လက္ထပ္ထိမ္းျမားျခင္း

ျပီးခဲ့တဲ့ လ တစ္လလုံး ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ႐ွိေနခဲ့ပါတယ္။အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ သိတဲ့အတိုင္းပဲ စာအုပ္ပုံထဲ ေခါင္းထိုးတာပဲ။ ျပန္လာေတာ့လည္း သယ္လို႔ရသမွ်သယ္လာတဲ့ ထဲမွာ စားစရာေသာက္စရာေတြက တ၀က္နဲ႔ စာအုပ္က တ၀က္ပါ။ အမွန္တကယ္က စာအုပ္ေလးတစ္အုပ္အေၾကာင္းေျပာခ်င္လို႔ပါ။ တစ္အုပ္လုံးအေၾကာင္းေတာင္ မဟုတ္ပါဘူးေလ။ ေျပာခ်င္တာေလးေတြေ႐ြးေျပာမွာပါ။ စာအုပ္က ဆရာျမသန္းတင့္ ဘာသာျပန္တဲ့ Andre Maurois ရဲ႕ The Art of Living ပါ။ ဆရာက ဘ၀ေနနည္း အႏုပညာ လို႔ နာမည္ေပးထားပါတယ္။ အဲဒီထဲမွာ ေခါင္းစဥ္ခြဲ ၉ ခု ပါပါတယ္။ ေတာ္ေတာ္ေကာင္းတဲ့ စာအုပ္ေလးပါ။ ( အဲဒါေတြက အတည္ပါ။ အခုအပ်က္ေတြစပါေတာ့မယ္။ J ) အဟဲ ေျပာခ်င္တဲ့အေၾကာင္းကေတာ့ “လက္ထပ္ထိမ္းျမားျခင္း အႏုပညာ” ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ပါ။ စာအုပ္ထဲမွာ ဘာေရးထားတယ္ဆိုတာထက္ကို စာအုပ္ကိုဖတ္ျပီး ေတြးမိတာေလးေတြ ေျပာခ်င္လို႔ပါ။ (စာအုပ္ထဲမွာ ပါတာေတာ့ စာအုပ္ပဲ၀ယ္ဖတ္ၾကည့္ေတာ့)

ျမန္မာႏိုင္ငံျပန္တုန္းက သူငယ္ခ်င္းမိန္းကေလးက (မိန္းကေလးသူငယ္ခ်င္းနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းမိန္းကေလး ဘာကြာလဲေတာ့ မသိဘူး။ ေသခ်ာတာက အဲဒီတစ္ေယာက္က သူငယ္ခ်င္း ျပီးေတာ့ မိန္းကေလး) သူက ေျပာတယ္။ ေယာက္်ားမယူခ်င္ဘူးတဲ့ (ေသခ်ာတာကေတာ့ တရားရသြားတာမဟုတ္ပါဘူး) ေတြးၾကည့္ရင္ေၾကာက္တယ္။ ပ်င္းစရာၾကီးတဲ့။ အဲဒီတစ္ေယာက္တည္းနဲ႔ တစ္သက္လုံးေနသြားရမွာတဲ့။ ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္းဆိုလြတ္လြတ္လပ္လပ္ပဲတဲ့။ ဘယ္သူ႔ကိုမွ ငဲ့စရာမလိုဘူးတဲ့။

အဲဒါေတြက သူေျပာတာပါ။ သူေျပာတာေတြေရးျပေနလို႔ ကၽြန္ေတာ္ကပါအဲလိုေတြးေနျပီလို႔မထင္ပါနဲ႔။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ မိန္းမယူျဖစ္ေအာင္ယူမွာပါ။ (အသက္အ႐ြယ္ေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္)

ဘာျဖစ္လို႔လည္းဆိုေတာ့ မိသားစုဘ၀တစ္ခုကို တည္ေထာင္ၾကည့္ခ်င္လို႔ပါ။ ကၽြန္ေတာ္က ကၽြန္ေတာ့္အေဖ ဘယ္သူလဲဆိုတာထက္ ကၽြန္ေတာ့္သား ဘယ္သူျဖစ္မယ္ဆိုတာက ပိုျပီး ကၽြန္ေတာ္ဘယ္သူဆိုတာကို ျပဌာန္းတယ္လို႔ ခံယူပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ မိဘေတြကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေ႐ြးခ်ယ္ခြင့္၊ ျပဳျပင္ဖန္တီးခြင့္၊ ဖန္တီးႏိုင္စြမ္းမွ မ႐ွိတာ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တကယ္ဖန္တီး ပ်ဳိးေထာင္ယူရမွာက ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕သားသမီးေတြပဲ ႐ွိပါတယ္။ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ တန္ဖိုးဟာ လူ႔အဖြ႔ဲအစည္းတစ္ခု ကို သူဘယ္ေလာက္ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ ထူေထာင္ႏိုင္လဲဆိုတာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္က တိုင္းထြာခ်င္ပါတယ္။ မိသားစုဘ၀တစ္ခုကိုေတာင္ ေကာင္းေကာင္းမတည္ေထာင္ႏိုင္ရင္ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းတစ္ခုလုံးနဲ႔ ယဥ္ရင္ ဘယ္လိုမွ လုပ္ႏိုင္ကိုင္ႏိုင္စရာ အေၾကာင္းမ႐ွိပါဘူး။ ဒါေတြဟာ အသက္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္လူငယ္တစ္ေယာက္ရဲ႕ ရယ္႐ႊင္ဖြယ္အေတြးေတြ ျဖစ္ႏိုင္သလို၊ အိမ္ေထာင္ျပဳဖို႔ ဆုံးျဖတ္ထားတဲ့ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဆင္ေျခေတြလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။

ျဖစ္ခ်င္တာျဖစ္ ေမာင္ဘခ်စ္၀တၳဳထဲမွာ ဆ၇ာမင္းသိခၤေရးထားတာေလးကို သေဘာက်မိပါတယ္။ မိန္းမေတြဟာ သုညနဲ႔တူတယ္တဲ့။ တခ်ိဳ႕မိန္းမေတြကဆို သုည ၅ လုံးေလာက္နဲ႔ညီမွ်တယ္ဆိုတယ္။ ေယာက္်ားတစ္ေယာက္ဟာ သုညနဲ႔တူတဲ့မိန္းမကို လက္ထပ္လိုက္ျခင္းအားျဖင့္ သူ႔မွာ မူရင္းတန္ဖိုး ၁ ပဲ႐ွိတယ္ဆိုင္ရင္ေတာင္ ၁၀၊ ၁၀၀၊ ၁၀၀၀ စသျဖင့္ တန္ဖိုးတက္သြားႏိုင္ပါတယ္။ ကတ္သီးကပ္သတ္ေတြးျပီး တခ်ဳိ႕က ဆိုခ်င္ၾကမယ္။ သုညေတြကို ေနာက္မွာ မထားပဲ ေ႐ွ႕မွာထားရင္ေရာဆိုျပီးေတာ့ ဒါဆိုလည္း ပူစရာမ႐ွိေသးပါဘူး။ အရင္းက အရင္းပဲမို႔။ (ဒီေနရာမွာ သုညနဲ႔ ႏိႈင္းယွဥ္ရျခင္းက မိန္းမေတြကို တန္ဖိုးမ႐ွိဘူးလို႔ ဆိုလိုတာမ်ဳိးမဟုတ္ပဲ ေယာက္်ားတစ္ေယာက္ကို မိန္းမတစ္ေယာက္က ဘယ္လိုတန္ဖိုးျမင့္ေပးႏိုင္တယ္လို႔ ျမင္သာေအာင္ ႏိႈင္းယွဥ္ျခင္းျဖစ္တယ္လို႔ မွတ္ယူေစခ်င္ပါတယ္။

ထားပါေတာ့။ စားအုပ္ထဲက ဟာေလးေျပာခ်င္ပါတယ္။ Andre Maurois က ထိမ္းျမားျခင္းအႏုပညာဆိုတဲ့ အခန္းမွာ လက္ထပ္ထိမ္းျမားျခင္းကို ဆန္႔က်င္တဲ့ လူေတြရဲ႕ အျမင္ေတြ၊ အဲဒီလူေတြေျပာခဲ့တာေတြကို အရင္ေျပာပါတယ္။

“လက္ထပ္ထိမ္းျမားတယ္ဆိုတာ ဘာလဲ။ ေယာက္်ားေလးတစ္ေယာက္နဲ႔မိန္းကေလးတစ္ေယာက္တို႔ဟာ အသက္ငယ္ငယ္မွာ  သူတို႔ရဲ႕ စိတ္ကူးယဥ္ဘ၀ကို အဆုံးသတ္လိုက္တာျဖစ္တယ္။ တစ္နည္းအားျဖင့္ ေနာက္ထပ္စြန္းစားမႈအသစ္ေတြ၊ ရင္ခုန္စရာအသစ္ေတြကိုလည္း စြန္႔လြတ္လိုက္ၾကတဲ့သေဘာျဖစ္တယ္။ ခ်စ္သူခ်င္း ခ်ိန္းေတြ႔ျပီး ယစ္မူးရတဲ့ အရသာကေလးေတြကို စြန္႔လြတ္လိုက္ရျခင္း ျဖစ္တယ္။ ေနာက္ထပ္ခ်စ္လို႔ ခံစားရတဲ့ အ့ံဩစရာေကာင္းတဲ့ သာယာၾကည္ႏူးမႈေလးေတြကို စြန္႔လြတ္လိုက္ရျခင္း ျဖစ္တယ္။ သူတို႔ရဲ႕အေရးၾကီးတဲ့ အဓိကက်တဲ့ စြမ္းအင္ေတြကို ျဖတ္ေတာက္လိုက္ရတာ ျဖစ္တယ္။ ဒီလိုနဲ႔သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ဟာ ဘာမွရင္ခုန္မႈေတြမ႐ွိေတာ့တဲ့ ဘ၀ၾကီးထဲကို တစ္သက္လုံးဆင္းသက္သြားခဲ့ရတာျဖစ္တယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ဘ၀ကိုစတင္ဖို႔ ျပင္ဆင္တုန္းမွာပဲ ဘ၀ဆုံးသြားရတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ လင္ကိစၥ၊ မယားကိစၥထဲမွာ နစ္ျမဳပ္သြားျပီး ျငီးေငြ႔စရာေကာင္းတဲ့ ဘ၀ၾကီးထဲမွာ နစ္မြန္းသြားရေတာ့တယ္။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ကုန္ဆုံးသြားရေတာ့တယ္။ ေအာင္ျမင္မႈေတြကုန္ဆုံးသြားရေတာ့တယ္။ ေအာင္ျမင္မႈေတြ႔ဖို႔ အလားအလာေတြ ပိတ္သြားရေတာ့တယ္။ အံ့ဩစရာေတြ ေပ်ာက္ပ်က္ကုန္ဆုံးသြားရေတာ့တယ္။ နည္းနည္းၾကာလာေတာ့ အခ်စ္ဟာလည္း ေပ်ာက္ဆုံးသြားျပီး အိမ္မႈကိစၥအတြက္ လုံးပန္းရ၊ သားသမီးပညာေရးအတြက္ စိုးရိမ္ရ ျဖစ္လာတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ လူငယ္ရဲ႕ဘ၀၊ လူငယ္ရဲ႕ ေပ်ာ္႐ႊင္စရာေတြကို မခံစားလိုက္ရဘဲ၊ မသိမသာနဲ႔ အိုမင္းရင့္ေရာ္သြားခဲ့ရတယ္။ လက္ထပ္လိုက္ရင္ေပ်ာ္စရာေကာင္းမွာပဲဆိုတဲ့ စိတ္ကူးယဥ္အခ်စ္ေၾကာင့္ လက္ထပ္ခဲ့ေပမယ့္ လက္ထပ္လိုက္တာနဲ႔ လက္ထပ္ခ်င္ေအာင္ လႈံ႔ေဆာ္ေပးခဲ့တဲ့ စိတ္ကူးယဥ္အခ်စ္ဟာလည္း ႃပိဳလဲပ်က္စီးသြားေတာ့တယ္။”

အေပၚက စာပိုဒ္က စာအုပ္ထဲကပါ။ အဲဒီမွာေျပာထားတဲ့ ထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္က “အသက္ငယ္ငယ္” ဆိုတဲ့ စာလုံးကို မ်ဥ္းသားျပထားပါတယ္။ ဟုတ္ပါတယ္။ အသက္ငယ္ငယ္နဲ႔ ေယာက္်ား၊မိန္းမ ယူကုန္ၾကရင္ေတာ့ အဲဒီမွာေရးထားတဲ့ အတိုင္းပါပဲ။ စိတ္ပ်က္စရာသိပ္ေကာင္းပါတယ္။ ဒီတစ္ေခါက္ျပန္သြားေတာ့ ငယ္သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ျပန္ေတြ႔တယ္။ ကိုယ္က ေက်ာင္းေတာင္မျပီးေသးလို႔ ေက်ာင္းသားစိတ္ေတာင္ မေပ်ာက္ေသးတဲ့ အခ်ိန္မွာ တခ်ဳိ႕ဆိုရင္ သားကိုယ္စီ၊ သမီးကိုယ္စီနဲ႔ ျဖစ္ေနၾကျပီ။ သူတို႔ဘ၀နဲ႔သူတို႔ ေပ်ာ္ခ်င္လည္း ေပ်ာ္ေကာင္းေပ်ာ္လိမ့္မယ္။( သိပ္ေတာ့မထင္ပါဘူး)။ ဒါေပမယ့္ အားက်စရာမဟုတ္တာေတာ့ အေသအခ်ာပဲ။ ထားပါေတာ့ အသက္ငယ္ငယ္နဲ႔ အိမ္ေထာင္မျပဳသင့္ဘူးဆိုေတာ့ ဘယ္အခ်ိန္မွာ ျပဳသင့္ျပီလဲ? အဲဒါကေတာ့ မေျပာတတ္ေတာ့ဘူး။ အသက္ငယ္ငယ္ဆိုတာက ဘယ္အ႐ြယ္အထိကိုေျပာတာလဲ? ဥပေဒအရေတာ့ ၁၈ ႏွစ္ဆို အိမ္ေထာင္ျပဳခြင့္ေပးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အိမ္ေထာင္ျပဳဖို႔ကိုေတာ့ အသက္နဲ႔တိုင္းတာလို႔ေကာရပါ့မလား? ကၽြန္ေတာ့္အစ္ကိုၾကီးတစ္ေယာက္ရဲ႕ မဂၤလာေဆာင္မွတ္တမ္းတင္ ဗီြဒီယိုၾကည့္မိတယ္။ အခမ္းအနားေတြၾကည့္ျပီး နည္းနည္းေတာင္ စိတ္ပ်က္တယ္။ ကုန္သြားမယ့္ေငြေတြကို ေတြးျပီး စိတ္ေတာင္ညစ္တယ္။ လာတဲ့ဧည့္သည္ေတြထဲမွာ သတု႔ိသားသတို႔သမီးနဲ႔သိတာက တစ္၀က္ေလာက္ပဲပါတယ္။ အဲဒီတစ္၀က္ထည္းမွာမွ ရင္းနွီးတာက တစ္၀က္ေလာက္။ စဥ္းစားတာၾကည့္ေပေတာ့။ ႐ု႐ွားေတြ အခုေနာက္ပိုင္းမဂၤလာေဆာင္တဲ့ ပုံစံကိုသေဘာက်ပါတယ္။ ႏွစ္ဖက္မိဘပါမယ္။ ညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမ အရင္းေတြပါမယ္။ ေနာက္အရင္းနီးဆုံးဆိုတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြပါမယ္။ (အေဖ့မိတ္ေဆြ၊ အေမ့မိတ္ေဆြေတြ မပါပါဘူး) ေျပာရရင္ေတာ့ ဒါအကုန္ပဲ။ ခန္းမရယ္လို႔လည္းမငွားဘူး။ မနက္ပိုင္း ဒါမွမဟုတ္ ညေနပိုင္း အဲဒီလူစုက ကားနဲ႔ ျမိဳ႕ထဲက ေနရာစုံ လွပတဲ့ေနရာေတြမွာ ဓါတ္ပုံ႐ုိက္၊ ေလွ်ာက္လည္၊ ျပီးရင္ စားေသာက္ဆိုင္တစ္ခုခုမွာ( ၾကိဳတင္ဘြတ္ကင္လုပ္ထားတဲ့ဆိုင္) ေကၽြးေမြးျပီး ျပီးသြားတာပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အဲဒီပုံစံကို သေဘာက်ပါတယ္။ ခမ္းခမ္းနားနားဆိုတာကို ဘယ္လိုမွ ခံစားၾကည့္လို႔မရေသးပါဘူး။ လိုလည္းမလိုအပ္ဘူးလို႔ထင္ပါတယ္။ ( ဒါကိုၾကားရင္ေတာ့ မ႐ွိေသးတဲ့ သတို႔သမီးေလာင္းက စိတ္ပ်က္မွာအမွန္ပါပဲ)

အခမ္းအနားက အခမ္းအနားေပမယ့္ လက္ထပ္ျခင္းဆိုတဲ့ မူရင္းအဓိပၸာယ္ကိုေတာ့ မပ်က္ေစခ်င္ပါဘူး။

လက္ထပ္ျခင္းက လူႏွစ္ေယာက္လက္တြဲျပီး လူ႔အဖြဲ႔အစည္းတစ္ခုကိုု(အေသးေလးေပမယ့္) တည္ေထာင္ၾကည့္ျခင္းပါ

Notes: ဒီပို႔စ္အျပီးမွာ စိတ္၀င္စားသူ အမ်ဳိးေကာင္းသမီးမ်ား ဖုန္းဆက္လို႔ရပါတယ္။ ဖုန္းနံပါတ္ကေတာ့   +7931299**** ပါ ေနာက္ကေလးလုံးကိုေတာ့ ဖူးစာ႐ွင္မွန္ရင္မွန္းႏိုင္ပါလိမ့္မယ္)))))))))

ထပ္ေျပာခ်င္တာေလး႐ွိပါတယ္။ မေတာ္တဆ ကံဆိုးကံေကာင္း တစ္ေယာက္ေယာက္ကမ်ားဒီပို႔စ္ကို ဖတ္မိခဲ့ျပီး လက္ထပ္ထိမ္းမ်ားျခင္း အေၾကာင္းေလး ေရးေပးၾကရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲဗ်ာ.. တဂ္တာေတာ့မဟုတ္ပါဘူး... ဘေလာ့ဂ္ဂါေမာင္ႏွမေတြ ဆႏၵ႐ွိမယ္ဆိုရင္ေပါ့။

အ႐ႈပ္ေတြလုပ္ေနပါသည္...

ဒီရက္ပိုင္း blog ႐ြာထဲကို သိပ္မေရာက္ျဖစ္ပါဘူး။ အလုပ္႐ႈပ္ေနလားဆိုေတာ့ အ႐ႈပ္ေတြလုပ္ေနတယ္ဆိုရင္ ပိုမွန္လိမ့္မယ္ထင္ပါတယ္။ မဖတ္ရေသးတဲ့စာေၾကြးေတြ က်က်နန႐ွင္းပါတယ္။ ကိုယ္ႀကိဳက္တဲ့ blog ကကူးထားတဲ့ စာေတြကို က်က်နန print ထုတ္ၿပီးဖတ္ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ gardener blog ကစာေတြ သိပ္ႀကိဳက္ပါတယ္။ ခုေနာက္ပိုင္းေရးတဲ့ ေဆာင္းပါးေတြကို ေသေသခ်ာခ်ာလိုက္ဖတ္ျဖစ္တယ္။ ေနာက္ မေနာ္ဟရီကိုလည္း ဖတ္ပါတယ္။ မေနာ္ဟရီ blog ေၾကာင့္ blog ဆိုတာ ဘာမွန္းသိၿပီး စာစေရးျဖစ္တာပါ။ သူ႔စာေတြကိုေတာ့ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာေနတုန္း ကတည္းက ႀကိဳက္ခဲ့တာပါ။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ လုံးခ်င္းေတြအဖတ္မ်ားပါတယ္။ ေနာက္ပန္ဒိုရာတို႔ မဆုမြန္တို႔ ၀တၳဳေတြထက္ ေဆာင္းပါးေတြပိုဖတ္ျဖစ္တယ္။ ေနာက္ ကိုသက္သန္႔ခ်ဳိ နဲ႔ ကိုဏီလင္းညိဳ ကိုမေရးႏိုင္တဲ့အေရးအသားမ်ဳိး က်က်နနေရးတတ္ၾကတယ္။ အားလည္းက်တယ္။ ေနာက္ မမခ်စ္ၾကည္ေအး အေတြးေရာအေရးပါ ေကာင္းတဲ့ကၽြန္ေတာ့္အစ္မေပါ့။ မမ၀ါ၀ါခိုင္မင္းကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ပထမဆုံးထိေတြ႔ခဲ့ရတဲ့ blogger ေပါ့။ blog ေလးစေရးကာစက ပို႔စ္ေလးက်ဲက်ဲနဲ႔ ေယာင္လည္လည္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဆက္ေရးျဖစ္ေအာင္ အားေပးခဲ့တာ။ ကၽြန္ေတာ့္ေက်းဇူး႐ွင္ bloggerေပါ့။ မေနာ္ဟရီ blog က ကၽြန္ေတာ္ blog စေရးျဖစ္တဲ့အေၾကာင္းတရားဆိုရင္ မမ၀ါက စာဆက္ေရးျဖစ္ေစတဲ့ တြန္းအားတစ္ခုပါ။ ( blog ႐ြာထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္႐ွိေနတာကို မ်က္စိေနာက္သူမ်ား မမ၀ါကုိ အျပစ္တင္ၾကပါ.. :)) အစ္မေန႔အိပ္မက္နဲ႔ ကို craton ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ထက္ တစ္ႏွစ္ေလာက္ပဲႀကီးေပမယ့္ ေတြးအားေရာေရးအားပါ ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္လိုမွလိုက္မမွီတဲ့သူေတြပါ။ အစ္မအျဖဴေရာင္နတ္သမီး - သူ႔ဘေလာ့ဂ္ကိုေရာက္သြားရင္ လူကအလိုလိုကိုေပ်ာ္ပါတယ္။ သူကေတာ့ ဟာသေတြေရးတာမဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေပ်ာ္ပါတယ္။ ပို႔စ္အသစ္မတင္ေတာင္ သြားေတာ့ သြားလိုက္တာပဲ။ ေနာက္ေျပာရရင္ေတာ့ အမ်ားႀကီးပဲ...ကုန္ေတာ့မွာမဟုတ္ဘူး။ အေၾကာင္းအရာကလည္း ဘယ္ေတြေရာက္ကုန္လည္းမသိေတာ့ဘူး။ ၾကာရင္ ဘေလာ့ဂ္ အညႊန္းျဖစ္ေတာ့မယ္ :) ေနာက္လုပ္ျဖစ္တာတစ္ခုက ျမန္မာႏိုင္ငံနဲ႔ ဖုန္းေျပာျဖစ္တယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ေျပာတယ္။ အမ်ဳိးေတြနဲ႔ေျပာတယ္။ ဆရာေတြနဲ႔ေျပာတယ္။ ေျပာခ်က္ကေတာ့ ကမ္းကုန္ပဲ သိသမွ် ဟမ္းဖုန္းမွန္သမွ် အကုန္ေျပာပါတယ္ :) ဟမ္းဖုန္းကိုဆက္ရင္ ပိုက္ဆံသိပ္မကုန္တဲ့ SIM ကဒ္ေတြ႔ထားလို႔ပါ :) ။

ေနာက္ ဇာတ္ကားေတြၾကည့္ျဖစ္တယ္။ ၾကည့္ျဖစ္တဲ့ဇာတ္ကားေတြအေၾကာင္းေျပာျပန္ရင္လည္း ဇာတ္ကားအညႊန္းျဖစ္ေတာ့မွာမို႔ မေျပာေတာ့ပါဘူး။ စာေရးခ်င္လို႔ စာဖတ္ေနပါတယ္။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ “အေတာင္ပါေသာစာလုံးမ်ား” ကိုဖတ္ေနပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ေမာ္စကိုသြားၿပီး ျပန္လာေတာ့ ပါလာတာပါ။ အိမ္မွာတုန္းက ဖတ္ၿပီးသားေပမယ့္ မဖတ္တာၾကာေနၿပီလည္းျဖစ္ စာအုပ္ကို လက္နဲ႔ ကိုင္ၿပီး က်က်နနမဖတ္၇တာလည္း ၾကာေနၿပီျဖစ္လို႔ ဖတ္ရတာေတာ္ေတာ္ အရသာေတြ႔ေနပါတယ္။  ေနာက္ “ ၿပိဳင္ျမင္းတို႔ရဲ႕ခြာသံ” ႀကိဳက္လြန္းလို႔ အထပ္ထပ္ဖတ္ေနပါတယ္။ ကိုးတန္းကတည္းက စဖတ္ဖူးတာ ခုဆို ဘယ္ႏွစ္ခါ႐ွိမွန္းမသိေတာ့ဘူး။ ေက်ာင္းကလည္း ပိတ္ထားေတာ့ လူလည္း ေတာ္ေတာ္ႀကီးကို ဇိမ္က်ေနပါတယ္။ စားလိုက္၊အိပ္လိုက္၊ စာဖတ္လိုက္၊ အျပင္ေလွ်ာက္သြားလိုက္၊ ဇာတ္ကားၾကည့္လိုက္နဲ႔ ေတာ္ေတာ္ေကာင္းပါတယ္။ ေနာက္ေမြးေန႔တုန္းက ဆရာမလက္ေဆာင္ေပးထားတဲ့ Pushkin ရဲ႕ ကဗ်ာစာအုပ္ကို ေသခ်ာဖတ္ေနပါတယ္။ တခ်ဳိ႕ကဗ်ာေလးေတြကိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္ႀကိဳက္ပါတယ္။ ႀကိဳက္တယ္ေျပာေပမယ့္ ဘာသာျပန္ရေလာက္ေအာင္ မတတ္ႏိုင္ေသးေတာ့လည္း ခက္ပါတယ္။ ကိုယ္ဘာသာျပန္လိုက္မွ လုံး၀ပ်က္စီးသြားတာမ်ဳိးျဖစ္မွာ အ၇မ္းေၾကာက္ပါတယ္။ ပို႔စ္အသစ္ေတြတင္ဖို႔ စဥ္းစားထားတာေတြ၊ ေရးထားတာေတြလည္း႐ွိပါတယ္။ လက္နဲ႔ေရးထားတာဆိုေတာ့ စာ႐ိုက္ရမွာပ်င္းေနေသးလို႔ မတင္ျဖစ္ေသးတာပါ။ အ႐ႈပ္ေတြေလွ်ာက္လုပ္ေနျဖစ္တာေၾကာင့္လည္းပါပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အစ္မ ခ်စ္ၾကည္ေအးက အလုပ္ေတြ႐ႈပ္ေနလားလို႔ စီဗုံးမွာလာေအာ္သြားတာေၾကာင့္ ဒီပို႔စ္ကို ေရးပါတယ္ ( ဆားခ်က္တယ္ လို႔ ၀န္မခံခ်င္လို႔ အေၾကာင္းျပခ်က္႐ွာထားတာပါ)။ ေ၀လင္း အလုပ္မ႐ႈပ္ပါ။ အ႐ႈပ္ေတြလုပ္ေနျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ဒီပို႔စ္တစ္ခုလုံးလည္း ႐ႈပ္ေနပါၿပီ။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို စာေရးမေကာင္းမွန္း စကတည္းက သိေပမယ့္ ၾကာေလထင္႐ွားလာေလ ျဖစ္ေနပါတယ္။ မတတ္ႏိုင္ပါဘူး မ်က္စိလည္းလမ္းမွားၿပီး ေရာက္လာသူကေတာ့ ဒီပို႔စ္ကိုဖတ္မိရင္ အိမ္ျပန္မေရာက္ေတာ့မွာ ေသခ်ာပါတယ္။ ေနာက္ေတာင္းပန္ခ်င္တာတစ္ခုကေတာ့ ဒီပို႔စ္ဖတ္ၿပီးရင္ ဘာေတြေရးထားတာလဲလို႔ မေမးဖို႔ပါ.... :) ကိုယ္တိုင္ မ်က္စိလည္ေနလို႔ပါ...

သတင္းထူးပါဗ်ဳိ႕......

မႀကံဳစဖူး မီးပ်က္သြားလို႔ ဒီေန႔ညေတာ့ မဂင္းႏိုင္ေတာ့ဘူး :(
ဘယ့္နယ္ မီးထပ်က္ရတယ္လို႔ ေနာက္ေန႔မွပဲ အေသးစိတ္ေျပာေတာ့မယ္..
ခုေတာ့ note book က အားကုန္ေနၿပီ..
အားလုံးပဲ ခဏတာ့တာ..

ဆင္ေျခဆင္လက္..

ဘာရယ္မဟုတ္ပါဘူး...။ ပ်င္းပ်င္း႐ွိတာနဲ႔ ေလွ်ာက္ၾကည့္ရင္း ႐ု႐ွားဆိုဒ္တစ္ခုမွာေတြ႔တာေလးျပန္တင္ေပးလိုက္တာပါ။ သေဘာက်လို႔...

စကားစျမည္...

ကၽြန္ေတာ့္ blog ေလးကို နည္းနည္း ပုံေျပာင္းလိုက္ပါတယ္။ အစကblog ေလးက အရမ္းက်ဥ္းေနတဲ့အတြက္ ကိုယ့္blog ကိုယ္၀င္တိုင္း အသက္႐ွဴၾကပ္သလို ခံစားရလို႔ ၿပီးေတာ့ အရမ္း႐ႈပ္ေနၿပီး လာဖတ္တဲ့လူေတြလည္း ကၽြန္ေတာ့္လိုပဲ ျဖစ္ေနမွာစိုးလို႔ပါ။ ၿပီးေတာ့ template အေဟာင္းတုန္းက page ေအာက္ခံက အညိဳေရာင္ဆိုေတာ့ ပို႔စ္အေရာင္ခြဲရတာ ခက္ပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ဒီ template မွာေတာ့ အျဖဴေရာင္ပဲသုံးထားပါတယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ခရမ္းေရာင္သုံးတာ မ်ားသြားပါတယ္။ ဒီရက္ပိုင္း ခရမ္းေရာင္ကို ဘာလို႔ အရမ္းသေဘာက်ေနမိလဲေတာ့ မသိပါဘူး။ အေရာင္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေ႐ြးရမယ္ဆို ခရမ္းေရာင္ပဲစိတ္ထဲ ေပၚေပၚလာတယ္။ မေန႔တုန္းကတည္းက လုပ္ေနတာ လုပ္ၿပီး ဘယ္လိုမွတင္မရဘူး။ error ပဲဲျပျပေနလို႔။ ဒီေန႔မနက္မွာမွ တစ္မနက္လုံးအခ်ိန္ေပးၿပီး ဟိုျပင္လိုက္၊ ဒီျပင္လိုက္ လုပ္လိုက္တာ ကံေကာင္းၿပီးရသြားပါတယ္။ အဲဒီၾကားထဲ ေျပာင္းၿပီးကာစ႐ွိေသး မန္႔လို႔လည္းမရဘူး၊ cbox ထဲလည္း ၀င္ရခက္တယ္ဆိုၿပီး cbox ထဲမွာလာေအာ္သြားလို႔ လူကိုထူပူသြားတာပဲ။ ခုေတာ့ အဆင္ေျပၿပီထင္တာပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ေမးတိုင္း ဒုကၡေပးတိုင္း ေျဖေပး၊ ကူညီေပးတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အစ္ကိုႀကီး ေမာင္ႏိုင္
ကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ဒီtemplate ေျပာင္းဖို႔ softwear လည္း connection မေကာင္းတဲ့ၾကား၊ upload တင္လို႔မရတဲ့ၾကားက gtalk ကေန တစ္နာရီေက်ာ္ၾကာေအာင္ သူပဲ ပို႔ေပးခဲ့တာပါ။ မနက္ကလည္း မမ၀ါက သူမန္႔သြားတဲ့ ေကာမန္႔ တက္မလာေသးဘူးလို႔ ေျပာလာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ blog ေလးမွာ ေကာမန္႔ကို ကၽြန္ေတာ္တင္မွ တက္လာေအာင္လုပ္ထားလို႔ပါ။ အဲဒါကိုလည္း မၾကာခင္ ျပန္ျပင္မွာပါ။ ေကာမန္႔ေတြအားလုံးကို တင္ေပးပါတယ္။ မန္႔သြားၾကတဲ့ အစ္ကိုေတြ အစ္မေတြကိုလည္း အရမ္းေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ blogger စီနီယာႀကီးေတြေတာ့မသိပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ တစ္ေယာက္ေယာက္ commet ေရးသြားလို႔ mail တက္လာရင္ ဘယ္လိုေပ်ာ္မွန္းမသိေပ်ာ္ပါတယ္။ စီပုံးထဲလည္း တစ္ေယာက္မွ မေအာ္၊ comment လည္းတစ္ေစာင္မွ ေပၚမလာဆိုရင္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ႀကီး၀မ္းနည္းပါတယ္။ အဲဒီေန႔အတြက္။ blog ေလးက ခုမွတစ္လေတာင္မျပည့္ေသးတဲ့အျပင္ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း နည္းပညာပိုင္း ဘာမွမတတ္တာေၾကာင့္ လိုအပ္ခ်က္ေတြ႐ွိေနဦးမွာပါ။ လိုအပ္ခ်က္ေတြေတြ႔လာရင္ blogger ေမာင္ႏွမေတြအေနနဲ႔ မေထာက္မညွာ ေ၀ဖန္ႏိုင္ပါတယ္။ ေ၀လည္း ေ၀ဖန္ေစခ်င္ပါတယ္။ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ခ်ဳိ႕ယြင္းခ်က္ေတြကို တတ္ႏိုင္သမွ် ျပဳျပင္သြားမွာပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဒီblog ေလးဆက္ေရးျဖစ္ေစဖို႔ အားေပးစကားေျပာခဲ့တဲ့ မမ၀ါ ကိုလည္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ခေနာ္နီခေနာ္နဲ႔ အိမ္ေလးကို ခ်ဳိ႕ယြင္းခ်က္ေတြကို သည္းခံၿပီး လာလည္ၾကတဲ့သူေတြ၊ ေအာ္သြားတဲ့လူေတြ၊ မန္႔သြားတဲ့လူေတြ အားလုံးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ဒီစာေလးကို ဆုံးေအာင္ဖတ္ေပးလို႔ ပိုၿပီးေက်းဇူးတင္ပါတယ္။
PS. cbox မွာ ေအာ္သြားရင္ လင့္ေလးခ်န္သြားေပးပါလို႔။ အစ္ကိုတို႔၊ အစ္မတို႔ အိမ္ကို အလည္လာခ်င္လို႔ပါ။

ကူညီၾကပါဦး........

စိတ္ညစ္ေနတယ္။ ဘာမွလည္း အဆင္မေျပဘူး။ အလုပ္ပိေနတယ္။ အလုပ္ပိတယ္ဆိုတာ စာပိတာပါေလ။ စာေမးပြဲေတြကေျဖရေတာ့မယ္။ conference အတြက္စာတမ္းကလည္း မေရးရေသးဘူး။ ကိုးကားစရာလိုက္႐ွာေတာ့လည္း ႐ွာမေတြ႔ဘူး။ blogger အစ္ကိုတို႔ အစ္မတို႔ေရ ကူညီၾကပါဦးဗ်ာ။“ ျမန္မာသဒၵါနဲ႔ ႐ု႐ွားသဒၵါႏိႈင္းယွဥ္ခ်က္”ဆိုၿပီး ဆရာမက conference မွာဖတ္ခိုင္းလို႔ ၊ အမွန္က ခုဒီဇင္ဘာမွာဖတ္ရမွာ။ ကိုးကားစရာ စာအုပ္စာတမ္းမ႐ွိလို႔။ေ႐ႊ႕လိုက္ရတယ္။ ျမန္မာသဒၵါနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ျပန္ဖတ္ဖို႔ google ႀကီးထဲလိုက္႐ွာတာ google လည္းမတတ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ဘာမွထိထိေရာက္ေရာက္ ကိုးကားစရာ႐ွာမေတြ႔ဘူး။
စာအုပ္ေတြလိုက္႐ွာျပန္ေတာ့လည္း ျမန္မာသဒၵါပိုင္းကို အားကိုးေလာက္ဖြယ္ရာမေတြ႔။ ၀ီကီမွာ ၀င္႐ွာေတာ့လည္း ျမန္မာသဒၵါအေၾကာင္းမပါ။ အားေတာင္ပ်က္တယ္။ ကိုယ့္ျမန္မာစကား အဲ့ေလာက္ေတာင္ ျဖစ္ေနၿပီလားေပါ့။ ေတြ႔ပါတယ္။ ၀ိဘတ္ဆိုၿပီး ႐ိုက္႐ွာၾကည့္ေသးတယ္။ ေတြ႔ပါတယ္။ preposition ဆိုတဲ့ အဂၤလိပ္grammer အေၾကာင္းေတြ။ အဂၤလိပ္grammer အေၾကာင္းေတာ့ ေရးမယ့္လူ႐ွိၿပီး ျမန္မာ သဒၵါအေၾကာင္းက် ေရးမယ့္လူမ႐ွိဘူးတဲ့လား..? ေတာ္ေတာ္ေလးကို စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိပါတယ္။ ေတြ႔ေအာင္မ႐ွာႏိုင္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ညံ့ဖ်င္းမႈလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ english grammer ဆိုၿပီး ႐ိုက္႐ွာၾကည့္လိုက္ပါ။ မ်ားျပားလိုက္တဲ့ဆိုဒ္ေတြ။ ျမန္မာစာသည္ တို႔စာမဟုတ္ေတာ့လို႔လား...? သဒၵါမတတ္စာမတတ္ဆိုတဲ့ စကားကိုမ်ား လြင့္ပစ္လိုက္ၾကၿပီလား..? သဒၵါစာအုပ္ေလးတစ္အုပ္ေတာင္မေတြ႔မွေတာ့ မသိလို႔ဖတ္ခ်င္ရင္ ဖတ္စရာမ႐ွိ၊ မ႐ွိေတာ့ ထင္ရာေရး။ ျမန္မာစာျမန္မာစကားရဲ႕ေ႐ွ႕ခရီးက ဘယ္ကိုပါလဲ..? ျမန္မာႏိုင္ငံက စာအုပ္ဆိုင္ေတြၾကည့္လိုက္ရင္လည္း အဂၤလိပ္စကားေျပာ၊ အဂၤလိပ္ grammer စာအုပ္ေတြမိႈလိုေပါက္ေနသေလာက္၊ ျမန္မာစာျမန္မာစကားအတြက္ သဒၵါစာအုပ္ကို မေတြ႔မိပါဘူး။ ေက်ာင္းမွာျပဌာန္းတဲ့ ျမန္မာသဒၵါစာအုပ္ပဲေတြ႔မိပါတယ္။ အဂၤလိပ္စာကို သဒၵါမွားမွာေတာ့ ႐ွက္ၾကတယ္။ ျမန္မာစာ သဒၵါမမွန္တာၾကေတာ့ ႐ွက္ရေကာင္းမွန္းမသိပါဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔မ်ားအဲလိုျဖစ္ေနရတာလဲဗ်ာ။ ဒီမွာဆို သူတို႔ဘာသာစကား အရမ္းအေလးထားတယ္။ ဘာသာရပ္ေတြအားလုံးဟာ သူတို႔ဘာသာစကားနဲ႔ခ်ည္းပဲ။ သူတို႔ဆီမွာေက်ာင္းတက္ခ်င္ရင္ သူတို႔စာအရင္သင္ေပေတာ့ပဲ။
ခုေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာစကား.......စိတ္ညစ္မိပါရဲ႕။
ေလာေလာဆယ္ေတာ့ blogger ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမေတြမွာ ျမန္မာသဒၵါနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ စာအုပ္ေလးမ်ား႐ွိရင္ ကူညီၾကပါဦး။ ေနာက္ဆုံး ေက်ာင္းျပဌာန္းစာအုပ္ပဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ့။ အေရးႀကီးလို႔ပါ။

ျမန္မာစာအေရးလည္း စိတ္ေလးမိပါတယ္ဗ်ာ....

စိတ္ညစ္တယ္..

တစ္ခါတစ္ေလေတာ့လည္း ငါစဥ္းစားမိတယ္။ နင့္အခ်စ္ကို ရဖို႔ႀကိဳးစားေနမိတဲ့ငါဟာ သံလိုက္တစ္ေခ်ာင္းရဲ႕ ေတာင္၀င္႐ိုးစြန္းနဲ႔ ေျမာက္၀င္႐ိုးစြန္းကို သပ္သပ္စီခြဲထုတ္ဖို႔ ႀကိဳးစားသူလို ျဖစ္ေနၿပီလားလို႔။ တကယ္ေတာ့လည္း အခ်စ္ဆိုတာ ဘာမွမဟုတ္ရပါလားကြယ္။ မိန္းမတစ္ေယာက္ရဲ႕ ရင္ခုန္သံကို ခန္႔မွန္းဖို႔က အဲေလာက္ခက္ခဲမွန္း မသိခဲ့ရပါလား။

တကယ္ေတာ့ ငါက ခ်စ္ေနတာမဟုတ္ဘူး စြဲလမ္းေနတာပါ။ ငါဘာကိုမ်ား စြဲလမ္းေနမိပါလိမ့္?

ၾကင္နာတတ္တဲ့ အျပဳအမူေတြကိုလား? ဒါမွမဟုတ္ ခ်ိဳသာတဲ့စကားသံကိုလား? ႏူးညံ့လွပတဲ့ လက္ေခ်ာင္ေလးေတြရဲ႕ အထိအေတြ႔ကိုလား?

ဟင့္အင္း! လို႔ ငါျငင္းတယ္။ ငါဘာကိုမွမစြဲလမ္းခ်င္လို႔ပါ။ ဘုရားစူးရေစ့ ငါအိပ္ခ်င္ေနတယ္။ တကယ္ေတာ့ အရာအားလုံး အသစ္ကျပန္စတယ္ဆိုတာ စိတ္ကူးနဲ႔ေတာင္ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။

ဘယ္ျမစ္ထဲကိုမ်ား မင္းကႏွစ္ခါဆင္းခ်င္ေသးတာလဲ?

တကယ္ေတာ့ ငါက႐ူးမိုက္စြာ အတၱၾကီးခ်င္တာပဲ။ မလုပ္နဲ႔ေနာ္။ မင္းလုပ္သင့္တာေတြ အမ်ားႀကီး႐ွိပါေသးတယ္ကြယ္။ ေလာကႀကီးမွာ ေမးခြန္းေတြ သိပ္မ်ားလြန္းတယ္။

ဘယ္သူမ်ားေအာင္မွတ္ရခဲ့ၾကသလဲ..?

႐ႈံးမယ္မွန္းသိရဲ႕နဲ႔တိုက္ရတာ တစ္ခါတစ္ေလေတာ့လည္း ရင္နာစရာေကာင္းတယ္ကြယ္….။ ဘ၀မွာတစ္ခ်ဳိ႕တိုက္ပြဲေတြက ေ႐ွာင္လႊဲခြင့္မ႐ွိဘူးေလ။ တိုက္ပြဲထဲမွာ အ႐ႈံးကို ေ႐ြးၿပီးတိုက္ရတာေတြကိုလည္း ရင္နာနာနဲ႔ ၾကံဳဖူးတယ္။

ေကာင္မေလးေရ…

ငါကေတာ့ နင့္ကိုခ်စ္မိကတည္းက ႐ူးသြပ္ေနတာျဖစ္ၿပီး..

နင္ကေတာ့ ငါ့ကို ျပန္မခ်စ္ကတည္းက ႐ူးသြပ္သြားတာျဖစ္တယ္။

ငါတို႔ႏွစ္ေယာက္မ်ား ခ်စ္သြားၾကရင္ ဘာမ်ားျဖစ္လာမွာပါလိမ့္..?

သံသယ…….

ဘယ္လိုသံသယမ်ဳိးေတြကို လက္သင့္ခံေနရဦးမွာလည္း။ အစကတည္းက႐ႈံးခဲ့ၿပီးမွေတာ့ ႏွစ္သိမ့္အျပဳံးေတြက ဘာလုပ္ရမွာလဲ? ႏွစ္သိမ့္တယ္ဆိုတာ ေစာ္ကားျခင္း တစ္မ်ဳိးသာျဖစ္တယ္ေလ။ႏွစ္သိမ့္ျပံဳးထက္စာရင္ အမုန္းကမွ ငါ့အတြက္လွလိမ့္ဦးမယ္။ က်ိန္စာဆိုးေတြစိုးမိုးတဲ့ငါ့ဘ၀ထဲကိုမွ နင္ကအလြမ္းမိုးေတြ ႐ြာရက္တယ္။ ႏွလုံးသားတစ္ခုနဲ႔တစ္ခုက ႏွစ္ခုမဟုတ္ေတာ့လည္းခက္တယ္။ အျပံဳးေတာင္အတုလုပ္ၾကတဲ့ေလာကႀကီးမွာ ဘာကမ်ား စစ္မွန္ဦးမွာလဲ? စက္႐ုံထုတ္(ေဖာေဖာသီသီ) ႏွလုံးသားေတြနဲ႔ ငါ့လာမခ်စ္စမ္းနဲ႔ဟာ။ နံတယ္။ extra date တတ္ထားတဲ့ အခ်စ္ေတြနဲ႔ လာလာမေႏွာင့္ယွက္စမ္းနဲ႔။ date လြန္လာရင္လည္း ကိုယ့္ကိုယ္ကို အမႈိက္ပုံးထဲ သြန္ပစ္လိုက္။ ဘာတဲ့ဆိုရင္ ငါ့ႏွလုံးသားကိုပဲ လာလာခလုတ္မတိုက္စမ္းနဲ႔။ စိတ္႐ႈပ္လြန္းလို႔။ ငါ့ဟာငါ တစ္ေယာက္တည္း ကိုယ့္အသည္းကိုယ္ ျဖည္းျဖည္းခ်င္းခြဲေနရတာကမွ ကဗ်ာဆန္လမ့္ဦးမယ္။ ဓါးတစ္ေခ်ာင္းလို ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဓါးအိမ္ထဲထည့္ပိတ္ထားလို႔ရရင္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းမလဲ။ အနာဂတ္ကို ေတာင္မလြမ္းတာ အတိတ္ကို ဘာလုပ္ရမွာလဲ။ ငါေနာက္မဆုတ္ခ်င္ဘူးဟာ။ ေက်းဇူးျပဳၿပီး ငါ့ကိုေနာင္တေတြမေပးပါနဲ႔။

ဘယ္အခ်ိန္ထိရွိမလဲ ငါ့ေနာင္တေတြ။ ေနာက္ဆုတ္ဖို႔မစဥ္းစားပဲခ်စ္ခဲ့ေပမယ့္ တစ္ခါတစ္ေလ ေနာက္တြန္႔မိတာကပဲ ငါ့ညံ့ဖ်င္းမႈျဖစ္ခဲ့လား။ နင့္သံသယေတြက ငါ့ကိုတြန္႔ဆုတ္ေစတာေတာ့လည္း အမွန္ပဲေလ။ ငါေၾကာက္တယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ။ နင့္ကိုယ္နင္ေတာင္ သံသယျဖစ္ေနတဲ့အခ်စ္ကို ငါက ဘယ္လိုသတၱိနဲ႔ ယုံၾကည္ရမွာတဲ့လဲ..? ႀကိဳးထုံးကိုျဖည္ခ်င္ရင္ ႀကိဳးထုံးတဲ့သူကို ရွာရမယ္တဲ့။ ဒါေပမယ့္ အခ်စ္က နင္မျဖည္ႏုိင္တဲ့ ႀကိဳးတစ္ထုံးျဖစ္ခဲ့ရင္ေကာ….? နင္မေျဖႏိုင္ေတာ့ဘူးမဟုတ္လား။

တကယ္ေတာ့ နင့္သံသယဆိုတာက ငါ့အေပၚျဖစ္ေနတာမဟုတ္ပါဘူး။ နင္မညာပါနဲ႔။ နင့္ကိုယ္နင္သံသယျဖစ္ေနတာပါ။ လူဆိုတာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ကာကြယ္တတ္တဲ့ သတၱ၀ါဆိုတာ ေမ့မထားနဲ႔ေလ။

ငါက နင့္ဆီမွာဘာ႐ွိလဲဆိုတာမၾကည့္ပဲ နင္ဘာလိုသလဲဆိုတာပဲ ၾကည့္ခဲ့တဲ့ေကာင္ပါေလ။ လိုတာေတြၾကည့္ရင္းနဲ႔ပဲ ပိုတာေတြ ေတြ႔လာရတဲ့အခါမွာ နင့္ဘ၀မွာ ငါဆိုတာ အစကတည္းက မ႐ွိတာသိလာခဲ့ရတယ္။ တကယ္ေတာ့ငါက ႀကိဳးတပ္ခံရတဲ့ပစ္တိုင္းေထာင္႐ုပ္သာပါ။

တကယ္ေတာ့ နင္ေရာငါပါ မမွားခဲ့ပါဘူးေလ။ ကံၾကမၼာက ပုစာၦကူးမွားခဲ့တာပါ။ ငါညံ့ခဲ့တာပါ။ ၁ နဲ႔ ၁ ေပါင္းတာ ၂ မျဖစ္ပဲ ၁ ျဖစ္ေနတယ္ဆိုကတည္းက ငါရိပ္မိခဲ့ဖို႔ေကာင္းတာ။ ငါက ၁ မွမဟုတ္ခဲ့ပဲ! ငါကသုညပဲေလ။

ငါ့အျပစ္ေတြပါေလ။ ေမ့ေလ်ာ့ေနတဲ့ ႏွလုံးသားႏွစ္ခုကို ထိပ္ပုတ္ေခါင္းပုတ္ လႈပ္ႏိုးခဲ့တာ ငါပါ……………..