ဒဏ္ရာျပတိုက္..........

Tuesday, December 15, 2009

သတင္းထူးပါဗ်ဳိ႕......

မႀကံဳစဖူး မီးပ်က္သြားလို႔ ဒီေန႔ညေတာ့ မဂင္းႏိုင္ေတာ့ဘူး :(
ဘယ့္နယ္ မီးထပ်က္ရတယ္လို႔ ေနာက္ေန႔မွပဲ အေသးစိတ္ေျပာေတာ့မယ္..
ခုေတာ့ note book က အားကုန္ေနၿပီ..
အားလုံးပဲ ခဏတာ့တာ..

Monday, December 14, 2009

လူဆိုးတစ္ေယာက္ရဲ႕ေနာင္တမ်ား...

ခုံေပၚထိုင္ခ်င္တဲ့သူဟာ

ခုံကိုႏိုင္ဖို႔လည္းလိုမယ္

တစ္ခါတစ္ေလေတာ့လည္း

လက္ထဲကေငြေၾကး သိပ္ေလးတယ္လို႔ ခံစားမိတယ္
ကၽြန္ေတာ္..ဘယ္ေလာက္သယ္ႏိုင္ၿပီး

ဘယ္ေလာက္ခ်ထားခဲ့ႏိုင္မလဲ

အေမက မီးဖိုေခ်ာင္ထဲက ဆန္အိုး

မိုးၿပီးၾကည့္ေနခ်ိန္မွာ

ကၽြန္ေတာ္က လက္ဖက္ရည္ဖိုးအတြက္ ႀကိဳးစားေနမိတယ္..

ကၽြန္ေတာ္ကလူဆိုးပါ..အေမ

အိမ္ျပန္ေရာက္မွ အေမ့ကိုေမးရမယ္

“လမ္းမွေတာင္းတဲ့လူလည္း႐ွိတယ္၊ ေပးတဲ့လူလည္း႐ွိတယ္

သားဘာကိုေ႐ြးရမလဲ” လို႔

ေပလိုလူနဲ႔ တူလိုလူၾကား

မီးဖုတ္ထားတဲ့ ဓါးတစ္ေခ်ာင္းလည္း ျဖစ္ဖူးတယ္...။

ေလထုဖိအားနဲ႔ ကမာၻ႔ဆြဲအားၾကားက ကၽြန္ေတာ္တို႔အတြက္

ေဘးၾကပ္နံၾကပ္ဆိုတာ

မတ္မတ္ရပ္ႏိုင္ဖို႔ျဖစ္တယ္

ေသမယ့္အတူတူေတာ့

ငေတတစ္ေကာင္ေလာက္မာခြင့္ရမယ္ဆိုလည္း

ကၽြန္ေတာ္ေက်နပ္ပါတယ္

(ေျဖသိမ့္မိတယ္)

ကိုယ့္သမိုင္းကိုယ္ေရးတာမွန္ေပမယ့္

ေနာက္လူေတြ ဘယ္လိုမ်ားခိုင္းႏိႈင္းၾကမွာပါလိမ့္...

ေတြးမိပါေသးတယ္..

တကယ္ေတာ့ ငါက

လ,တစ္ျခမ္းပဲျမင္တဲ့သူ...

ဟိုဘက္ကမ္းကမီးမထိန္ဘူးကြယ္....

Sunday, December 13, 2009

ဆင္ေျခဆင္လက္..

ဘာရယ္မဟုတ္ပါဘူး...။ ပ်င္းပ်င္း႐ွိတာနဲ႔ ေလွ်ာက္ၾကည့္ရင္း ႐ု႐ွားဆိုဒ္တစ္ခုမွာေတြ႔တာေလးျပန္တင္ေပးလိုက္တာပါ။ သေဘာက်လို႔...

“မင္းမဟုတ္တာေတြ မရစ္စမ္းနဲ႔ကြာ” အေဖ့အသံ။
“မဟုတ္တာေတြ ! ဟုတ္လား။ မိေဆြဆိုတဲ့ မိန္းမက မဟုတ္တာ ဘာမွမေျပာခဲ့ဖူးဘူး။ အိမ္ကမိန္းမဆိုတာ သူမ်ားနားနဲ႔မဆန္႔ေတာ့မွ သဲ့သဲ့ေလာက္ၾကားရတာပါ။ ႐ွင္နဲ႔ အဲဒီေကာင္မနဲ႔ ဘာေတြဘယ္လို ျဖစ္ေနတယ္ဆိုတာ တစ္ၿမိဳ႕လုံး မၾကားခ်င္မွ အဆုံးပဲ။” မ်က္ရည္စက္လက္နဲ႔ အေမ့အသံေလ။
“မဟုတ္ပါဘူးလို႔ ေျပာေနကြာ၊ ဒီမိန္းမ” ေဖေဖကေတာ့ မဟုတ္ဘူးေျပာတာပဲ။
ေမေမက ကၽြန္ေတာ့္ကို ဖက္၍ ငိုရင္းေျပာသည္။
“ဒီကေလးေတြသာ မ႐ွိခဲ့ရင္သိပ္ေကာင္းမွာပဲ။ ခုေတာ့ သူတို႔ေလးေတြမ်က္ႏွာေၾကာင့္ ႐ွင့္ကို ေပါင္းေနတာ။ ႏို႔မဟုတ္ရင္ ကြာပစ္တယ္။”
“မေဆြ..ဘာမွေလွ်ာက္ေျပာမေနနဲ႔ မင္းနဲ႔ ငါနဲ႔ ဆတ္ေဆာ့ခဲ့ၾကလို႔ ဒီကေလးေတြ ရလာခဲ့ၿပီ။ ကြဲမယ္၊ ကြာမယ္ဆိုတဲ့ စကား လာမေျပာနဲ႔”
ဘယ္မိန္းမကမွ မကြဲခ်င္မကြာခ်င္ပါဘူး။ အဲဒီလိုပဲ ဘယ္မိန္းမကမွ ကိုယ့္ေယာက္်ား အိမ္ေထာင္ေရးေဖာက္ျပန္ေနတာကို မလိုလားဘူးဆိုတာပဲ”
ဘာေတြလဲဟင္...။ ေဖေဖနဲ႔ေမေမ ရန္မျဖစ္ၾကပါနဲ႔လား။ သူကေတာ့ ဘာမွမသိေတာ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေမေမငိုေတာ့ သူလည္း ငိုမိသည္။
“ကဲ..ေတာ္ေတာ့ ဘာမွမေျပာနဲ႔ေတာ့။ ငါ သားကိုေက်ာင္းသြားပို႔လိုက္ဦးမယ္။ ကေလးစာေမးပြဲေျဖမယ့္ေန႔ စိတ္မဆင္းရဲေစခ်င္ဘူး”
ဟုတ္သားပဲ။ ေဖေဖေျပာမွ သူသတိရသည္။ ဒီေန႔ သူတို႔ တတိယတန္း စာေမးပြဲေန႔ပဲ။
“လာသား...၊ ေက်ာင္းသြားမယ္” လို႔ေျပာၿပီး ေဖေဖက ေအာက္ကိုဆင္းသြားသည္။ ခါတိုင္းလိုမ်ား ေမေမက ႏႈတ္ဆက္အနမ္း နမ္းဦးမလားေစာင့္ ေနမိေသးသည္။ ေတာ္ေတာ္ၾကာသည္ထိ ေမေမက သူ႔ဘက္လွည့္မလာပဲ ငိုလို႔သာေနသည္ကိုေတြ႔ရေတာ့ သူအသာဆင္းလာမိသည္။ “ေမေမ ေမ့ေနတာ ထင္ပါရဲ႕” မေမ့လည္း ေမေမနမ္းခ်င္ေတာ့မွာ မဟုတ္ပါဘူးေလ။ မနက္က ေမေမလိမ္းေပးခဲ့တဲ့ သနပ္ခါးေတြလည္း ငိုရတာနဲ႔ ႐ွိမွမ႐ွိေတာ့ပဲ။
ေအာက္ေရာက္ေတာ့ ေဖ့ေဖ့ကို စက္ဘီးေပၚမွာ အသင့္ေစာင္ေနတာ ေတြ႔ရသည္။ သူတိတ္တိတ္ေလးပဲ တက္လိုက္သည္။ ခါတိုင္းလို ေဖေဖ့ခါးကိုလည္း ဖက္မထားမိေတာ့။ ေဖေဖနဲ႔ေမေမ ဘာျဖစ္ၾကမွန္း သူတကယ္ နားမလည္ပါ။ သူသိတာတစ္ခုပဲ႐ွိသည္။ ေဖေဖနဲ႔ေမေမရန္ျဖစ္ၿပီး ေမေမငိုတာကိုပဲ သူသိသည္။ ခုလည္းေမေမ ငိုၿပီးက်န္ခဲ့မွာပဲဟု ေတြးရင္း သူငိုခ်င္လာျပန္သည္။ သူမ်က္ေတာင္တစ္ခ်က္ခတ္ၿပီး မ်က္ရည္စေတြကို သိမ္းလိုက္သည္။ ေဖေဖေျပာေတာ့“ေယာက္်ားေလးဆိုတာ မ်က္ရည္မက်ရဘူးတဲ့” ဘာမွန္းေသခ်ာနားမလည္ေပမယ့္ ငိုရင္ေဖေဖမႀကိဳက္ဘူးလို႔ပဲ သူမွတ္ထားသည္။ ခုလည္း သူငိုတာေဖေဖေတြ႔သြားမွျဖင့္။ ေျပာသာေျပာရတာပါေလ။ ေဖေဖကျဖင့္သိမွာမဟုတ္ပါဘူး။ မ်က္ေမွာင္ႀကီး ကုတ္ၿပီး တစ္လမ္းလုံးဘာေတြေတြးေနမွန္းမသိ။
ဒီလိုနဲ႔ ေက်ာင္းကိုေရာက္ေတာ့ သူ႔ကိုခ်ေပးၿပီး ေဖေဖထြက္သြားသည္။ ေဖေဖထြက္သြားမွ ခါတိုင္းလို မုန္႔ဖိုးေပးမသြားတာ သတိရမိသည္။ ေနပါေစေတာ့ေလ သူလည္း ဘာမွမစားခ်င္ပါဘူး။ ၿပီးေတာ့ ေက်ာင္းကလည္း တက္ေနၿပီ။ သူအခန္းထဲ ၀င္ထိုင္လိုက္သည္။ ဆရာမက ေမးခြန္းစာ႐ြက္ လာေပးသည္။ ေမးခြန္းစာ႐ြက္ကို ၾကည့္ၿပီး သူငိုင္ေနမိသည္။ ညတုန္းက က်က္ထားတဲ့စာေတြက တစ္လုံးမွ ေခါင္းထဲေပၚမလာ။ သူ႔ေခါင္းထဲမွာ ေနာက္ဆုံး ေဖေဖနဲ႔ေမေမ ရန္ျဖစ္ၾကတာပဲ သိသည္။ “ကြာမယ္” တဲ့ ကြာတယ္ဆိုတာ အတူမေနေတာ့တာလို႔ေတာ့ သူသိသည္။ ဒါေပမယ့္ ေဖေဖနဲ႔ ေမေမက ဘာလို႔ အတူမေနရမွာလဲ..?
ထိုစဥ္ အခန္းေစာင့္ဆရာမက အနားေရာက္လာသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ေ႐ွ႕မွာရပ္ၿပီး “ ဥကၠာေအာင္ ေက်ာင္းကို ဘယ္သူလိုက္ပို႔လဲ” ကၽြန္ေတာ္ႏႈတ္ဆိတ္ေနမိသည္။ ဆရာမက ဆက္ေျပာသည္။

“အေဖလိုက္ပို႔တာလား၊ ေမေမေလးေကာ မပါဘူးလား။ ေနာက္ဆိုရင္ ဥကၠာေအာင္တို႔က ေမေမေလးနဲ႔ ေနရေတာ့မယ္။ နင့္ေဖေဖက နင္တို႔ထက္ ပိုခ်စ္ရမယ့္သူ ေတြ႔ေနၿပီ။ နင့္အေဖက နင့္အေမကို မႀကိဳက္ေတာ့လို႔ အသစ္႐ွာတာ”

ထိုသို႔ေျပာၿပီး သူ႔စကားသူ သေဘာက်ကာ ရယ္ေမာေနျပန္သည္။
ဘာမ်ားရယ္စရာ ပါပါသလဲ။ ေဖေဖက ေမေမ့ကို မခ်စ္ေတာ့ဘူးဆိုတာ ရယ္စရာလို႔ သူကေတာ့ျဖင့္မထင္ပါ။ ေဖေဖကေမေမ့ကို ဘာလို႔ မခ်စ္ရမွာလဲ။ “ေမေမေလး”တဲ့ သူတစ္ခါမွ မၾကားဖူးခဲ့ေသာ အသုံးအႏႈန္း။ ဘယ္ကေမေမေလးလဲ မသိဘူး။ သူ႔မွာေမေမတစ္ေယာက္ပဲ႐ွိသည္။ သူခ်စ္ေသာေမေမ၊ သူ႔ကိုခ်စ္ေသာ ေမေမ။ ႀကီးတာလည္းမ႐ွိဘူး၊ ငယ္တာလည္း မ႐ွိပါဘူး။
လက္ထဲမွ ခဲတံျဖင့္ သူ႔ေ႐ွ႕တဲ့တဲ့မွ ရယ္ေမေနသည့္ ဆရာမကို မုန္းတီးစြာ ပစ္ေပါက္မိသည္။
“အား....” ဟူေသာ ဆရာမ အသံကလြဲၿပီး စာသင္ခန္းထဲမွာ ဘာေတြျဖစ္က်န္ခဲ့မွန္း သူမသိေတာ့။ သူသိတာက သူေျပးေနမိသည္.............................

ဖ်တ္ခနဲ ၀င္လာေသ အသိစိတ္နဲ႔ အတူ ဒါအိပ္မက္ပဲဆိုတာ သိၿပီး သက္ျပင္းခ်မိျပန္သည္။ သူ႔ခႏၶာကိုယ္မွာေတာ့ အမွန္တကယ္ေျပးလာရသူလို ေခၽြးတို႔ ႐ႊဲစိုေနသည္။ ပါးျပင္မွာကလည္း မ်က္ရည္စတို႔ႏွင့္။ ငယ္စဥ္ကတည္းက ေျခာက္လန္႔လာခဲ့ေသာ ထိုအိပ္မက္ကေန ဘယ္အခ်ိန္မွမ်ား လြတ္ေျမာက္မွာတဲ့လဲ။ သူမေခၚပဲ ေရာက္ေရာက္လာတတ္သည့္ အတိတ္ေတြထဲမွာ ထိုအတိတ္ကို သူအမုန္းဆုံးပဲျဖစ္သည္။ ေရေအးေအးတစ္ခြက္ေသာက္၍ မရေတာ့တာသိသိႀကီးႏွင့္ မ်က္လုံးကို ဇြတ္မွိတ္၍ အိပ္စက္ဖို႔ ႀကိဳးစားမိျပန္သည္။ သူ႔ရင္ထဲမွာေတာ့ ..

“ေဖေဖနဲ႔ ေမေမရယ္ ရန္မျဖစ္ၾကပါနဲ႔ေတာ့ေနာ္”

ဆိုတဲ့ စကားေလးသံေလးပဲ ပဲ့တင္ထပ္လ်က္.....

Wednesday, December 9, 2009

ငါတို႔ေျမ...

စာေမးပြဲေတြ တစ္ခုၿပီးတစ္ခု ေျဖေနရတာ

ေနာက္ဆုံးေသပစ္လိုက္ဖို႔တဲ့လား...

ေလာကကို မင္းေရာက္႐ွိေၾကာင္းျပသဖို႔

အမွန္ျခစ္အဲေလာက္မ်ားမ်ား မလိုပါဘူးကြယ္

အမွန္ျခစ္ေတြဘယ္ေလာက္႐ြာ႐ြာ

ငါတို႔က ေရမ်ားရာ,မွမဟုတ္တာ..

အိပ္မက္ထဲမွာေတာင္ လိႈင္းပုတ္သံ မၾကားခ်င္သည္အထိ

ငါ့ရင္ခြင္အတိ ကႏၲာရနဲ႔ ျဖည့္မိတယ္

ဟုတ္တယ္ေလ..

ငါတို႔ဘ၀မွာ ပိုင္ဆိုင္ခြင့္ရတာ ဒါပဲ႐ွိတာကိုး......။

ေလာကႀကီးေရ !!!!!!!!!!

ကုလားအုပ္တစ္ေကာင္အတြက္ေတာ့ ကႏၲာရက တိရစာၦန္႐ုံထက္ ပိုေကာင္းပါရဲ႕....

Monday, December 7, 2009

ႀကိဳးပုံျပင္….

"ကၽြန္ေတာ္"

အားလုံးထဲက…..

သူမ…

ေတြ႔ဆုံျခင္း…..

"အခ်စ္.."

"အျဖဴေရာင္ခ်ည္ေႏွာင္မႈ"

"တုန္႔ျပန္မႈ”

"ေ၀ဒနာ"

"အလြမ္း"

"သူ႔ေတာင္းဆိုမႈ"

"ကၽြန္ေတာ့္ပိုင္ဆိုင္မႈ"

"သူ႔ေ႐ြးခ်ယ္မႈ"

"သံေယာဇဥ္"

“ႀကိဳးကိုင္လက္”

"ေနကြယ္ခ်ိန္"

"ဘ၀"

PS. ပုံမ်ားကို google မွရယူပါသည္။

Sunday, December 6, 2009

စကားစျမည္...

ကၽြန္ေတာ့္ blog ေလးကို နည္းနည္း ပုံေျပာင္းလိုက္ပါတယ္။ အစကblog ေလးက အရမ္းက်ဥ္းေနတဲ့အတြက္ ကိုယ့္blog ကိုယ္၀င္တိုင္း အသက္႐ွဴၾကပ္သလို ခံစားရလို႔ ၿပီးေတာ့ အရမ္း႐ႈပ္ေနၿပီး လာဖတ္တဲ့လူေတြလည္း ကၽြန္ေတာ့္လိုပဲ ျဖစ္ေနမွာစိုးလို႔ပါ။ ၿပီးေတာ့ template အေဟာင္းတုန္းက page ေအာက္ခံက အညိဳေရာင္ဆိုေတာ့ ပို႔စ္အေရာင္ခြဲရတာ ခက္ပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ဒီ template မွာေတာ့ အျဖဴေရာင္ပဲသုံးထားပါတယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ခရမ္းေရာင္သုံးတာ မ်ားသြားပါတယ္။ ဒီရက္ပိုင္း ခရမ္းေရာင္ကို ဘာလို႔ အရမ္းသေဘာက်ေနမိလဲေတာ့ မသိပါဘူး။ အေရာင္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေ႐ြးရမယ္ဆို ခရမ္းေရာင္ပဲစိတ္ထဲ ေပၚေပၚလာတယ္။ မေန႔တုန္းကတည္းက လုပ္ေနတာ လုပ္ၿပီး ဘယ္လိုမွတင္မရဘူး။ error ပဲဲျပျပေနလို႔။ ဒီေန႔မနက္မွာမွ တစ္မနက္လုံးအခ်ိန္ေပးၿပီး ဟိုျပင္လိုက္၊ ဒီျပင္လိုက္ လုပ္လိုက္တာ ကံေကာင္းၿပီးရသြားပါတယ္။ အဲဒီၾကားထဲ ေျပာင္းၿပီးကာစ႐ွိေသး မန္႔လို႔လည္းမရဘူး၊ cbox ထဲလည္း ၀င္ရခက္တယ္ဆိုၿပီး cbox ထဲမွာလာေအာ္သြားလို႔ လူကိုထူပူသြားတာပဲ။ ခုေတာ့ အဆင္ေျပၿပီထင္တာပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ေမးတိုင္း ဒုကၡေပးတိုင္း ေျဖေပး၊ ကူညီေပးတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အစ္ကိုႀကီး ေမာင္ႏိုင္
ကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ဒီtemplate ေျပာင္းဖို႔ softwear လည္း connection မေကာင္းတဲ့ၾကား၊ upload တင္လို႔မရတဲ့ၾကားက gtalk ကေန တစ္နာရီေက်ာ္ၾကာေအာင္ သူပဲ ပို႔ေပးခဲ့တာပါ။ မနက္ကလည္း မမ၀ါက သူမန္႔သြားတဲ့ ေကာမန္႔ တက္မလာေသးဘူးလို႔ ေျပာလာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ blog ေလးမွာ ေကာမန္႔ကို ကၽြန္ေတာ္တင္မွ တက္လာေအာင္လုပ္ထားလို႔ပါ။ အဲဒါကိုလည္း မၾကာခင္ ျပန္ျပင္မွာပါ။ ေကာမန္႔ေတြအားလုံးကို တင္ေပးပါတယ္။ မန္႔သြားၾကတဲ့ အစ္ကိုေတြ အစ္မေတြကိုလည္း အရမ္းေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ blogger စီနီယာႀကီးေတြေတာ့မသိပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ တစ္ေယာက္ေယာက္ commet ေရးသြားလို႔ mail တက္လာရင္ ဘယ္လိုေပ်ာ္မွန္းမသိေပ်ာ္ပါတယ္။ စီပုံးထဲလည္း တစ္ေယာက္မွ မေအာ္၊ comment လည္းတစ္ေစာင္မွ ေပၚမလာဆိုရင္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ႀကီး၀မ္းနည္းပါတယ္။ အဲဒီေန႔အတြက္။ blog ေလးက ခုမွတစ္လေတာင္မျပည့္ေသးတဲ့အျပင္ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း နည္းပညာပိုင္း ဘာမွမတတ္တာေၾကာင့္ လိုအပ္ခ်က္ေတြ႐ွိေနဦးမွာပါ။ လိုအပ္ခ်က္ေတြေတြ႔လာရင္ blogger ေမာင္ႏွမေတြအေနနဲ႔ မေထာက္မညွာ ေ၀ဖန္ႏိုင္ပါတယ္။ ေ၀လည္း ေ၀ဖန္ေစခ်င္ပါတယ္။ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ခ်ဳိ႕ယြင္းခ်က္ေတြကို တတ္ႏိုင္သမွ် ျပဳျပင္သြားမွာပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဒီblog ေလးဆက္ေရးျဖစ္ေစဖို႔ အားေပးစကားေျပာခဲ့တဲ့ မမ၀ါ ကိုလည္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ခေနာ္နီခေနာ္နဲ႔ အိမ္ေလးကို ခ်ဳိ႕ယြင္းခ်က္ေတြကို သည္းခံၿပီး လာလည္ၾကတဲ့သူေတြ၊ ေအာ္သြားတဲ့လူေတြ၊ မန္႔သြားတဲ့လူေတြ အားလုံးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ဒီစာေလးကို ဆုံးေအာင္ဖတ္ေပးလို႔ ပိုၿပီးေက်းဇူးတင္ပါတယ္။
PS. cbox မွာ ေအာ္သြားရင္ လင့္ေလးခ်န္သြားေပးပါလို႔။ အစ္ကိုတို႔၊ အစ္မတို႔ အိမ္ကို အလည္လာခ်င္လို႔ပါ။

ပဋိပကၡ..

ပ်ံသန္းခြင့္မ႐ွိမယ့္ အတူတူေတာ့
ေလွာင္ခ်ဳိင့္တံခါးကို အသာပိတ္
အိပ္လိုက္တာပဲေကာင္းမယ္ထင္ပါရဲ႕
ေတာင္တန္းနဲ႔ပင္လယ္
အိပ္မက္ထဲပဲ ထည့္သယ္ၾကတာေပါ့
မိုးမလင္းေတာ့မယ့္ မနက္ျဖန္အတြက္ေတာ့
ငါထူးၿပီးစိတ္မပူေတာ့ဘူး….
ေ႐ွ႕ကိုပဲေလွ်ာက္ေလွ်ာက္၊ ေနာက္ကိုပဲေလွ်ာက္ေလွ်ာက္
ေနာက္ဆုံးေတာ့ သန္းေခါင္ပဲ ျပန္ေရာက္တာပဲ
တစ္ႏိုင္သယ္ခြင့္ရမယ္ဆိုရင္ေတာင္
ငါ့အိပ္မက္ငါမႏိုင္ေတာ့ဘူး……
“မင္းတစ္ေယာက္ပဲခံစားတတ္မယ္ထင္ေနလားတဲ့”
ဟုတ္ကဲ့ အေဖ
လူဆိုတာ ကိုယ့္ဗဟိုနဲ႔ကိုယ္ ၀ိုင္းေနတဲ့ စက္၀ိုင္းေတြပါအေဖ
ဒါေပမယ့္ တစ္ခ်ဳိ႕ကေတာ့ ဗဟိုႏွစ္ခု႐ွိတဲ့ ellipse ေတြလည္း ျဖစ္ေနႏိုင္တယ္
သားကိုလည္း အတၱေလးနည္းနည္းေတာ့ ႀကီးခြင့္ေပးေပါ့
အေဖ့ေနရာ ၀င္မထမ္းႏိုင္ေတာင္
အေဖ့အတြက္ “ပခုံးခု၀တ္ေလး” ျဖစ္ခ်င္တာ
သားဆႏၵပါ……..

Saturday, December 5, 2009

ကူညီၾကပါဦး........

စိတ္ညစ္ေနတယ္။ ဘာမွလည္း အဆင္မေျပဘူး။ အလုပ္ပိေနတယ္။ အလုပ္ပိတယ္ဆိုတာ စာပိတာပါေလ။ စာေမးပြဲေတြကေျဖရေတာ့မယ္။ conference အတြက္စာတမ္းကလည္း မေရးရေသးဘူး။ ကိုးကားစရာလိုက္႐ွာေတာ့လည္း ႐ွာမေတြ႔ဘူး။ blogger အစ္ကိုတို႔ အစ္မတို႔ေရ ကူညီၾကပါဦးဗ်ာ။“ ျမန္မာသဒၵါနဲ႔ ႐ု႐ွားသဒၵါႏိႈင္းယွဥ္ခ်က္”ဆိုၿပီး ဆရာမက conference မွာဖတ္ခိုင္းလို႔ ၊ အမွန္က ခုဒီဇင္ဘာမွာဖတ္ရမွာ။ ကိုးကားစရာ စာအုပ္စာတမ္းမ႐ွိလို႔။ေ႐ႊ႕လိုက္ရတယ္။ ျမန္မာသဒၵါနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ျပန္ဖတ္ဖို႔ google ႀကီးထဲလိုက္႐ွာတာ google လည္းမတတ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ဘာမွထိထိေရာက္ေရာက္ ကိုးကားစရာ႐ွာမေတြ႔ဘူး။
စာအုပ္ေတြလိုက္႐ွာျပန္ေတာ့လည္း ျမန္မာသဒၵါပိုင္းကို အားကိုးေလာက္ဖြယ္ရာမေတြ႔။ ၀ီကီမွာ ၀င္႐ွာေတာ့လည္း ျမန္မာသဒၵါအေၾကာင္းမပါ။ အားေတာင္ပ်က္တယ္။ ကိုယ့္ျမန္မာစကား အဲ့ေလာက္ေတာင္ ျဖစ္ေနၿပီလားေပါ့။ ေတြ႔ပါတယ္။ ၀ိဘတ္ဆိုၿပီး ႐ိုက္႐ွာၾကည့္ေသးတယ္။ ေတြ႔ပါတယ္။ preposition ဆိုတဲ့ အဂၤလိပ္grammer အေၾကာင္းေတြ။ အဂၤလိပ္grammer အေၾကာင္းေတာ့ ေရးမယ့္လူ႐ွိၿပီး ျမန္မာ သဒၵါအေၾကာင္းက် ေရးမယ့္လူမ႐ွိဘူးတဲ့လား..? ေတာ္ေတာ္ေလးကို စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိပါတယ္။ ေတြ႔ေအာင္မ႐ွာႏိုင္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ညံ့ဖ်င္းမႈလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ english grammer ဆိုၿပီး ႐ိုက္႐ွာၾကည့္လိုက္ပါ။ မ်ားျပားလိုက္တဲ့ဆိုဒ္ေတြ။ ျမန္မာစာသည္ တို႔စာမဟုတ္ေတာ့လို႔လား...? သဒၵါမတတ္စာမတတ္ဆိုတဲ့ စကားကိုမ်ား လြင့္ပစ္လိုက္ၾကၿပီလား..? သဒၵါစာအုပ္ေလးတစ္အုပ္ေတာင္မေတြ႔မွေတာ့ မသိလို႔ဖတ္ခ်င္ရင္ ဖတ္စရာမ႐ွိ၊ မ႐ွိေတာ့ ထင္ရာေရး။ ျမန္မာစာျမန္မာစကားရဲ႕ေ႐ွ႕ခရီးက ဘယ္ကိုပါလဲ..? ျမန္မာႏိုင္ငံက စာအုပ္ဆိုင္ေတြၾကည့္လိုက္ရင္လည္း အဂၤလိပ္စကားေျပာ၊ အဂၤလိပ္ grammer စာအုပ္ေတြမိႈလိုေပါက္ေနသေလာက္၊ ျမန္မာစာျမန္မာစကားအတြက္ သဒၵါစာအုပ္ကို မေတြ႔မိပါဘူး။ ေက်ာင္းမွာျပဌာန္းတဲ့ ျမန္မာသဒၵါစာအုပ္ပဲေတြ႔မိပါတယ္။ အဂၤလိပ္စာကို သဒၵါမွားမွာေတာ့ ႐ွက္ၾကတယ္။ ျမန္မာစာ သဒၵါမမွန္တာၾကေတာ့ ႐ွက္ရေကာင္းမွန္းမသိပါဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔မ်ားအဲလိုျဖစ္ေနရတာလဲဗ်ာ။ ဒီမွာဆို သူတို႔ဘာသာစကား အရမ္းအေလးထားတယ္။ ဘာသာရပ္ေတြအားလုံးဟာ သူတို႔ဘာသာစကားနဲ႔ခ်ည္းပဲ။ သူတို႔ဆီမွာေက်ာင္းတက္ခ်င္ရင္ သူတို႔စာအရင္သင္ေပေတာ့ပဲ။
ခုေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာစကား.......စိတ္ညစ္မိပါရဲ႕။
ေလာေလာဆယ္ေတာ့ blogger ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမေတြမွာ ျမန္မာသဒၵါနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ စာအုပ္ေလးမ်ား႐ွိရင္ ကူညီၾကပါဦး။ ေနာက္ဆုံး ေက်ာင္းျပဌာန္းစာအုပ္ပဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ့။ အေရးႀကီးလို႔ပါ။

ျမန္မာစာအေရးလည္း စိတ္ေလးမိပါတယ္ဗ်ာ....

Friday, December 4, 2009

အ႐ူးစာ.........

လူဆိုတာ ကိုယ့္ငိုသံကိုယ္ အက်ယ္ဆုံးၾကားၾကတာခ်ည္းပါ။ ဒါေပမယ့္ ငါ့ႏွလုံးသားက စီးက်လာတာက မင့္မ်က္ရည္ေတြပါခ်စ္သူ။ မိုးေတြတဖြဲဖြဲ ႐ြာေနတာေတာင္ မင့္ထီးေအာက္ မခိုျဖစ္ခဲ့ဘူး။ လမ္းခ်င္းတူတာေတာင္ တစ္ေယာက္တစ္လမ္း။ မင္းက ဦးေႏွာက္ကို အစာေကၽြးၿပီး၊ ငါက ႏွလုံးသားကို ေမြးျမဴတယ္။ ဘယ္တံခါးကိုပဲဖြင့္ဖြင့္ မင့္ကိုေတြ႔ေနရေတာ့ ဘယ္အခန္းကိုမွ ငါမ၀င္ျဖစ္ေတာ့ဘူး။ ျပတ္သားတဲ့မိန္းမေတြထဲမွာမွ မင္းက ပိုျပတ္သားတယ္။ ခင္မင္တတ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြထဲမွာမွ မင္းကပိုၿပီးခင္တတ္တယ္။ ေက်ာခိုင္းထားရင္ေတာင္ တစ္ေယာက္ရင္ခုန္သံ တစ္ေယာက္ ၾကားႏိုင္ဦးမယ္။ ခုက လက္ခ်င္းမတြဲပဲ ယွဥ္တြဲေလွ်ာက္ေနရတာ။ ငါတို႔နည္းနည္းေတာ့ စိမ္းသြားသလိုပဲ။

သမိုင္းမတင္မီက လူကိုမွ မီးလာေပးတဲ့ နတ္သမီးေရ။ ငါကအေမွာင္နဲ႔ေနသားက်ေနပါၿပီကြယ္။

ေဆာင္းမနက္ခင္းေတြထဲ ငါႏွင္းဆီေတြ ေမွ်ာခဲ့ဖူးတယ္။ သူတို႔ေတြလည္း လမ္းမွာ ၾကာေနၾကတာေနမွာပါ။ တစ္ေန႔ေတာ့ မင့္ဆီေရာက္လာမွာေပါ့။ သူတို႔ေတြကိုေတြ႔ရင္သာ ေဖးမလိုက္ပါကြယ္။ အဲဒီထဲမွာ လူငယ္တစ္ေယာက္ရဲ႕ အိပ္မက္ေတြပါတယ္။ တစ္ေန႔ေန႔…တစ္ေန႔ေန႔ေပါ့……

ငယ္ကတည္းက အေျပးသန္တဲ့မင္းက ခုထိလည္း မရပ္ေသးဘူး။ မင္းသိပ္ေမာေနမွေပါ့။ ေျပးသည္ျဖစ္ေစ၊ ေႏွးသည္ျဖစ္ေစ ပန္းတိုင္ကေတာ့ ေရာက္လာမွာပဲကြယ္။ မင့္နဖူးမွာေခၽြးစို႔တာေတာင္ ငါမျမင္ခ်င္လို႔ပါ။

“စိတ္ဆိုးတယ္”

မင္းနဲ႔ ပတ္သက္လာရင္ ငါ့မွာ “ဘ၀အဆက္ဆက္”ဆိုတာ မ႐ွိဘူး။ ဒီဘ၀ရဲ႕ ထပ္တူညီတဲ့ ဒဏ္ရာေတြ ငါသယ္မသြားခ်င္လို႔။

“ႀကိဳးစားေနာ္”

ေတြ႔ရာခရီးကို ေတြ႔ရာထီးနဲ႔ ေလွ်ာက္တတ္တဲ့ငါ့ကို သြားေလရာ ထီးအျမဲပါတဲ့ မင္းက အျပစ္ဆိုခ်င္လိမ့္မယ္။ ေက်းဇူးပါ။ ငါကမင္းနဲ႔ ရင္ခုန္သံခ်င္းပဲတူခ်င္တာေလ။ ခံယူခ်က္နဲ႔ ဘ၀အျမင္မွာေတာ့ နားလည္မႈနဲ႔ လြတ္လပ္စြာ သေဘာကြဲလြဲခြင့္ျပဳပါ ခ်စ္သူ။

ေက်ာင္းက ငါထိုင္ခဲ့တဲ့ ခုံလးမွာထိုင္ၾကမယ့္သူေတြ မင့္နာမည္ေလးကိုေတာ့ ေတြ႔ဖူးၾကမွာပဲ။

“ဘာလို႔ေနာက္ကလိုက္လာတာလဲ”

ေ႐ွ႕ကိုခ်ည္းပဲမေလွ်ာက္ပါနဲ႔၊ ေနာက္ကိုလည္း တစ္ခ်က္ေလာက္ေတာ့ ေမွ်ာ္ၾကည့္လွည့္ပါ။ မင့္ေျခရာေဘးမွာငါေရးထားတဲ့ နာမည္ေလး ငါေရးခဲ့တဲ့ နာမည္ေလး ေတြ႔ရတာေပါ့။ ငါတို႔ကူခဲ့ၾကတဲ့ေခ်ာင္းေလးေတာင္ “ေကာ”ေနၿပီ။ ငါတို႔ေကာ ဘယ္ေလာက္တည္ျမဲၾကမလဲ။ မိုးအက်မွာ ဆိုးျပတတ္တာကလြဲလို႔ သူငါတို႔အေပၚတာ၀န္ေက်ခဲ့ပါတယ္။ ငါတို႔ေကာ ဘယ္သူ႔အေပၚ ဘယ္ေလာက္တာ၀န္ေက်ခဲ့ၿပီလဲ..? ဒါေပမယ့္ ငါျပန္ေရာက္ရင္ သူ႔က်ဆုံးခန္းကို မျမင္ခ်င္ဘူးဟာ။

“ငါသြားေတာ့မယ္”

ငါေခါင္းညိမ့္ျပခဲ့တယ္။ ေအးေလ၊ ခြဲခြာခ်ိန္မွာ ဘယ္စကားက အေကာင္းဆုံးဆိုတာ ငါမွမသိတာ။ ေနာက္က်ရင္ေတာ့ ငါတတ္လာမွာေပါ့။ ေနာက္ၿပီး ၾကည္ၾကည္စင္စင္ မျပံဳးႏိုင္သေ႐ြ႕ မခ်ိျပဳံးေတာ့ ျပဳံးမျပခ်င္တာလည္း ပါမွာေပါ့ေလ။

“ေမြးေန႔မွာေပ်ာ္႐ႊင္ပါေစ”

“ေဆးေရာင္လွလွျခယ္ၾကမယ္”ဆိုတဲ့ စာသားေလးကို ယုံစားလိုက္တာ၊ ငါ့စာအုပ္ေလး အစြန္းစြန္းအထင္းထင္းနဲ႔။ “ေသတစ္ေန႔ေမြးတစ္ေန႔တဲ့” တစ္ေန႔ပဲေမြးၿပီး တစ္ဘ၀လုံးေသခဲ့ရတဲ့ ငါ့အတြက္ေတာ့ သိပ္မမွန္သလိုပဲ။ ေလာကႀကီးတစ္ခုလုံးက ခၽြင္းခ်က္ေတြခ်ည္းပဲလားေတာင္ ထင္မိတယ္။

“ဒါကေတာ့ နင္ကစိတ္ေပ်ာ့တာကိုး”

မင္းနဲ႔ပတ္သက္လာရင္ အရာရာကို ႐ိုးသားစြာ ခံယူမိတာ အျပစ္လား။ ထိုးမယ့္ဆင္ေနာက္တစ္လွမ္းဆုတ္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ မင္း၀င္သာ႐ုံလမ္းဖြင့္ေပးတာပါ။

“ဒီအေၾကာင္းေတြေျပာမွာဆိုရင္ ငါဖုန္းခ်လိုက္ေတာ့မယ္”

စိမ္းကားတယ္ဆိုတာ ဘာမွန္းမသိ၊ ဥေပကၡာဆိုတာ ဘာမွန္းမသိ၊ မင့္အၾကည့္ေတြကတင္ ေႏြးေထြးမႈကို ဖန္တီးယူတတ္တာ ငါေတာ္လို႔ေပါ့။

“ဒီမွာလာၾကည့္လဲ့၊ ခိုေလးေတြ”

ျပတင္းေပါက္ေလးတစ္ခုကို ခ်စ္ဖူးတယ္။

“နင္သိလား၊ ဒိန္ခ်ဥ္ဆိုတာ ႏြားႏို႔နဲ႔ သံပုရာေရ ေရာထားတာမဟုတ္ဘူးဟ၊ ေပါင္းစည္းမႈတိုင္းက ရလဒ္ေကာင္းေတြထြက္လာမယ္မထင္နဲ႔”

ေကာင္းကင္က ၾကယ္မရရင္၊ ေရထဲကၾကယ္ေတာ့ မလိုခ်င္တဲ့ ငါ့ရဲ႕ေခါင္းမာမႈလည္း ပါတာေပါ့။

“မခ်စ္ဘူး”

…………………… …………… ……………..။

…..*x*….***

%(…….)…………..။

“ဟင့္အင္း၊ ငါအဲဒါမ်ဳိးေတြမဖတ္တတ္ဘူး”

“နင္ေပးတဲ့ ကဗ်ာစာအုပ္ေလးကို ေက်ာင္းက သူငယ္ခ်င္းေတြကို ေပးဖတ္ေတာ့ ေကာင္းတယ္တဲ့”

“ႏိုးၿပီလား၊ ငါသြားေတာ့မယ္ေနာ္”

“ဒါမ်ဳိးေတြ ငါစိတ္မ၀င္စားခ်င္ေသးဘူးဟာ”

ေနတစ္လွည့္၊ လတစ္ခါနဲ႔ ငါဘ၀မွာ ထြန္းခ်င္တိုင္းထြန္း၊ သာခ်င္တိုင္းသာ။ နင့္စိတ္သံကို ငါမဖတ္တတ္ေတာ့တာ ၾကာပါၿပီ။ မင္းနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ ေရာင့္ေရာင့္ရဲရဲ ေတြးတတ္လာလို႔ေတာ့လားမသိဘူး၊ ငါနည္းနည္း သက္သာလာၿပီ။ ေဆးေတာ့မွန္မွန္မေသာက္ျဖစ္ဘူး။ ငါအ႐ူးပဲခံလိုက္ေတာ့မယ္။ ငါ့ကိုေတြ႔ေတာ့ နင္ႏွာေခါင္း႐ႈံမွာေတာ့မဟုတ္ပါဘူးေလ။ နင္က မျပည့္၀တဲ့မိန္းကေလးမွမဟုတ္တာ။ ဒါေပမယ့္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ေတာ့ ဂ႐ုဏာမ်က္၀န္းေတြ သယ္မလာနဲ႔။ ငါ့ခ်စ္သူက မိုးေပၚမွာ။ ဟိုး…ေထာင့္မွာေတြ႔လား ေသာၾကာၾကယ္၊ သူကအဲဒီမွာေနတာ။ ညညက် ေသာၾကာၾကယ္က,တဲ့ရထားနဲ႔ ငါ့ရင္ခြင္ထဲဆင္းလာမွာ…။ ျပန္ခါနီး ကတိေတာင္းရင္ -

“ မိုးပဲေစြေစြ၊ ႏွင္းပဲေႂကြေႂကြ၊ ေႏြပဲေရာက္ေရာက္

နင့္ေမတၱာကို ငါေမွ်ာ္လင့္သြားမွာပါ

အမွားျပင္ဆင္ခ်က္ထည့္မရတဲ့

ဘ၀သတင္းစာမွာ

ငါ့နာေရးေၾကညာပါသည္အထိေပါ့…” လို႔ ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္႐ြတ္ျပရဦးမယ္။

ကဲေျပာရတာေမာၿပီ ျပန္ေတာ့ဗ်ာ။ ခဏေနသူလာေတာ့မွာ..။

“ေပ်ာ္ေအာင္ေနေနာ္၊ က်န္းမာေရးဂ႐ုစိုက္”

အာဗ်ာ ျပန္ပါေတာ့ဆိုေနမွ။

“ငါ့ကိုခြင့္လြတ္ပါဟာ….”

ျပန္ေတာ့!!!!!