ာ့အေနနဲ႔ သူ႔အေမကို သာမန္နဲ႔မတူပဲ ထူးျခားေနတယ္လို႔ ထင္မိတာ ဘာေၾကာင့္မွန္း ခုထိသေဘာမေပါက္ႏိုင္ေသးေပ။</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><br /></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">စာ႐ွာလည္း အိပ္ေနဟန္မတူ။ သူေခ်ာင္းဆိုးေနသည့္အသံေတြကို ၾကားေနရသည္။ သူသည္ နားလည္ရန္ခက္သည့္ လူထူးလူဆန္းတစ္ေယာက္ဟု နာဂ်ာေတြးမိသည္။ သူ႔စိတ္ကူးေတြက အဓိပၸာယ္မ႐ွိတဲ့ သာယာလွပတဲ့ ပန္းျခံေတြ၊ ထူးျခားလွပတဲ့ ေရပန္းေတြ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီအဓိပာယ္မ႐ွိတာေတြရဲ႕ ဆြဲေဆာင္အားက ထြက္သြားၿပီးပညာမသင္ဘူးလို႔ သူမအႏိုင္ႏိုင္ ဆုံးျဖတ္ေနရသည္။ သူေျပာတာေတြျပန္ေတြးမိလွ်င္ ရင္ဘတ္တစ္ခုလုံး၊ ႏွလုံးသားတစ္ခုလုံး ေအးစက္မႈေတြ ေလာင္းခ်လိုက္သလိုမ်ဳိး ေပ်ာ္႐ႊင္တက္ၾကြမႈေတြက ဖုးလႊမ္းသြားသည္။</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><br /></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">“ဒါေပမယ့္ မေတြးတာ ပိုေကာင္းတယ္.... မေတြးတာ မင့္အတြက္ ပိုေကာင္းတယ္နာဂ်ာ” သူမ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ခပ္တိုးတိုး ေျပာေနမိသည္။</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><br /></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">“အဲဒီအေၾကာင္းေတြ ေတြးဖို႔မလိုအပ္ဘူး..”</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><br />“ေတာက္-ေတာက္....” အေ၀းတစ္ေနရာမွ ကင္းေမာင္းသံက ပ်ံ႕လြင့္လာျပန္သည္။</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><br /></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">“ေတာက္-ေတာက္... ေတာက္-ေတာက္..”</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><span style="color: purple;"> ခ်က္ေကာ့ဗ္၏ သတို႔သမီးကို ျပန္ဆိုသည္။</span><br style="color: purple;" /><span style="color: purple;"> Невеста А . П .Чехова</span></span></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"> </div><div style="color: blue; font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">note; မေန႔က ႐ု႐ွားႏိုင္ငံရဲ႕ ၆၅ႏွစ္ေျမာက္ victory day ျဖစ္ပါတယ္။ ဒုတိယ ကမာၻစစ္တုန္းက ဂ်ာမန္ေတြစစ္႐ႈံးၿပီး စစ္ၿပီးသြားတဲ့ေန႔ေပါ့။ မနက္ထထခ်င္းတုန္းကေတာ့ အျပင္ေလွ်ာက္သြားၿပီး လည္မလို႔ ပတ္မလို႔ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ စစ္သခၤ်ဳိင္းမွာ ပန္းခ်ၿပီး အျပန္ မွာေတာ့ အဲဒီအစီအစဥ္ကို ဖ်က္ပစ္လိုက္ပါတယ္။ စစ္သခၤ်ဳိင္းကေန ပန္းခ်ၿပီးအထြက္မွာ အုတ္ဂူေတြၾကားထဲမွာ ငိုေနတဲ့ အဘြားအိုတစ္ေယာက္ကို ေတြ႔မိလို႔ပါ။ ေပ်ာ္႐ႊင္ေနၾကတဲ့ လူေတြၾကားထဲမွာ ငိုေနတာကို ျမင္မိၿပီး စိတ္က ဘယ္လိုျဖစ္သြားမွန္းကို မသိပါဘူး။ ေတာ္ေတာ္စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိပါတယ္။ အဲဒီအဖြားအသက္ဟာဆို အလြန္ဆုံး႐ွိရင္ ၇၀ ျဖစ္တဲ့အတြက္ စစ္တြင္းတုန္းကဆို ေလးငါးႏွစ္သမီးထက္ ဘယ္လိုမွမပိုႏိုင္ပါဘူး။ အဲဒီေတာ့ ဒီသခ်ဳိင္းမွာ သူလာငိုတဲ့ အုတ္ဂူဟာ မိဘေတြျဖစ္ဖို႔မ်ားပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ အဲဒီေန႔ဟာ စစ္ပြဲႀကီး ၿပီးတဲ့ေန႔ျဖစ္လို႔ သိပ္ကို ေပ်ာ္စရာေကာင္းတဲ့ေန႔ပါ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီအဖြားအတြက္ေတာ့ ႏွစ္တိုင္း အစားထိုးမရတဲ့ ဆုံး႐ႈံးမႈကို ျပန္လည္သတိရစရာ ေၾကကြဲဖြယ္ေန႔တစ္ေန႔ ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၆၅ႏွစ္က ၅ႏွစ္၆ႏွစ္အ႐ြယ္ ကေလးမေလးဟာ စစ္ပြဲက ျပန္လာသူေတြၾကားထဲမွာ သူ႔မိဘေတြ ပါမလားလို႔ သြားေမွ်ာ္ေနခဲ့မွာပဲ။ ဒါေပမယ့္ ပါမလာတဲ့အခါ အဲဒီေန႔ဟာ သူ႔အတြက္ ဒီေန႔ထိ ၆၅ ႏွစ္တိုင္တိုင္ ငိုေၾကြး၀မ္းနည္း နာက်င္စရာ ျဖစ္သြားခဲ့ရၿပီ။ </div><div style="color: blue; font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">အဲဒီအဖြားအို ငိုေၾကြးတာကို ျမင္မိၿပီး ဘယ္လိုမွ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး ေလွ်ာက္လည္ဖို႔ စိတ္မပါေတာ့ပါဘူး။ လိပ္ျပာလည္း မသန္႔ဘူး။ စစ္ပြဲတစ္ခုရဲ႕ အက်ဳိးဆက္ေတြအေၾကာင္းလည္း ေတြးမိတယ္။ စစ္ပြဲေတြကို မုန္းတီးမိပါရဲ႕...</div><div style="color: blue; font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">ေနာက္ဒီ၀တၳဳတိုကို ဘာသာျပန္ေတာ့ အပိုင္း၁ မွာ ဒီ၀တၳုဳကို ဆုံးေအာင္ မဖတ္၇ေသးဘူးလို႔ ေျပာခဲ့ပါတယ္။ ဆုံးေအာင္ေတာင္ မဖတ္ပဲနဲ႔ ဘာသာျပန္တာမရဲတင္းလြန္းဘူးလားလို႔ ကိုလူေထြးက ေျပာပါတယ္။ ဟုတ္ပါတယ္။ အဲဒီကိစၥက မျဖစ္သင့္တဲ့ ကိစၥပါ။ ျဖစ္သင့္တာက ၀တၳုတစ္ပုဒ္လုံးကို အစအဆုံးဖတ္၊ ဇာတ္ေကာင္းစ႐ိုက္ကို မိေအာင္ဖမ္းၿပီး ဘာသာျပန္ရမွာပါ။ အထူးသျဖင့္ ခ်က္ေကာ့ဗ္ရဲ႕ ၀တၳဳတိုေတြက ပိုဆိုးပါတယ္။ သူကိုယ္တိုင္က လူ႔စ႐ိုက္အဖြဲ႔မွာ နာမည္ႀကီးသူျဖစ္လို႔ပါ။ ဘာပဲေျပာေျပာစမိၿပီမို႔ ဆုံးေအာင္ေတာ့ ဆက္ျပန္သြားပါ့မယ္။ သည္းခံၿပီး လာဖတ္ေ၀ဖန္ေပးသူေတြကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။</div><div style="color: blue; font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">ေပ်ာ္႐ႊင္ပါေစ...</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span style="color: blue;">ေ၀လင္း</span></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1002298005402628482-5910334739237024426?l=homeofns.blogspot.com' alt='' /></div>wai linnhttps://profiles.google.com/109819613410093426281noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1002298005402628482.post-7456558413385604402010-05-09T08:38:00.001+08:002010-05-09T09:10:57.724+08:00သတို႔သမီး (အပိုင္း၁)<div style="color: blue; font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><span style="font-size: small;">သတို႔သမီး(အပိုင္း ၁)</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"> </span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"> ဆယ္နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ ညခ်မ္းအခ်ိန္...။ ပန္းျခံထဲ၌ လေရာင္က ထြန္းလင္းေတာက္ပေန၏။ ပန္းျခံအလယ္မွာေတာ့ အဘြားမာဖာ၏ အိမ္ျဖစ္သည္။ အိမ္ထဲမွ မိန္းမပ်ဳိေလးတစ္ေယာက္ထြက္လာသည္။ သူကေတာ့ အိမ္ၾကီး႐ွင္ အဘြားမာဖီ၏ေျမး နာဂ်ာျဖစ္သည္။ အိမ္ထဲမွာ မီးမ်ားလင္းထိန္ေနေအာင္ ထြန္းထားသျဖင့္ နာဂ်ာအေနႏွင့္ အိမ္ထဲမွလူအားလုံးကို လွမ္းျမင္ေနရသည္။ အိမ္ထဲမွာေတာ့ သားေမြး၀တ္႐ုံၾကီးတဖားဖားႏွင့္ အဘြားမာဖာ၊ ဘုရားေက်ာင္းက ဖာသာအန္ဒရိန္ကေတာ့ နာဂ်ာ့အေမ ညီးနာ ႏွင့္ စကားေျပာေနသည္။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ႏွင့္မလွမ္းမကမ္း ျပတင္းေပါက္နားမွာရပ္ေနတာက ဖာသာအန္ဒရိန္ရဲ႕သား အန္ဒရိန္..။</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"> ပန္းျခံထဲမွာေတာ့ အိမ္အတြင္းပိုင္းႏွင့္ ဆန္႔က်င္စြာပင္ အရာရာ တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္ေနသည္။ လေရာင္ေအာက္မွာ တခ်က္တခ်က္ လႈပ္႐ွားသြားေသာ သစ္ပင္တို႔၏အရိပ္ႏွင့္ အေ၀းဆီမွ.. ျမိဳ႔ထဲဘက္ဆီမွ.. တခ်က္တခ်က္လြင့္ပ်ံလာတတ္သည့္ ဖားေအာ္သံသဲ့သဲ့မွလြဲလို႔ေပါ့။ သာယာလွပသည့္ ေမလ၏ ညိွဳ႕ငင္မႈတို႔က အသက္ျပင္းျပင္း႐ွဴကာ စိတ္ကူးယဥ္ခ်င္စရာေကာင္းလွသည္။ ေကာင္းကင္ၾကီးေအာက္ ျမိဳ႕ျပႏွင့္ေ၀းရာ ကြင္းျပင္က်ယ္ၾကီးသို႔ ေရာက္သြားသေယာင္...၊ ေတာနက္ထဲက သစ္ပင္ေအာက္သို႔ပဲ ေရာက္သြားသေယာင္ေယာင္ ေႏြဦးခံစားခ်က္ေတြေလ....။ ဘာေၾကာင့္ရယ္မသိ ငိုခ်င္သလိုလို ျဖစ္မိသည္ထိ။</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"> နာဂ်ာသည္ အသက္၂၃ႏွစ္ျပည့္ၿပီးခဲ့ၿပီးျဖစ္သည္။ မၾကာခင္မွာ လက္ထပ္ေတာ့မည့္ အန္ဒရိန္၏ သတို႔သမီးလည္း ျဖစ္သည္။ မဂၤလာပြဲကို ဇူလိုင္ ၇ ရက္ေန႔တြင္ က်င္းပရန္ပင္ သတ္မွတ္ၿပီး ျဖစ္သည္။ သူမအသက္ ၁၆ႏွစ္ေလာက္ကတည္းက စိတ္ကူးယဥ္ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့တာ ျဖစ္ေပမယ့္ တကယ့္တကယ္ ျဖစ္လာေတာ့လည္း သူမွမေပ်ာ္မိေပ။ ဘာေၾကာင့္မွန္းေတာ့မသိ ဘ၀တစ္ခုလုံး အေျပာင္းအလဲမ႐ွိ အဆုံးသတ္သြားေတာ့မေယာင္ ထင္ေနမိသည္။ </span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"> အိမ္ထဲကေန ေနာက္တစ္ေယာက္ ထပ္ထြက္လာၿပီး အေပါက္၀၌ ရပ္ေန၏။ စာ႐ွာလို႔ အမ်ားက ခပ္လြယ္လြယ္ ေခၚၾကသည့္ အလက္ဇႏၵား ျဖစ္သည္။ လြန္ခဲ့သည့္ ဆယ္ရက္ကမွ ေမာ္စကိုက ေရာက္လာသူျဖစ္သည္။ သူ႔အေမမွာ အဘြားမာဖာ၏ ေဆြမ်ဳိး အနည္းငယ္ေတာ္စပ္သူျဖစ္သျဖင့္ သူ႔အေမဆုံးေသာအခါ အဘြားမာဖာကပင္ ေခၚယူေစာင့္ေလွ်ာက္ကာ ေမာ္စကို၌ ေက်ာင္းထားေပးခဲ့သည္။ လြန္ခဲ့သည့္ ၁၅ ႏွစ္ေလာက္က ပန္းခ်ီေက်ာင္းဆင္းခဲ့ေသာ္လည္း ပန္းခ်ီမဆြဲပဲ ေမာ္စကို႐ွိ ပုံႏွိပ္တိုက္တစ္ခု၌ ၀င္လုပ္ေန၏။ ေႏြရာသီတိုင္းလိုလို ဒီကို ျပန္လာတတ္ၿပီး ျပန္လာတိုင္းလည္း ဖ်ားေလ့႐ွိရာ အဘြားဆီလာေရာက္သည္မွာ အနားယူနလန္ထရန္လို ျဖစ္ေနသည္။ </span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"> သူ၀တ္ထားသည္မွာ ခပ္စုတ္စုတ္ ကုတ္အကၤ်ီႏွင့္ ေအာက္ေျခအနားမ်ားဖြာေနေသာ ေဘာင္းဘီသာ ျဖစ္သည္။ အတြင္းမွ ႐ွပ္အကၤ်ီမွာလည္း ခပ္ႏြမ္းႏြမ္း၊ သူ႔ပုံစံက ညွဥ္းသိုးသိုးႏွင့္ မလတ္မဆတ္ပုံ။ လူကပိန္ပိန္၊ မ်က္လုံးေတြက ႀကီးႀကီးႏွင့္ သူ႔တစ္ကိုယ္လုံးမွာ ခ်ီးက်ဴးစရာဟူ၍ သြယ္သြယ္႐ွည္႐ွည္ လွပတဲ့ လက္ေခ်ာင္းေလးေတြသာ႐ွိသည္။ </span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;">ဒီေနရာ ဒီအိမ္သည္ သူ႔အတြက္ ဇာတိခ်က္ျမွဳပ္လိုပင္ ရင္းႏွီးအသားက်ေနၿပီျဖစ္သည္။ ဒီကလူေတြအတြက္လည္း သူသည္ မိသားစု၀င္တစ္ေယာက္ သဖြယ္။ သူေနသြားတဲ့ အခန္းကိုေတာင္ “စာ႐ွာရဲ႕ အခန္း”တဲ့။</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"> အေပါက္၀မွာ ရပ္ေနရာကေန နာဂ်ာကို ျမင္ၿပီး သူမဆီလွမ္းလာသည္။ </span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"> “ဒီမွာေနလို႔ထိုင္လို႔ ေကာင္းရဲ႕ မဟုတ္လား နာဂ်ာ” စာ႐ွာက စေျပာသည္။</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"> “ေသခ်ာတာေပါ့႐ွင္။ ဒါနဲ႔႐ွင္ကေကာ ဒီမွာ ေဆာင္းဦးထိေနမွာလား...?”</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"> “အင္း...ဟုတ္တယ္၊ ဒီလိုဖန္လာတာကိုး....။ ခင္ဗ်ားတို႔လည္း စက္တင္ဘာလေလာက္ထိေတာ့ ဒီမွာေနၾကဦးေပါ့”</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"> စာ႐ွာက အေၾကာင္းမ႐ွိရယ္ရင္း ေဘးမွာ၀င္ထိုင္၏။ </span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"> “ဒီကေနထိုင္ၿပီး အေမ့ကို ၾကည့္ေနတာ။ ဒီကေနၾကည့္ေတာ့လည္း အေမကငယ္ေသးသလိုပဲ႐ွင့္” နာဂ်ာက အိမ္ထဲမွာသူ႔အေမဆီသို႔ေငးရင္းေျပာသည္။</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"> “အေမ့မွာ ေသြးအားနည္းေရာဂါ႐ွိတာေတာ့အမွန္ပဲ...” သူမက စကားကို ခဏရပ္လိုက္သည္။ “ဒါေပမယ့္ အေမက သာမန္မိန္းမတစ္ေယာက္ေတာ့မဟုတ္ဘူး...”</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"> ဟုတ္တယ္ မိန္းမေကာင္းတစ္ေယာက္ပဲ။ ႏူးညံ့တယ္ ၾကင္နာတတ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ခင္ဗ်ားကို ဘယ္လိုေျပာရမလဲ..? ဒီေန႔မနက္ ကၽြန္ေတာ္မီးဖိုခန္းထဲေရာက္သြားေတာ့ အိမ္ေဖာ္ေလးေလးေယာက္ ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ ဒီတိုင္းအိပ္ေနၾကတယ္။ အိပ္ရာရယ္လို႔မ႐ွိ၊ အိပ္ရာေနရာမွာ နံေဟာင္ေနတဲ့ အ၀တ္စုတ္ေလးခင္းၿပီး အိပ္ေနၾကတာ။ ၾကမ္းပိုးေတြ၊ ပိုးဟပ္ေတြနဲ႔။ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း၂၀ ကလိုပဲ ဘာမွ ေျပာင္းလဲမသြားဘူး။ အဘြားမာဖာက ဘုရားနဲ႔ တရားနဲ႔ အဘြားၾကီးတဲ့လား၊ ၿပီးေတာ့ ခင္ဗ်ားအေမ၊ ျပင္သစ္စကားေလးေျပာလိုက္၊ ျပဇာတ္ေလး ကပြဲေလးသြားလိုက္နဲ႔..”</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;">စာ႐ွာစကားေျပာတဲ့အခါ သူ႔လက္တံ႐ွည္႐ွည္ေတြကို သူေျပာေနတဲ့လူဘက္ ဆန္႔ၿပီး အားရပါးရ ေျပာေလ့႐ွိသည္။ </span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"> “အဆင့္အတန္းျမင့္ပါတယ္၊ယဥ္ေက်းပါတယ္ဆိုတဲ့ ဒီအိမ္မွာ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ႐ိုင္းစိုင္းလူမဆန္မႈေတြပဲေတြ႔တယ္။ ဘယ္သူမ်ား ဘာလုပ္သလဲ၊။ ခင္ဗ်ားအေမက တစ္ေနကုန္ေလွ်ာက္လည္တယ္၊ အဘြားျဖစ္သူကလည္း ဘာမွမလုပ္၊ ခင္ဗ်ားကလည္း ဘာမွမလုပ္၊ သတို႔သားေလာင္းျဖစ္တဲ့ အန္ဒရိန္ကလည္း ဘာအလုပ္မွမလုပ္.......”</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"> နာဂ်ာအေနနဲ႔ ဒီစကားေတြကို ၿပီးခဲ့တဲ့ ႏွစ္ကလည္း ၾကားခဲ့ၿပီးၿပီ၊ အဲဒီမတိုင္ခင္ႏွစ္ကလည္း ၾကားခဲ့ရသည္။ အဲဒီကတည္းက သူမသိခဲ့သည္။ စာ႐ွာဟာ စကားကို ဆင္ဆင္ျခင္ျခင္ ထိန္းထိန္းသိမ္းသိမ္း ေျပာႏိုင္သူမဟုတ္ဘူးဆိုတာကို။ အရင္ကေတာ့ ဒီစကားေတြၾကားတိုင္း သူမရယ္ေမာမိသည္။ ခုေတာ့ျဖင့္ ဘာေၾကာင့္ရယ္မသိ စိတ္ပ်က္အားငယ္မိသလိုလို....</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"> “စာ႐ွာ! ႐ွင့္ဓါတ္ျပားေဟာင္းၾကီးနားေထာင္ရတာ ကၽြန္မၿငီးေငြ႔လွၿပီ႐ွင့္၊ အသစ္အဆန္းေလးမ်ား မေတြးတတ္ေတာ့ဘူးလား..?” ေျပာေျပာဆိုဆိုပင္ ထိုင္ရာမွထိလိုက္သည္။ သူကပါ ရယ္ေမာရင္း သူမႏွင့္အတူ လိုက္ထသည္။ ၿပီးေနာက္ ႏွစ္ေယာက္အတူ အိမ္ထဲ၀င္ခဲ့ၾကသည္။ သူမသည္ အရပ္ျမင့္ျမင့္ ေခ်ာေမာေက်ာ့႐ွင္းသူျဖစ္သည္။ ဒါေပမယ့္ သူနဲ႔ တြဲေလွ်ာက္ရင္း သူ႔ကို သနားမိသည္။ ေနာက္ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ မ်က္ႏွာပူမိသည္။ </span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"> “ ၿပီးေတာ့ ႐ွင္ အပိုေတြသိပ္ေျပာတာပဲ။ ကၽြန္မရဲ႕ အန္ဒရိန္၊ သူ႔အေၾကာင္းသာေျပာတာ ႐ွင္က သူ႔ကိုေကာ ေကာင္းေကာင္းသိလို႔လား..?”</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"> “ ကၽြန္မရဲ႕ အန္ဒရိန္...! ဟုတ္လား၊ သူနဲ႔အတူ ဘုရားသခင္ ႐ွိပါေစဗ်ာ၊ ခင္ဗ်ားရဲ႕ အန္ဒရိန္နဲ႔ ေပါ့” သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ အိမ္ထဲေရာက္ေတာ့ ညစာထမင္း၀ိုင္းက စေနၿပီျဖစ္သည္။ ထမင္း၀ိုင္းမွေတာ့ ထုံးစံအတိုင္း မ်က္ခုံးထူထူ၊ ပုအိုင့္အိုင့္ အဘြားမာဖာရဲ႕ သူဒီအိမ္မွာ အႀကီးဆုံး ဩဇာအာဏာ အ႐ွိဆုံးဆိုတာကို ေပၚလြင္ေစတဲ့ ေဟာင္ဖြာဖြာ စကားသံက က်ယ္ေလာင္စြာထြက္ေပၚေန၏။ သူမသည္ ေစ်း၌ ေစ်းတန္းတစ္ခု၊ တိုင္လုံးၾကီးမ်ားႏွင့္ ၾကီးမားေ႐ွးဆန္သည့္ အိမ္တစ္လုံးႏွင့္ စိုက္ခင္းမ်ားကို ပိုင္ဆိုင္ထားသူျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ မနက္တိုင္းဘုရားသခင္ကို တိုင္တည္ၿပီး ပ်က္စီးဆုံး႐ႈံးမႈေတြကေန ကယ္တင္ဖုိ႔ ငိုယိုေနက်ေပါ့။ သူ႔ေခၽြးမ၊ နာဂ်ာ့အေမ ညီးနာကလည္း ဆံပင္ျဖူျဖဴေတြကို တင္းေနေအာင္ထုံးၿပီး လက္ဆယ္ေခ်ာင္လုံးမွာလည္း စိန္ေတြ တဖ်ပ္ဖ်ပ္နဲ႔၊ အန္ဒရိန္ရဲ႕အေဖ ဖာသာအန္ဒရိန္ကလည္း အိေျႏၵအျပည့္နဲ႔၊ ေနာက္ နာဂ်ာ့သတို႔သားေလာင္းျဖစ္တဲ့ အန္ဒရိန္ကလည္း ဆူဆူျဖိဳးျဖိဳး ဆံပင္ေကာက္ေကာက္နဲ႔ ျပဇာတ္မင္းသားနဲ႔ပဲ တူေသးရဲ႕။ သုံးေယာက္သား အိပ္ေမြ႔ခ်တဲ့အေၾကာင္းေျပာဆိုေနၾကသည္။ </span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"> “နင္လည္း ငါ့ဆီေရာက္တာ တစ္ပတ္နဲ႔ နလန္ထလာၿပီပဲ။” အဘြားမာဖာက စာ႐ွာကို လွမ္းေျပာသည္။ “မ်ားမ်ားစားေပးေကာင္ေလး..၊ နင့္ကိုယ္နင္ဘာနဲ႔ တူေနၿပီလည္းေကာ သိရဲ႕လား။” အဘြားမာဖာက သက္ျပင္းကိုခ်ၿပီး ဆက္ေျပာသည္။ “လူတစ္ကိုယ္လုံးလည္း မ်က္လုံးပဲက်န္ေတာ့တယ္။ ေၾကာက္စရာေတာင္ေကာင္းေနၿပီ၊ ဘယ္လိုမ်ားစားေသာက္ေနတယ္ မသိဘူး။”</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"> “ဘုရားသခင္ခ်ီးျမွင့္တဲ့ ၾကြယ္၀ျခင္းေတြကို ျဖဳန္းတီးျပစ္ေနတယ္ ထင္ပါ့” ဖာသာအန္ဒရိန္က ခပ္ျဖည္းျဖည္း ၀င္ေျပာသည္။ မ်က္လုံးေတြကေတာ့ ေလာင္ရယ္ဟန္စြက္ေန၏</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;">စာ႐ွာက ႐ုတ္တရက္ ဘာမဆို္င္ညာမဆိုင္ထရယ္ၿပီး ပါးစပ္ကို လက္သုတ္ပ၀ါႏွင့္ သုတ္လိုက္သည္။</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"> “အိပ္ေမြ႔ခ်ကုသတာကို အန္တီယုံၾကည္လား..?” အန္ဒရိန္က ညီးနာကို လွမ္းေမးသည္။</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"> “ယုံတယ္လို႔ေတာ့ ခိုင္ခိုင္မာမာ မေျပာႏိုင္ဘူးကြဲ႔..” ညီးနာက မ်က္ႏွာကို တည္ၿပီးေျပာတယ္။</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"> “ဒါေပမယ့္ ေလာကမွာ မင္းတို႔ ငါတို႔ နားမလည္ႏိုင္တဲ့ လွ်ိဳ႕၀ွက္ခ်က္ေတြက မ်ားသားလားကြယ္.. တစ္ခုထပ္ေလာင္းေျပာခ်င္တာက ယုံၾကည္မႈဆိုတာ လွ်ဳိ႕၀ွက္ခ်က္ေတြရဲ႕ အက်ဥ္းခ်ဳံးသိမႈ နယ္ပယ္ပဲကြယ့္...”</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;">အန္ဒရိန္နဲ႔ ညီးနာတို႔ ခဏေတာ့ စကားစ ျပတ္သြားၾက၏။ ညီးနာရဲ႕ မ်က္လုံးေတြမွာ လက္က စိန္ေတြရဲ႕ ေတာက္ပမႈနဲ႔ အၿပိဳင္ မ်က္ရည္စတို႔ တြဲခိုလာ၏။</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"> “အမွန္အတိုင္းေျပာရရင္ ႐ွင္တို႔ေတြနဲ႔ ျငင္းရမွာ ကၽြန္မမ၀ံ့မရဲ ျဖစ္မိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘ၀မွာ မေျဖ႐ွင္းႏိုင္တဲ့ ပေဟဠိေတြ မ်ားလြန္းတယ္ဆိုတာေတာ့ သေဘာတူပါတယ္”</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"></span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"> ညစာစားၿပီးၾကတဲ့ အခါမွာေတာ့ အန္ဒရိန္က တေယာထိုးသည္။ ညီးနာက စႏၵရားႏွင့္ ကူတီးေပး၏။ အန္ဒရိန္သည္ လြန္ခဲ့ေသာ ဆယ္ႏွစ္ကပင္ ဘာသာစကားအထူးျပဳႏွင့္ ေက်ာင္းၿပီးခဲ့ေသာ္လည္း ဘယ္မွာမွ အလုပ္မလုပ္ပဲ ဘာသာေရးပြဲမ်ားႏွင့္ အလွဴေငြေကာက္ခံသည့္ ပြဲမ်ားတြင္ လိုက္လံတီးမႈတ္သည္။ ၿမိဳ႕ထဲမွာေတာ့ သူကို ဂီတသမားအျဖစ္ သတ္မွတ္ၾကသည္။ </span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"> အန္ဒရိန္“တေယာလက္သံကို အားလုံးတိတ္ဆိတ္စြာပင္ နားေထာင္ၾကသည္။ စားပြဲေပၚ၌မူ ေရေႏြးအိုးက ခပ္ျဖည္းျဖည္း ဆူေနသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုေရေႏြးအိုးမွာလည္း စာ႐ွာတစ္ေယာက္တာ ေသာက္သည္။ မည္သူမွ် မထိၾက။ ေနာက္ဆုံးအန္ဒရိန္၏ တေယာႀကိဳးျပတ္သြားမွသာ အခ်င္းခ်င္း ႏႈတ္ဆက္၍ လူစုခြဲၾကသည္။ နာဂ်ာလည္း သူမ၏ သတို႔သားေလာင္းကို ႏႈတ္ဆက္ၿပီး အေပၚသို႔တက္လာခဲ့သည္။ ( အေပၚထပ္မွာ သူမႏွင့္ သူမအေမ ေနတာျဖစ္ၿပီး အဘြားမာဖာကမူ ေအာက္ထပ္၌သာေနသည္။ ေအာက္ထပ္တြင္ မီးေတြျငိမ္းကုန္ၿပီ ျဖစ္ေသာ္လည္း စာ႐ွာမွာ ေရေႏြးေသာက္၍ေကာင္းဆဲ။ သူအႏွစ္သက္ဆုံး ေမာ္စကိုခြက္ႏွင့္ တစ္ခါက္ၿပီး တစ္ခြက္ အခ်ိန္ၾကာျမင့္စြာ ေသာက္ေလ့႐ွိသည္။</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;">နာဂ်ာအ၀တ္အစားလဲ၍ အိပ္ရာ၀င္ၿပီး ေတာ္ေတာ္ၾကာသည့္တိုင္ ေအာက္ထပ္မွ အိမ္ေဖာ္မ်ား၏ ေဆးေၾကာသိမ္းဆည္းသံ၊ အဘြားမာဖာ၏ ေဒါသတၾကီး ေအာ္ေငါက္သံတို႔ကို ၾကားေနရေသးသည္။ ေနာက္ဆုံးမွာေတာ့ စာ႐ွာ၏ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ ေခ်ာင္းဆိုးလိုက္သံကိုပင္ အခန္းထဲမွ ထြက္လာသည္ ထင္ရေလာက္ေအာင္ တိတ္ဆိတ္သြားေတာ့သည္......။</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"> </span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"> <span style="color: purple;">ခ်က္ေကာ့ဗ္၏ သတို႔သမီးကို ျပန္ဆိုသည္။</span><br style="color: purple;" /><span style="color: purple;"> Невеста А . П .Чехова</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><br /></span></div><div style="color: blue; text-align: justify;"><span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;">Notes; မေန႔က 8.5.2010 မွာ ဘေလာ့ေလး ေျခာက္လျပည့္ပါတယ္။ ပထမတုန္းကေတာ့ ေမ့ေနတာပါ။ အဲဒီေန႔မတိုင္ခင္မွာ အစ္မခ်စ္ၾကည္နဲ႔ စကားေျပာျဖစ္ရင္း အစ္မဘေလာ့ဂ္က ၅ရက္ေန႔က ၆လျပည့္တယ္ဆိုေတာ့ အစ္မခ်စ္ၾကည္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ဘေလာ့ဂ္စေရးတာခ်င္းသိပ္မကြာတာ သတိရမိပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ အစ္မက ကၽြန္ေတာ့္ကို စာေရးက်ဲလို႔ဆိုၿပီးဆူပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က စာ႐ိုက္ရမွာပ်င္းတယ္ဆိုေတာ့သူ႐ိုက္ေပးမယ္တဲ့ စာေတာ့ မဟုတ္ဘူး လူကိုတဲ့...။ (ေ၀းေနလို႔ပါ နီးမ်ားနီးရင္ တကယ္႐ိုက္မလားမသိဘူး :) ...) ဟုတ္ေတာ့လည္း ဟုတ္ပါတယ္။ ၂၀၀၉ထဲမွာ ႏို၀င္ဘာနဲ႔ ဒီဇင္ဘာႏွစ္လကို ပို႔စ္၄၅ခုတင္ခဲ့ေပမယ့္ ၂၀၁၀ အခုဧၿပီထိ ခုပို႔စ္ပါေပါင္းမွ ၂၁ခုပဲ ေရးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ မႏွစ္ကထက္ စာရင္ စာေတြမ်ားလာတာေၾကာင့္လည္းပါသလို ကိုယ္တိုင္ကလည္း အပ်င္းထူလာတာပါပါတယ္။ အမ်ားအားျဖင့္ စာေရးရင္ စာ႐ြက္ေပၚမွာပဲ ေရးတာမ်ားတဲ့အတြက္ ဘေလာ့မွာျပန္တင္ဖို႔ဆို ျပန္႐ိုက္ရပါတယ္။ ကိုယ္စိတ္ကူးနဲ႔ကိုယ္ ေရးလိုက္တုန္းက ဘာမွမသိသာေပမယ့္ ျပန္႐ိုက္ရတဲ့ အခါမွာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ပ်င္းစရာေကာင္းပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္လည္း ေရးၿပီးသားေတြ ဖတ္ၿပီးသားေတြ ႐ွိေပမယ့္ မတင္ျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ ဒီႏွစ္ထဲ စိတ္အေႏွာက္အယွက္ ျဖစ္စရာေတြ သိပ္ေပါပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိပါဘူး ျပႆနာေတြခ်ည္းပဲ ေတြ႔ေနရသလိုပါပဲ။ (ခုေတာင္ လတ္တေလာမွာ တင္ထားသလို ဘာဂလိုညာဂလို ျဖစ္ေနေသး :) ) ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္လည္း စာျပန္ေရးျဖစ္ေအာင္ စာဖတ္ျဖစ္ေအာင္ ၆လျပည့္တဲ့ေန႔မွာ ပို႔စ္တစ္ခု တင္မယ္လို႔ ဆုံးျဖတ္ပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ဘာတင္မလဲစဥ္စားၾကည့္ပါတယ္။ ေရးၿပီးသား၀တၳုဳတိုေလးတစ္ပုဒ္႐ွိပါတယ္။ ဘာသာျပန္ဖို႔ ဖတ္ထားၿပီးသား အတိုႏွစ္ပုဒ္႐ွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ စာပုံမွန္ေရးျဖစ္ေအာင္ဆိုၿပီး သၾကၤန္တုန္းက ၀ယ္ထားတဲ့ ခ်က္ေကာ့ဗ္ရဲ႕ ၀တၳဳတို ေပါင္းခ်ဳပ္စာအုပ္ထဲက နည္းနည္း႐ွည္တာေလးကို ခြဲတင္ဖို႔ဆုံးျဖတ္လိုက္ပါတယ္။ (အဲဒီစာအုပ္၀ယ္ၿပီးမွ ေက်ာင္းမွာအလုပ္လုပ္တဲ့ အဘြားၾကီးတစ္ေယာက္က ခ်က္ေကာ့ဗ္ရဲ႕ ၀တၳုတိုေတြကို ၄တြဲေတာင္လာေပးပါတယ္။ ပိုလည္းစုံပါတယ္။ သူေရးခဲ့တဲ့ျပဇာတ္ေတြပါ ပါပါတယ္၊ :( ) ဒါေပမယ့္ ခက္တာက အဲဒီစာအုပ္က ၀ယ္ထားၿပီးကတည္းက ဖတ္မၾကည့္ရေသးဘူးျဖစ္ေနပါတယ္။ မထူးပါဘူး မဖတ္၇ေသးတဲ့ စာအုပ္လည္း ဖတ္ျဖစ္တာေပါ့ဆိုၿပီး ဘာသာျပန္ဖို႔လုပ္ပါတယ္။ ၈ရက္ေန႔မနက္မွ ခုတင္တဲ့၀တၳဳတို( ၀တၳဳ႐ွည္လို႔ေျပာရမလား၊ ၀တၳုဳလတ္လို႔ ေျပာရမလားမသိဘူး၊) စဖတ္ပါတယ္။သူ႔ထဲမွာ ေျခာက္ပိုင္းခြဲထားတဲ့ အတြက္ ၆ပိုင္းေတာ့ အနည္းဆုံးခြဲတင္ျဖစ္မယ္ထင္ပါတယ္။ (ဒီၾကားထဲ အပ်င္းထူလာရင္ေတာ့ တစ္ပိုင္းကို ႏွစ္ခုခြဲၿပီးလည္း တင္ျဖစ္ခ်င္တင္ျဖစ္မွာ :) ) </span></div><div style="color: blue; text-align: justify;"><span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;">ဆက္ေျပာပါမယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ၈ရက္ေန႔က စေနေန႔ဆိုေပမယ့္ ဒီမွာက စေနပါေက်ာင္းတက္ရတဲ့ အတြက္ မနက္ပိုင္းတစ္ပိုင္းလုံး ကၽြန္ေတာ္မအားပါဘူး။ ေက်ာင္းဆင္းေတာ့ ေန႔လည္ ၂နာရီ၊ ထမင္းစားၿပီးေတာ့ ၃နာရီမွာ စဖတ္ပါတယ္။ ဘယ္ေလာက္မွမၾကာလိုက္ပါဘူး သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ ေမြးေန႔အတြက္ ေစ်းလိုက္၀ယ္ေပးဖို႔ေခၚတာနဲ႔ ပါသြားျပန္ပါတယ္။ တစ္ညေနခင္းလုံး အျပင္မွာအခ်ိန္ေတြကုန္ၿပီး ညေရာက္ေတာ့လည္း သူ႔ေမြးေန႔မွာ စားရင္းေသာက္ရင္း အခ်ိန္ေတြကုန္ျပန္ပါတယ္။ အဲလိုနဲ႔ ၈ရက္ေန႔မွာ တင္ဖို႔မွန္းထားတဲ့ပို႔စ္က ၉ရက္ေန႔ မနက္၅နာရီေလာက္မွပဲ တင္ျဖစ္ပါေတာ့တယ္။ ဒီပို႔စ္တင္ျဖစ္တဲ့အတြက္ စာမေရးလို႔႐ိုက္မယ္ေျပာတဲ့ အစ္မကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ေနာက္တစ္ခုေျပာခ်င္တာက ဒီ၀တၳဳဖတ္ေကာင္းခဲ့ရင္ (ထင္ေတာ့မထင္ပါဘူး) ခ်က္ေကာ့ဗ္ရဲ႕ အရည္အခ်င္းေၾကာင့္ျဖစ္ၿပီး ခ်ာတူးလန္ခဲ့ရင္ေတာ့ ဘာသာျပန္မလိမ္မိုးမလိမၼာ ကၽြန္ေတာ္မ်ဳိးဒီေကာင္ပါ။ (ျဖစ္နိုင္ရင္ေတာ့ ဖတ္ေကာင္းခဲ့ရင္ ဒီေကာင္ေတာ္လို႔ျဖစ္ၿပီး ဖတ္မေကာင္းခဲ့ရင္ မူရင္းစာေရးသူညံ့တာလို႔ ေျပာခ်င္ပါတယ္.. ခက္တာက ကိုယ့္အရည္အခ်င္းကို သိေနတာပါ) ေနာက္တစ္ခုက ၀တၳဳရဲ႕ ဇာတ္သိမ္းကို စုံစမ္းေမးျမန္းျခင္းသည္းခံပါ။ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း ခုတင္ထားတဲ့ အေပၚတစ္ပိုင္းအျပင္ ဖတ္မၾကည့္၇ေသးပါဘူး :) </span></div><div style="color: blue; text-align: justify;"><span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;">ေပ်ာ္႐ႊင္ပါေစ..</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><span style="color: blue;">ေ၀လင္း</span></span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1002298005402628482-745655841338560440?l=homeofns.blogspot.com' alt='' /></div>wai linnhttps://profiles.google.com/109819613410093426281noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-1002298005402628482.post-90518775981059679052010-05-02T13:00:00.002+08:002010-05-03T14:23:32.673+08:00ကဗ်ာ႐ြတ္သူမ်ား..<div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: center;"> <span style="color: purple;">ကဗ်ာ႐ြတ္သူမ်ား</span></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><br /></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">ေသာက္လက္စ လက္ဖက္ရည္ခြက္ကို စားပြဲေပၚအသာအယာခ်လိုက္သည္။ ၿပီးေနာက္ သူ႔ေ႐ွ႕ကလူကို</span><br /><span style="font-size: small;">တစ္ဆက္တည္းေျပာလိုက္သည္။</span><br /><br /><span style="font-size: small;"> “ဒီလိုေန႔မ်ဳိးပဲဲဗ် သူ႔ကိုကၽြန္ေတာ္စေတြ႔တာ။ ခုေလာက္ေတာ့ဆိုင္ထဲမွာလူမရွိဘူးေပါ႔ေလ။”</span><br /><br /><span style="font-size: small;">ေဘးနား႐ွိ ၀ိုင္းတစ္၀ိုင္းမွ ရယ္သံတစ္ခ်ဳိ႕ ဖိတ္လွ်ံလြင့္စင္လာသည္။ သူက စီးကရက္အစီခံကို မီးျခစ္ကိုယ္နဲ႔ တေတာက္ေတာက္ေခါက္ရင္း စကားကိုဆက္လိုက္သည္။</span><br /><br /><span style="font-size: small;"> “အဲဒီညက နတ္သမီးက ဘီလူးနကၡတ္နဲ႔ ၀င္လာခဲ့တာ။ ဒီစားပြဲမွာပဲ ပန္းတစ္ပြင့္ေႂကြက်ခဲ့ တာေပါ့။ အဲဒီနတ္သမီးကေျပာခဲ့တယ္။ ေလာကႀကီးက က်ဥ္းက်ဥ္းေလးပါတဲ့။ မ႐ွာဘဲနဲ႔ေတာင္ ေတြ႔တတ္လြန္းလို႔တဲ့။ ပန္းတစ္ပြင့္ရဲ႕အလွအပေၾကာင့္ေရာ ၊ ဘာမွန္းမသိတဲ့အေၾကာင္း အရာေတြကို ႐ုတ္တရက္ သိလိုက္ရျခင္းေၾကာင့္ပါ ကၽြန္ေတာ္ ဆြံ႔အေနခဲ႔မိတယ္။ ၿပီးေတာ့ နတ္သမီးက ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ ႐ြတ္ျပသြားတယ္။”</span><br /><br /><span style="font-size: small;"> <b>“အားလုံး…အားလုံးအတြက္</b></span><br /><b><span style="font-size: small;"> ငါမင္းကိုေက်းဇူးတင္ခဲ့့ပါတယ္</span></b><br /><b><span style="font-size: small;"> ခပ္ခါးခါးမ်က္ရည္ေတြရယ္</span></b><br /><b><span style="font-size: small;"> အဆိပ္ႁပြမ္းတဲ့အနမ္းတခ်ဳိ႕နဲ႔အတူ</span></b><br /><b><span style="font-size: small;"> တိတ္ဆိတ္ျပင္းထန္တဲ့ နာက်င္မႈေတြအတြက္</span></b><br /><b><span style="font-size: small;"> တစ္ေလွ်ာက္လုံး မင္းလွည့္စားခဲ့တာေတြအတြက္</span></b><br /><b><span style="font-size: small;"> ေက်းဇူးပါပဲ……....။”</span></b><br /><b><span style="font-size: small;"> (Anna)</span></b><br /><br /><span style="font-size: small;">ႏႈတ္ခမ္းထက္မွ စီးကရက္တိုကို လြင့္ပစ္လိုက္သည္။ စားပြဲေပၚမွ ေအးစက္ေနၿပီျဖစ္ေသာ လက္ဖက္ရည္</span><br /><span style="font-size: small;">ကိုတစ္က်ဳိက္မွ်ေသာက္လိုက္သည္။ ထိုအခိုက္အတန္႔ေလးမွာပင္ သူ႔ေ႐ွ႕မွလူ သက္ျပင္းခ်တာ သံုးခါတိတိ႐ွိၿပီျဖစ္ေၾကာင္း သူသတိထားမိလိုက္သည္။ သူတို႔စကား၀ိုင္းေလးက ခဏတျဖဳတ္ေတာ့ တိတ္ဆိတ္သြားသည္။ အတန္ၾကာမွ သူ႔ေ႐ွ႕မွလူက စကားစသည္။</span><br /><br /><span style="font-size: small;"> “ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ဒီအေၾကာင္းကိုျပန္မေျပာခ်င္ဘူးဗ်ာ။ ဒါေပမယ့္ မ်ဳိသိပ္ထားဖို႔ကလည္း အခ်ိန္မေ႐ြး</span><br /><span style="font-size: small;"> ေပါက္ကြဲႏိုင္တဲ့ ဗုံးတစ္လံုးကို ရင္ဘတ္ထဲထည့္ထားရသလိုပဲ။ ပင္ပန္းလြန္းတယ္ဗ်။</span><br /><span style="font-size: small;"> တကယ္ေတာ့ အဲဒီညက ဓားတစ္လက္ရဲ႕က်ိန္စာေတြ ၿဖိဳးၿဖိဳးေဖ်ာက္ေဖ်ာက္ ႐ြာသြန္းတဲ့ ညပါပဲေလ။ သူ႔ကိုစေတြ႔ေတြ႔ခ်င္းပဲ ဓားတစ္လက္ရဲ႕ ေအးစက္မႈနဲ႔ တည္ၿငိမ္မႈေတြ ျဖာထြက္ ေနတာ သတိထာမိခဲ႔တယ္။ သူကေျပာတယ္“ ဒီမွာမိတ္ေဆြ ကၽြန္ေတာ္က နဂါးမွန္းသိေအာင္</span><br /><span style="font-size: small;"> အေမာက္ႀကီးတေထာင္ေထာင္နဲ႔ မေနတတ္ဘူးဗ်။ ဒါေပမယ့္ လိုအပ္လာရင္လဲ မ်က္ေစာင္းထိုး</span><br /><span style="font-size: small;"> ဖို႔ ၀န္မေလးတတ္ဘူး။ ထားလိုက္ပါေတာ့ေလ။ ၿပီးတာေတြလဲ ၿပီးသြားပါၿပီ။ ဒါေပမယ့္ ကဗ်ာတစ္ ပုဒ္ေလာက္႐ြတ္ျပခ်င္တယ္။ အဲဒီကဗ်ာဆံုးသြားရင္ေတာ့ ခင္ဗ်ားကၽြန္ေတာ့ကို နားလည္သြား မွာပါ ”</span><br /><br /><span style="font-size: small;"> <b>အေတာင္ပါတာခ်င္းအတူတူ</b></span><br /><b><span style="font-size: small;"> ပ်ံမရတာက ငါ့ညံ့ဖ်င္းမႈတဲ့လား</span></b><br /><b><span style="font-size: small;"> က်ားသနားမွ ႏြားခ်မ္းသာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့</span></b><br /><b><span style="font-size: small;"> စားသာစားလိုက္ပါေတာ့ကြယ္...</span></b><br /><b><span style="font-size: small;"> ငါက..သနားစဖြယ္မဟုတ္ေပဘူး</span></b><br /><b><span style="font-size: small;"> ေတြးမိတိုင္းရင္နာတယ္ေျပာရင္</span></b><br /><b><span style="font-size: small;"> မေတြးဘဲေနပါလားလို႔ ေျပာၾကလိမ့္ဦးမယ္..</span></b><br /><b><span style="font-size: small;"> မင္းတို႔ပဲ….ေနၾကည့္</span></b><br /><b><span style="font-size: small;"> ဂ်စ္ပစီတစ္ေယာက္ရဲ႕ရင္ခုန္သံဟာ</span></b><br /><b><span style="font-size: small;"> နည္းနည္းေတာ့ အ႐ိုင္းဆန္လိမ့္မယ္</span></b><br /><b><span style="font-size: small;"> ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လုံး</span></b><br /><b><span style="font-size: small;"> သြားေတြက ေအာက္ႏႈတ္ခမ္းေတြကို</span></b><br /><b><span style="font-size: small;"> လြတ္ခဲ့ရတယ္လို႔မွမ႐ွိပဲ..</span></b><br /><b><span style="font-size: small;"> ျမင္းေကာင္းေတာင္ ခြာလိပ္ေသးတာပဲ</span></b><br /><b><span style="font-size: small;"> ငါကနဂိုကတည္းကအက်ဳိး</span></b><br /><b><span style="font-size: small;"> ရႏိုးႏိုးနဲ႔ ပ်ဳိးမိသူ……...</span></b><br /><br /><span style="font-size: small;"> “ေက်းဇူးပဲဗ်ာ။ ဟန္ေဆာင္ၿပီးေတာ့ ၀မ္းသာပါတယ္လို႔မေျပာႏိုင္ေပမယ့္ေပါ့ေလ။ သူ႔ကို ေကာင္းေကာင္း ေစာင့္ေ႐ွာက္လိုက္ပါလို႔လဲ မေျပာေတာ့ပါဘူး။ ခင္ဗ်ားကို ကၽြန္ေတာ္ယံုတယ္။”</span><br /><br /><span style="font-size: small;">စကားဆံုးသြားေတာ့ သူ႔ေ႐ွ႕ကလူက သက္ျပင္းတစ္ခ်က္ကို ခပ္ေလးေလးခ်သည္။ ထို႔ေနာက္ ဆက္ေျပာသည္။</span><br /><br /><span style="font-size: small;"> “ေျပာရင္ယံုမလား ေတာ့မသိဘူး။ ခင္ဗ်ားလိုပဲ ကၽြန္ေတာ္လည္း သူ႔ကိုမသိဘူး။ သူဘာေတြေျပာ သြားမွန္းလည္း ကၽြန္ေတာ္ မသိဘူးဗ်။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ ကၽြန္ေတာ္လည္းဒီဇာတ္လမ္းထဲဲ ပါလာခဲ့တာ။ ကဲ..ကၽြန္ေတာ့္တာ၀န္လည္းၿပီးၿပီ။ ခြင့္ျပဳပါဦး။”</span><br /><br /><span style="font-size: small;">သူ႔ေ႐ွ႕ကလူထြက္သြားသည္ကို သူေငးၾကည့္ေနမိသည္။ တကယ္ေတာ့ အဲဒီလူေစာင့္ေနသူမွာ သူမဟုတ္သလို သူေစာင့္ေနသူမွာလည္းထိုလူမဟုတ္ေပ။သူ႔ရင္ထဲမွာေတာ့ ႐ွင္းမျပတတ္ေသာ ပုစၧာေတြ</span><br /><span style="font-size: small;">တသီႀကီးက်န္ခဲ့သည္။ ထိုစဥ္ သူေမွ်ာ္လင့္ေနေသာ အသံကိုၾကားလိုက္ရသည္။</span><br /><br /><span style="font-size: small;"> “ေမာင္…ေစာင့္ရတာၾကာလို႔ပ်င္းေနၿပီလား”</span><br /><span style="font-size: small;"> “ဟင့္အင္း.. မပ်င္းပါဘူး”</span><br /><span style="font-size: small;"> “ဒါနဲ႔ တို႔မေရာက္ခင္ ေမာင္နဲ႔အတူထိုင္ေနတာ ဘယ္သူလဲဟင္”</span><br /><span style="font-size: small;"> “အမွန္အတိုင္းေျပာရင္ ကိုယ္လည္းအဲဒါပဲ သိခ်င္ေနတာ”</span><br /><span style="font-size: small;"> “ေမာင့္ဟာက ဘယ့္ႏွယ္ႀကီးလဲ”</span><br /><span style="font-size: small;"> “ထားလိုက္ပါကြာ။ လာခဏေလာက္ထိုင္ဦး။ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္႐ြတ္ျပစရာ႐ွိတယ္။”</span><br /><br /><span style="font-size: small;"> <b>“ဘ၀မွာ…</b></span><br /><b><span style="font-size: small;"> မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ရလြန္းေတာ့လည္း</span></b><br /><b><span style="font-size: small;"> လူခ်င္းမွားၿပီး</span></b><br /><b><span style="font-size: small;"> ႏႈတ္ဆက္မိတာေတြမ်ားလြန္းတယ္။</span></b><br /><b><span style="font-size: small;"> ေကာင္မေလးေရ...</span></b><br /><b><span style="font-size: small;"> “မဂၤလာပါ”</span></b><br /><b><span style="font-size: small;"> မင္းကိုငါ လူမွားခဲ့ပါသလား” </span></b><br /><br /><div style="color: purple;"><span style="font-size: small;">Notes; မႏွစ္က ဘေလာ့စေရးကာစက တင္ခဲ့တဲ့ပို႔စ္ပါ။ ဘယ္သူမွမဖတ္ရေသးဘူးထင္လို႔ ျပန္တင္လိုက္တာ။ ဆားခ်က္တာလည္းပါပါတယ္။ ဖိုရမ္တစ္ခုမွာလည္း တင္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ အမွန္အတိုင္းေျပာရရင္ ဒီ၀တၳဳတိုေလးက ဆရာတာရာမင္းေ၀ရဲ႕ “စကားခုနစ္ႀကိမ္ၾကာၿပီးတဲ့ေနာက္”ဆိုတဲ့ ၀တၳဳေလးရဲ႕ အရိပ္အေငြ႔မကင္းပါဘူး..။ ဒီရက္ပိုင္းဆုံးျဖတ္ရခက္တဲ့ ကိစၥတစ္ခုနဲ႔ ၾကံဳေနရတယ္။ ဘာမွ လုပ္ခ်င္ကိုင္ခ်င္စိတ္ မ႐ွိဘူးျဖစ္ေနတယ္။ တခ်ဳိ႕ကိစၥေတြမွာ ခါေတာ္မွီယုတၱိေဗဒေတြနဲ႔ ႏွစ္သိမ့္ဆုေတြဟာ အေျခအေနကို ပိုမိုဆိုး႐ြားေစ႐ုံထက္မပိုဘူးလို႔ေျပာလို႔ရပါတယ္။ စိတ္ညစ္လြန္းလို႔ တစ္ခါမွာ အသုံးမခ်ခဲ့ဖူးတဲ့ တားေရာ့ကိုသုံးမိတယ္။ The Wheel of Foturne တဲ့ ..။ တခ်ဳိ႕ေတြရဲ႕ အတၱေတြဟာ သိပ္ေၾကာက္စရာေကာင္းပါတယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုပဲ အျပစ္တင္ရမလား..? ကံၾကမၼာကိုပဲ အျပစ္တင္ရမလား မဆုံးျဖတ္တတ္ေတာ့ဘူး..။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ႀကိဳးစားေမ့ေဖ်ာက္ထားတဲ့ အမွန္တရားကို မ်က္၀ါးထင္ထင္ ျပန္ျမင္ရတဲ့အခါ.. နာက်င္မႈက ႏွစ္ဖက္သြားနဲ႔...။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္က ခံစားလြန္းတာလည္း ပါေကာင္းပါမယ္။ တခါတေလေတာ့လည္း ေလာကႀကီးကို ဆိုးဆိုး၀ါး၀ါး အ႐ြဲ႕တိုက္ခ်င္တယ္။ ကိုယ့္အတၱတစ္ခုထဲနဲ႔ပဲ ေ႐ွ႕ဆက္ေလွ်ာက္ခ်င္မိတယ္... ဘယ္သူေသေသေပါ့.. </span></div><div style="color: purple;"><span style="font-size: small;">ေပ်ာ္႐ႊင္ပါေစ</span></div><span style="font-size: small;"><span style="color: purple;">ေ၀လင္း</span></span><br /><span style="font-size: small;"><span style="color: purple;"><span style="color: red;">update: ေစာန ဆိုတဲ့အသုံးကိုမွားသုံးမိလို႔ ကိုလူေထြးက ျပင္ေပးသြားပါတယ္။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္အစ္ကို။ အဲဒီအသုံးကို ေ႐ွာင္ၿပီးသုံးလိုက္ပါတယ္။ ေနာက္ဆို သိပ္မရင္းႏွီးတဲ့ အသုံးေတြကို ေသခ်ာေလ့လာၿပီးမွျဖစ္ျဖစ္၊ ေ႐ွာင္ၿပီးျဖစ္ျဖစ္သုံးပါ့မယ္။မွားေနတာေတြ႔ရင္ လုံး၀အားမနာပါနဲ႔။ ပိုးစိုးပက္စက္ေ၀ဖန္ႏိုင္ပါတယ္။ အမွားကိုသာေထာက္ျပမယ္ဆို ဆဲသြားရင္ေတာင္ ေက်းဇူးတင္မွာပါ။ </span></span></span></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1002298005402628482-9051877598105967905?l=homeofns.blogspot.com' alt='' /></div>wai linnhttps://profiles.google.com/109819613410093426281noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1002298005402628482.post-5938834510598821802010-04-28T07:10:00.002+08:002010-04-28T12:38:31.490+08:00မ်က္ရည္<div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_Rqwf4kMrJEA/S9eLoVW6FEI/AAAAAAAAAgM/HybPDAyYJE4/s1600/2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/_Rqwf4kMrJEA/S9eLoVW6FEI/AAAAAAAAAgM/HybPDAyYJE4/s1600/2.jpg" /></a></div> </div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">ခ်ဳိျမမည္ထင္ေသာ ေမတၱာတရားက ခါးသက္သြားခဲ့တာကို အလန္႔တၾကားၾကည့္မိ....</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">ေသျခင္းတရား ပ်ံသန္းလာေနတာကို မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ၾကည့္ေနရသလိုမ်ဳိး...</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">အရာအားလုံးရပ္တန္႔။ ကိုယ္ဖန္တီးမိတဲ့ နာက်င္မႈက ကိုယ့္ကိုအႏိုင္ယူသြားတဲ့အခါ၊ ေတာက္ပမႈထဲ တစ္ကိုယ္လုံး ၿပိဳဆင္းသြားေလရဲ႕...</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">႐ႈံးနိမ့္ပါမ်ားလာေတာ့ ငိုေႀကြးဖို႔ေတာင္ မတတ္ႏိုင္ေတာ့...</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">တားဆီးထားေသာ စည္းမ်ား... ကာရံထားေသာ မ်က္ႏွာဖုံးမ်ား...</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">အမွန္တရားသည္ အျမဲတမ္း မခ်ဳိၿမိန္ခဲ့ပါ..။ အထူးသျဖင့္ ခံစားခ်က္ႏွင့္ယွဥ္ေသာအခါ အမွန္တရားသည္ ခါးပါသည္။</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">အခ်စ္က ေပးဆပ္ျခင္းလို႔ဆိုရေလာက္ေအာင္လည္း ႐ုပ္႐ွင္မဆန္ခဲ့ပါ....။</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">သူမခိုကိုးရာသည္ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ခြင္မဟုတ္ခဲ့သည့္တိုင္... သူမအားကိုးတႀကီး ကိုင္ဆြဲရာလက္သည္ ကၽြန္ေတာ့္လက္ မဟုတ္ခဲ့သည့္တိုင္ ခြင့္လြတ္ႏိုင္ခဲ့ျခင္းသည္ သေဘာထားႀကီးလြန္းျခင္း မဟုတ္တာ ေသခ်ာပါသည္။ (စိတ္သက္သာရာ သက္သာေၾကာင္း ၾကံဖန္ေျဖသိမ့္တတ္တာလည္း ပါမည္။) ဘယ္လိုပင္ၿပံဳးၿပံဳး ႏွလုံးသားကေတာ့ နာက်င္ရသည္သာ...။ </div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">အခ်စ္က အဆိပ္သီးဆိုသည့္တိုင္ ခ်က္ခ်င္းမေသႏိုင္ေသာေၾကာင့္ ဆက္လက္စားသုံးမိတာ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ </div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">ျဖစ္ႏိုင္လွ်င္ ထိုအရာကို အခ်စ္ဟုေခါင္းစဥ္မတပ္ခ်င္ပါ။ အခ်စ္သည္ ကမာၻေပၚ႐ွိ ခံစားခ်က္မ်ား အားလုံးအနက္ သံသယျဖစ္ဖြယ္ အေကာင္းဆုံးစာရင္းမွာ ပါ၀င္ပါသည္။</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">တစ္ခါတစ္ေလ အေတြးမ်ားသည္ မိမိကိုယ္ကို သတ္ေသရာ ဓါးတစ္လက္၊ ႀကိဳးတစ္ေခ်ာင္း ဒါမွမဟုတ္ အဆိပ္တစ္ခြက္ ျဖစ္ေနႏိုင္ပါသည္။ လူသားတစ္ေယာက္၏ အသိဥာဏ္ပညာသည္ အခ်ဳိ႕ေသာ ခံစားခ်က္မ်ားမွ ႐ုန္းထြက္ႏိုင္ရန္ လုံလုံေလာက္ေလာက္ မသန္မာခဲ့ပါ။ (ဒါမွမဟုတ္ ကယ္တင္ရန္)</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">မည္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္အတြက္မွ ေကာင္းက်ဳိးေပးမည္မဟုတ္ေသာ အသိတခ်ဳိ႕အတြက္မူ “ေမာဟ” ကို ကၽြန္ေတာ္ လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲ ေတာင့္တပါသည္။</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">ကၽြႏု္ပ္တို႔၏ သာယာလွပေသာ ညခ်မ္းတခ်ဳိ႕အတြက္ေတာ့ အိပ္မက္တခ်ဳိ႕ကို ေမ့ပစ္ေကာင္း ေမ့ပစ္ရပါလိမ့္မည္။ (အထူးသျဖင့္....)</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">ျဖစ္ႏိုင္မည္ဆိုလွ်င္ ကမာၻဦးလူသားတစ္ေယာက္ရဲ႕ ေန႔စဥ္ဘ၀မွာ အခ်စ္က ဘယ္လိုအခန္းက႑က ပါ၀င္ခဲ့သလဲ သိခ်င္ပါေသးသည္။ </div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">ေနာင္တလြယ္လြယ္၇တတ္ၿပီး မ်က္ရည္လြယ္လြယ္က်တတ္ေသာသူမ်ားကို ကၽြန္ေတာ္ေၾကာက္ပါသည္။ လြယ္လြယ္ရတတ္ေသာအရာမ်ားသည္ လြယ္လြယ္ႏွင့္ပင္ ကြယ္ေပ်ာက္သြားပါလိမ့္မည္။</div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">အထူးသျဖင့္ သူမ၏မ်က္ရည္မ်ားတြင္ ခံစားခ်က္ ဘယ္ႏွစ္ရာခိုင္ႏႈန္းပါမွန္း ကၽြန္ေတာ္မခန္႔မွန္းတတ္ခဲ့ပါ။ </div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">သို႔ေသာ္ ထိုမ်က္ရည္စက္မ်ား၏ နာက်င္ေစႏိုင္စြမ္းကိုေတာ့ ႏွလုံးသားႏွင့္ရင္း၍ ကၽြန္ေတာ္ လက္ခံရပါလိမ့္မည္။ </div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">အေျဖသိၿပီးသားေမးခြန္းမ်ားႏွင့္ အေျဖမ႐ွိေသာ ေမးခြန္းမ်ားကို သူမက ေမးလာေသာအခါ သူမ မ်က္လုံးေတြကို ကၽြန္ေတာ္ေစ့ေစ့ မၾကည့္ရဲခဲ့ပါ။ </div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">သူမ၏လက္ေခ်ာင္းမ်ားသည္ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ ျဖစ္ခဲ့ဖူးသည္ဆိုပါလွ်င္ သူမ၏မ်က္ရည္မ်ားသည္ ကၽြန္ေတာ္အတြက္ က်ိန္စာတခ်ဳိ႕ ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ </div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">မသိသင့္တာကို သိမိသည့္အတြက္ သို႔မဟုတ္ သိရန္ႀကိဳးစားမိျခင္းအတြက္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ ရ႐ွိတာက နာက်င္မႈသာ ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ </div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span style="color: red;">တခ်ဳိ႕ေသာ ေမးခြန္းမ်ားအတြက္ အေျဖမလိုအပ္ပါ....</span></div><div style="font-