ကဗ်ာ႐ြတ္သူမ်ား..

 ကဗ်ာ႐ြတ္သူမ်ား

ေသာက္လက္စ လက္ဖက္ရည္ခြက္ကို စားပြဲေပၚအသာအယာခ်လိုက္သည္။ ၿပီးေနာက္ သူ႔ေ႐ွ႕ကလူကို
တစ္ဆက္တည္းေျပာလိုက္သည္။

“ဒီလိုေန႔မ်ဳိးပဲဲဗ် သူ႔ကိုကၽြန္ေတာ္စေတြ႔တာ။ ခုေလာက္ေတာ့ဆိုင္ထဲမွာလူမရွိဘူးေပါ႔ေလ။”

ေဘးနား႐ွိ ၀ိုင္းတစ္၀ိုင္းမွ ရယ္သံတစ္ခ်ဳိ႕ ဖိတ္လွ်ံလြင့္စင္လာသည္။ သူက စီးကရက္အစီခံကို မီးျခစ္ကိုယ္နဲ႔ တေတာက္ေတာက္ေခါက္ရင္း စကားကိုဆက္လိုက္သည္။

“အဲဒီညက နတ္သမီးက ဘီလူးနကၡတ္နဲ႔ ၀င္လာခဲ့တာ။ ဒီစားပြဲမွာပဲ ပန္းတစ္ပြင့္ေႂကြက်ခဲ့ တာေပါ့။ အဲဒီနတ္သမီးကေျပာခဲ့တယ္။ ေလာကႀကီးက က်ဥ္းက်ဥ္းေလးပါတဲ့။ မ႐ွာဘဲနဲ႔ေတာင္ ေတြ႔တတ္လြန္းလို႔တဲ့။ ပန္းတစ္ပြင့္ရဲ႕အလွအပေၾကာင့္ေရာ ၊ ဘာမွန္းမသိတဲ့အေၾကာင္း အရာေတြကို ႐ုတ္တရက္ သိလိုက္ရျခင္းေၾကာင့္ပါ ကၽြန္ေတာ္ ဆြံ႔အေနခဲ႔မိတယ္။ ၿပီးေတာ့ နတ္သမီးက ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ ႐ြတ္ျပသြားတယ္။”

“အားလုံး…အားလုံးအတြက္
ငါမင္းကိုေက်းဇူးတင္ခဲ့့ပါတယ္
ခပ္ခါးခါးမ်က္ရည္ေတြရယ္
အဆိပ္ႁပြမ္းတဲ့အနမ္းတခ်ဳိ႕နဲ႔အတူ
တိတ္ဆိတ္ျပင္းထန္တဲ့ နာက်င္မႈေတြအတြက္
တစ္ေလွ်ာက္လုံး မင္းလွည့္စားခဲ့တာေတြအတြက္
ေက်းဇူးပါပဲ……....။”
(Anna)

ႏႈတ္ခမ္းထက္မွ စီးကရက္တိုကို လြင့္ပစ္လိုက္သည္။ စားပြဲေပၚမွ ေအးစက္ေနၿပီျဖစ္ေသာ လက္ဖက္ရည္
ကိုတစ္က်ဳိက္မွ်ေသာက္လိုက္သည္။ ထိုအခိုက္အတန္႔ေလးမွာပင္ သူ႔ေ႐ွ႕မွလူ သက္ျပင္းခ်တာ သံုးခါတိတိ႐ွိၿပီျဖစ္ေၾကာင္း သူသတိထားမိလိုက္သည္။ သူတို႔စကား၀ိုင္းေလးက ခဏတျဖဳတ္ေတာ့ တိတ္ဆိတ္သြားသည္။ အတန္ၾကာမွ သူ႔ေ႐ွ႕မွလူက စကားစသည္။

“ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ဒီအေၾကာင္းကိုျပန္မေျပာခ်င္ဘူးဗ်ာ။ ဒါေပမယ့္ မ်ဳိသိပ္ထားဖို႔ကလည္း အခ်ိန္မေ႐ြး
ေပါက္ကြဲႏိုင္တဲ့ ဗုံးတစ္လံုးကို ရင္ဘတ္ထဲထည့္ထားရသလိုပဲ။ ပင္ပန္းလြန္းတယ္ဗ်။
တကယ္ေတာ့ အဲဒီညက ဓားတစ္လက္ရဲ႕က်ိန္စာေတြ ၿဖိဳးၿဖိဳးေဖ်ာက္ေဖ်ာက္ ႐ြာသြန္းတဲ့ ညပါပဲေလ။ သူ႔ကိုစေတြ႔ေတြ႔ခ်င္းပဲ ဓားတစ္လက္ရဲ႕ ေအးစက္မႈနဲ႔ တည္ၿငိမ္မႈေတြ ျဖာထြက္ ေနတာ သတိထာမိခဲ႔တယ္။ သူကေျပာတယ္“ ဒီမွာမိတ္ေဆြ ကၽြန္ေတာ္က နဂါးမွန္းသိေအာင္
အေမာက္ႀကီးတေထာင္ေထာင္နဲ႔ မေနတတ္ဘူးဗ်။ ဒါေပမယ့္ လိုအပ္လာရင္လဲ မ်က္ေစာင္းထိုး
ဖို႔ ၀န္မေလးတတ္ဘူး။ ထားလိုက္ပါေတာ့ေလ။ ၿပီးတာေတြလဲ ၿပီးသြားပါၿပီ။ ဒါေပမယ့္ ကဗ်ာတစ္ ပုဒ္ေလာက္႐ြတ္ျပခ်င္တယ္။ အဲဒီကဗ်ာဆံုးသြားရင္ေတာ့ ခင္ဗ်ားကၽြန္ေတာ့ကို နားလည္သြား မွာပါ ”

အေတာင္ပါတာခ်င္းအတူတူ
ပ်ံမရတာက ငါ့ညံ့ဖ်င္းမႈတဲ့လား
က်ားသနားမွ ႏြားခ်မ္းသာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့
စားသာစားလိုက္ပါေတာ့ကြယ္...
ငါက..သနားစဖြယ္မဟုတ္ေပဘူး
ေတြးမိတိုင္းရင္နာတယ္ေျပာရင္
မေတြးဘဲေနပါလားလို႔ ေျပာၾကလိမ့္ဦးမယ္..
မင္းတို႔ပဲ….ေနၾကည့္
ဂ်စ္ပစီတစ္ေယာက္ရဲ႕ရင္ခုန္သံဟာ
နည္းနည္းေတာ့ အ႐ိုင္းဆန္လိမ့္မယ္
ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လုံး
သြားေတြက ေအာက္ႏႈတ္ခမ္းေတြကို
လြတ္ခဲ့ရတယ္လို႔မွမ႐ွိပဲ..
ျမင္းေကာင္းေတာင္ ခြာလိပ္ေသးတာပဲ
ငါကနဂိုကတည္းကအက်ဳိး
ရႏိုးႏိုးနဲ႔ ပ်ဳိးမိသူ……...

“ေက်းဇူးပဲဗ်ာ။ ဟန္ေဆာင္ၿပီးေတာ့ ၀မ္းသာပါတယ္လို႔မေျပာႏိုင္ေပမယ့္ေပါ့ေလ။ သူ႔ကို ေကာင္းေကာင္း ေစာင့္ေ႐ွာက္လိုက္ပါလို႔လဲ မေျပာေတာ့ပါဘူး။ ခင္ဗ်ားကို ကၽြန္ေတာ္ယံုတယ္။”

စကားဆံုးသြားေတာ့ သူ႔ေ႐ွ႕ကလူက သက္ျပင္းတစ္ခ်က္ကို ခပ္ေလးေလးခ်သည္။ ထို႔ေနာက္ ဆက္ေျပာသည္။

“ေျပာရင္ယံုမလား ေတာ့မသိဘူး။ ခင္ဗ်ားလိုပဲ ကၽြန္ေတာ္လည္း သူ႔ကိုမသိဘူး။ သူဘာေတြေျပာ သြားမွန္းလည္း ကၽြန္ေတာ္ မသိဘူးဗ်။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ ကၽြန္ေတာ္လည္းဒီဇာတ္လမ္းထဲဲ ပါလာခဲ့တာ။ ကဲ..ကၽြန္ေတာ့္တာ၀န္လည္းၿပီးၿပီ။ ခြင့္ျပဳပါဦး။”

သူ႔ေ႐ွ႕ကလူထြက္သြားသည္ကို သူေငးၾကည့္ေနမိသည္။ တကယ္ေတာ့ အဲဒီလူေစာင့္ေနသူမွာ သူမဟုတ္သလို သူေစာင့္ေနသူမွာလည္းထိုလူမဟုတ္ေပ။သူ႔ရင္ထဲမွာေတာ့ ႐ွင္းမျပတတ္ေသာ ပုစၧာေတြ
တသီႀကီးက်န္ခဲ့သည္။ ထိုစဥ္ သူေမွ်ာ္လင့္ေနေသာ အသံကိုၾကားလိုက္ရသည္။

“ေမာင္…ေစာင့္ရတာၾကာလို႔ပ်င္းေနၿပီလား”
“ဟင့္အင္း.. မပ်င္းပါဘူး”
“ဒါနဲ႔ တို႔မေရာက္ခင္ ေမာင္နဲ႔အတူထိုင္ေနတာ ဘယ္သူလဲဟင္”
“အမွန္အတိုင္းေျပာရင္ ကိုယ္လည္းအဲဒါပဲ သိခ်င္ေနတာ”
“ေမာင့္ဟာက ဘယ့္ႏွယ္ႀကီးလဲ”
“ထားလိုက္ပါကြာ။ လာခဏေလာက္ထိုင္ဦး။ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္႐ြတ္ျပစရာ႐ွိတယ္။”

“ဘ၀မွာ…
မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ရလြန္းေတာ့လည္း
လူခ်င္းမွားၿပီး
ႏႈတ္ဆက္မိတာေတြမ်ားလြန္းတယ္။
ေကာင္မေလးေရ...
“မဂၤလာပါ”
မင္းကိုငါ လူမွားခဲ့ပါသလား” 

Notes; မႏွစ္က ဘေလာ့စေရးကာစက တင္ခဲ့တဲ့ပို႔စ္ပါ။ ဘယ္သူမွမဖတ္ရေသးဘူးထင္လို႔ ျပန္တင္လိုက္တာ။ ဆားခ်က္တာလည္းပါပါတယ္။ ဖိုရမ္တစ္ခုမွာလည္း တင္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ အမွန္အတိုင္းေျပာရရင္ ဒီ၀တၳဳတိုေလးက ဆရာတာရာမင္းေ၀ရဲ႕ “စကားခုနစ္ႀကိမ္ၾကာၿပီးတဲ့ေနာက္”ဆိုတဲ့ ၀တၳဳေလးရဲ႕ အရိပ္အေငြ႔မကင္းပါဘူး..။ ဒီရက္ပိုင္းဆုံးျဖတ္ရခက္တဲ့ ကိစၥတစ္ခုနဲ႔ ၾကံဳေနရတယ္။ ဘာမွ လုပ္ခ်င္ကိုင္ခ်င္စိတ္ မ႐ွိဘူးျဖစ္ေနတယ္။ တခ်ဳိ႕ကိစၥေတြမွာ ခါေတာ္မွီယုတၱိေဗဒေတြနဲ႔ ႏွစ္သိမ့္ဆုေတြဟာ အေျခအေနကို ပိုမိုဆိုး႐ြားေစ႐ုံထက္မပိုဘူးလို႔ေျပာလို႔ရပါတယ္။ စိတ္ညစ္လြန္းလို႔ တစ္ခါမွာ အသုံးမခ်ခဲ့ဖူးတဲ့ တားေရာ့ကိုသုံးမိတယ္။ The Wheel of Foturne တဲ့ ..။ တခ်ဳိ႕ေတြရဲ႕ အတၱေတြဟာ သိပ္ေၾကာက္စရာေကာင္းပါတယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုပဲ အျပစ္တင္ရမလား..? ကံၾကမၼာကိုပဲ အျပစ္တင္ရမလား မဆုံးျဖတ္တတ္ေတာ့ဘူး..။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ႀကိဳးစားေမ့ေဖ်ာက္ထားတဲ့ အမွန္တရားကို မ်က္၀ါးထင္ထင္ ျပန္ျမင္ရတဲ့အခါ.. နာက်င္မႈက ႏွစ္ဖက္သြားနဲ႔...။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္က ခံစားလြန္းတာလည္း ပါေကာင္းပါမယ္။ တခါတေလေတာ့လည္း ေလာကႀကီးကို ဆိုးဆိုး၀ါး၀ါး အ႐ြဲ႕တိုက္ခ်င္တယ္။ ကိုယ့္အတၱတစ္ခုထဲနဲ႔ပဲ ေ႐ွ႕ဆက္ေလွ်ာက္ခ်င္မိတယ္... ဘယ္သူေသေသေပါ့.. 

ေပ်ာ္႐ႊင္ပါေစ

ေ၀လင္း
update: ေစာန ဆိုတဲ့အသုံးကိုမွားသုံးမိလို႔ ကိုလူေထြးက ျပင္ေပးသြားပါတယ္။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္အစ္ကို။  အဲဒီအသုံးကို ေ႐ွာင္ၿပီးသုံးလိုက္ပါတယ္။ ေနာက္ဆို သိပ္မရင္းႏွီးတဲ့ အသုံးေတြကို ေသခ်ာေလ့လာၿပီးမွျဖစ္ျဖစ္၊ ေ႐ွာင္ၿပီးျဖစ္ျဖစ္သုံးပါ့မယ္။မွားေနတာေတြ႔ရင္ လုံး၀အားမနာပါနဲ႔။ ပိုးစိုးပက္စက္ေ၀ဖန္ႏိုင္ပါတယ္။ အမွားကိုသာေထာက္ျပမယ္ဆို ဆဲသြားရင္ေတာင္ ေက်းဇူးတင္မွာပါ။

မ်က္ရည္

                                

ခ်ဳိျမမည္ထင္ေသာ ေမတၱာတရားက ခါးသက္သြားခဲ့တာကို အလန္႔တၾကားၾကည့္မိ....

ေသျခင္းတရား ပ်ံသန္းလာေနတာကို မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ၾကည့္ေနရသလိုမ်ဳိး...

အရာအားလုံးရပ္တန္႔။ ကိုယ္ဖန္တီးမိတဲ့ နာက်င္မႈက ကိုယ့္ကိုအႏိုင္ယူသြားတဲ့အခါ၊ ေတာက္ပမႈထဲ တစ္ကိုယ္လုံး ၿပိဳဆင္းသြားေလရဲ႕...

႐ႈံးနိမ့္ပါမ်ားလာေတာ့ ငိုေႀကြးဖို႔ေတာင္ မတတ္ႏိုင္ေတာ့...

တားဆီးထားေသာ စည္းမ်ား... ကာရံထားေသာ မ်က္ႏွာဖုံးမ်ား...

အမွန္တရားသည္ အျမဲတမ္း မခ်ဳိၿမိန္ခဲ့ပါ..။ အထူးသျဖင့္ ခံစားခ်က္ႏွင့္ယွဥ္ေသာအခါ အမွန္တရားသည္ ခါးပါသည္။

အခ်စ္က ေပးဆပ္ျခင္းလို႔ဆိုရေလာက္ေအာင္လည္း ႐ုပ္႐ွင္မဆန္ခဲ့ပါ....။

သူမခိုကိုးရာသည္ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ခြင္မဟုတ္ခဲ့သည့္တိုင္... သူမအားကိုးတႀကီး ကိုင္ဆြဲရာလက္သည္ ကၽြန္ေတာ့္လက္ မဟုတ္ခဲ့သည့္တိုင္ ခြင့္လြတ္ႏိုင္ခဲ့ျခင္းသည္ သေဘာထားႀကီးလြန္းျခင္း မဟုတ္တာ ေသခ်ာပါသည္။ (စိတ္သက္သာရာ သက္သာေၾကာင္း ၾကံဖန္ေျဖသိမ့္တတ္တာလည္း ပါမည္။) ဘယ္လိုပင္ၿပံဳးၿပံဳး ႏွလုံးသားကေတာ့ နာက်င္ရသည္သာ...။ 

အခ်စ္က အဆိပ္သီးဆိုသည့္တိုင္ ခ်က္ခ်င္းမေသႏိုင္ေသာေၾကာင့္ ဆက္လက္စားသုံးမိတာ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ 

ျဖစ္ႏိုင္လွ်င္ ထိုအရာကို အခ်စ္ဟုေခါင္းစဥ္မတပ္ခ်င္ပါ။ အခ်စ္သည္ ကမာၻေပၚ႐ွိ ခံစားခ်က္မ်ား အားလုံးအနက္ သံသယျဖစ္ဖြယ္ အေကာင္းဆုံးစာရင္းမွာ ပါ၀င္ပါသည္။

တစ္ခါတစ္ေလ အေတြးမ်ားသည္ မိမိကိုယ္ကို သတ္ေသရာ ဓါးတစ္လက္၊ ႀကိဳးတစ္ေခ်ာင္း ဒါမွမဟုတ္  အဆိပ္တစ္ခြက္ ျဖစ္ေနႏိုင္ပါသည္။ လူသားတစ္ေယာက္၏ အသိဥာဏ္ပညာသည္ အခ်ဳိ႕ေသာ ခံစားခ်က္မ်ားမွ ႐ုန္းထြက္ႏိုင္ရန္ လုံလုံေလာက္ေလာက္ မသန္မာခဲ့ပါ။ (ဒါမွမဟုတ္ ကယ္တင္ရန္)

မည္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္အတြက္မွ ေကာင္းက်ဳိးေပးမည္မဟုတ္ေသာ အသိတခ်ဳိ႕အတြက္မူ “ေမာဟ” ကို ကၽြန္ေတာ္ လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲ ေတာင့္တပါသည္။

ကၽြႏု္ပ္တို႔၏ သာယာလွပေသာ ညခ်မ္းတခ်ဳိ႕အတြက္ေတာ့ အိပ္မက္တခ်ဳိ႕ကို ေမ့ပစ္ေကာင္း ေမ့ပစ္ရပါလိမ့္မည္။ (အထူးသျဖင့္....)

ျဖစ္ႏိုင္မည္ဆိုလွ်င္ ကမာၻဦးလူသားတစ္ေယာက္ရဲ႕ ေန႔စဥ္ဘ၀မွာ အခ်စ္က ဘယ္လိုအခန္းက႑က ပါ၀င္ခဲ့သလဲ သိခ်င္ပါေသးသည္။ 

ေနာင္တလြယ္လြယ္၇တတ္ၿပီး မ်က္ရည္လြယ္လြယ္က်တတ္ေသာသူမ်ားကို ကၽြန္ေတာ္ေၾကာက္ပါသည္။ လြယ္လြယ္ရတတ္ေသာအရာမ်ားသည္ လြယ္လြယ္ႏွင့္ပင္ ကြယ္ေပ်ာက္သြားပါလိမ့္မည္။

အထူးသျဖင့္ သူမ၏မ်က္ရည္မ်ားတြင္ ခံစားခ်က္ ဘယ္ႏွစ္ရာခိုင္ႏႈန္းပါမွန္း ကၽြန္ေတာ္မခန္႔မွန္းတတ္ခဲ့ပါ။ 

သို႔ေသာ္ ထိုမ်က္ရည္စက္မ်ား၏ နာက်င္ေစႏိုင္စြမ္းကိုေတာ့ ႏွလုံးသားႏွင့္ရင္း၍ ကၽြန္ေတာ္ လက္ခံရပါလိမ့္မည္။ 

အေျဖသိၿပီးသားေမးခြန္းမ်ားႏွင့္ အေျဖမ႐ွိေသာ ေမးခြန္းမ်ားကို သူမက ေမးလာေသာအခါ သူမ မ်က္လုံးေတြကို ကၽြန္ေတာ္ေစ့ေစ့ မၾကည့္ရဲခဲ့ပါ။ 

သူမ၏လက္ေခ်ာင္းမ်ားသည္ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ ျဖစ္ခဲ့ဖူးသည္ဆိုပါလွ်င္ သူမ၏မ်က္ရည္မ်ားသည္ ကၽြန္ေတာ္အတြက္ က်ိန္စာတခ်ဳိ႕ ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ 

မသိသင့္တာကို သိမိသည့္အတြက္ သို႔မဟုတ္ သိရန္ႀကိဳးစားမိျခင္းအတြက္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ ရ႐ွိတာက နာက်င္မႈသာ ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ 

တခ်ဳိ႕ေသာ ေမးခြန္းမ်ားအတြက္ အေျဖမလိုအပ္ပါ....

note; ေပ်ာ္႐ႊင္ တည္ၿငိမ္ခဲ့ၿပီထင္ခဲ့ေပမယ့္ အဲေလာက္ကံမေကာင္းခဲ့ဘူးဆို၇မယ္။ ဒီအက္ေဆးကို ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀မွာ စိတ္အ႐ႈပ္ရဆုံးညေနခင္းတစ္ခုမွာေရးပါတယ္။ ကိုယ္တိုင္မယုံၾကည္တာအတြက္ ဒီေလာက္ထိ ခံစားရလိမ့္မယ္လို႔ မထင္ခဲ့ဖူးပါဘူး။ လုပ္ေနက် အားလုံးပ်က္စီးကုန္ပါတယ္။ တခ်ဳိ႕လူေတြရဲဲ႕ မသိဆိုး႐ြားႏိုင္မႈနဲ႔ တခ်ဳိ႕ရဲ႕ ပါးနပ္မႈေတြေၾကာင့္ပဲ ဆိုၾကပါစို႔.....။ ခုခ်ိန္မွာေတာ့ ေရတံခြန္ေအာက္၀င္လည္း အပိုပဲဆိုတာလို ျဖစ္ေနတယ္....( ဓါတ္ပုံကို Google ကယူပါတယ္..)

ေပ်ာ္႐ႊင္ပါေစ..

ေ၀လင္း

                 

ေနာက္ၾကည့္မွန္..

ေနာက္ၾကည့္မွန္

အတိတ္ေတြက်စ္လ်စ္လာတဲ့အခါမွာ

သမိုင္းေတြျဖစ္ျဖစ္လာခဲ့တယ္။

(တခ်ိန္က)

မင္းေ႐ွ႕ကပန္းတိုင္က

ခု မင္းေနာက္က သမိုင္း

ေနာက္ၾကည့္မွန္ထဲမွာ မ႐ိုင္းဖို႔လိုတယ္..။

တခ်ဳိ႕ေတြကနီးလာ

တခ်ဳိ႕ေတြကေ၀းလာ

မႈန္၀ါးၿပီးေပ်ာက္

ထင္႐ွားၿပီးေရာက္လာၾက။

ငါတို႔အတြက္

ေ႐ွ႕ကိုလႈံျခံဳဖို႔လိုသလို

ေနာက္ကို ယုံၾကည္ရဖို႔လည္းလိုတယ္။

ကိုယ္ကိုယ္တိုင္မၾကည့္ရဲတဲ့ မ်က္ႏွာ

ေနာက္ၾကည့္မွန္ထဲပါမလာဖို႔ ၾကိဳးစားၾကမယ္။   ။

Note; မေန႔က စာေရးရင္း သိခ်င္တာေလးေတြ႐ွိလို႔ မႏွစ္က သင္တဲ့ စာ႐ြက္စာတမ္းေတြ ျပန္႐ွာၾကည့္ရင္း ဒီကဗ်ာေလးကို ျပန္ေတြ႔ပါတယ္။ (ကို)မင္းကိုႏိုင္ရဲ႕ ေနာက္ၾကည့္မွန္ကို မဖတ္မိခင္ နာမည္အရင္ၾကားၿပီး နာမည္ေလးကိုပဲ ေတြးၿပီး ေရးထားမိတာပါ။ သိပ္အဓိပၸာယ္ျပည့္၀တဲ့ စာလုံးေလးလို႔ ေတြးမိပါတယ္။ ေရးမိတုန္းက ကိုယ့္ဟာနဲ႔႔ကို မႀကိဳက္ေတာ့လို႔ ေခ်ာင္ထိုးထားတာ ခုျပန္ေတြ႔ေတာ့ ႏွေျမာတာနဲ႔ ျပန္တင္ျဖစ္တာပါ။ ေခါင္းစဥ္ကလြဲၿပီး ဒီကဗ်ာဟာ (ကို)မင္းကိုႏိုင္ရဲ႕ ေနာက္ၾကည့္မွန္နဲ႔ ဘာမွေတာ့ ဆိုင္မွာမဟုတ္ပါဘူး။ ေခါင္းစဥ္ေလးသက္သက္ကိုပဲ ေတြးၿပီးေရးထားတာမို႔ပါ။ ဘာပဲေျပာေျပာ ေခါင္းစဥ္ေလးအတြက္ (ကို)မင္းကိုႏိုင္ကို ေက်းဇူးတင္မိပါတယ္။ ဒီေခါင္းစဥ္ေလးကပဲ ကၽြန္ေတာ့္ကို အေတြးတခ်ဳိ႕ေပးပါတယ္။ ေနာင္တစ္ခ်ိန္ ေနာက္ၾကည့္မွန္ထဲ ကိုယ္ျပန္ၾကည့္လို႔ ျမင္ရမယ့္ ကိုယ့္မ်က္ႏွာဟာ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ၾကည့္၀ံ့ဖို႔ေတာ့ လိုပါလိမ့္မယ္။

ေပ်ာ္႐ႊင္ပါေစ

ေ၀လင္း

႐ွင္သန္ျခင္းရဲ႕ အနားစြန္း

႐ွင္သန္ျခင္းရဲ႕ အနားစြန္း

ေဆာင္းဦးရာသီရဲ႕ ေအးျမတဲ့ေလက ပါးႏွစ္ဖက္ကို တသုန္သုန္႐ိုက္ခတ္ေနရဲ႕..။ ကၽြန္မခႏၶာကိုယ္တစ္ခုလုံး ထြင္းေဖာက္သြားမတတ္အေအးဓါတ္က စိမ့္၀င္လာတယ္။

ကၽြန္မသြားေတာ့သြားေနပါရဲ႕.. ဘယ္ကိုတဲ့လဲ..? ဘာမွေတာ့လည္း မထူးပါဘူးေလ…။

လမ္းမေပၚမွာေတာ့ ကားေတြက တစီးၿပီးတစ္စီး..၊ အနီေရာင္၊ အမည္းေရာင္၊ အျဖဴေရာင္၊ ေနာက္တစ္ခါ အနီေရာင္။ ကားေပၚက လူေတြက တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ဆဲဆိုေရ႐ြတ္ၿပီး ကိုယ္လိုရာေရာက္ဖို႔ပဲ စိတ္ေစာေနၾကရဲ႕…။ ကားလမ္းက်ပ္ခ်ိန္၊ လမ္းပိတ္ခ်ိန္ေပပဲ။

လူေတြ… ဘယ္ေလာက္ေတာင္ မ်ားလိုက္ပါသလဲ..? ဘာေၾကာင့္မ်ားေျပးလြား အလ်င္လိုေနၾကပါလိမ့္..? အဲဒီလူေတြဟာ ဘာအတြက္မ်ား႐ွင္သန္ေနၾကတာတဲ့လဲ..? လူ႔ေလာကၾကီးဆိုတာက တံလ်ပ္သာသာ..။ လူေတြရဲ႕ အသိအျမင္ေမွာက္မွားမႈေၾကာင့္ သာယာသေယာင္၊ လွပသေယာင္…

ဟင့္အင္း… အဲဒါလည္းလူေတြမွမဟုတ္တာပဲေလ.. မီးခိုးေရာင္ ျဒပ္ထုႀကီး*သာပဲကို..။

မုန္းတယ္…!

မုန္းတယ္.. ဒါျဖင့္ဘယ္သူကိုတဲ့လဲ…? ကိုယ့္ကိုယ္ကို..၊ လူေတြကို၊ ေလာကႀကီးကို..။ အို.. အားလုံးကိုပဲ။ အထူးသျဖင့္ေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုေပါ့။

စိတ္ကူးေတြကေကာ ဘာလိုအဲ့ေလာက္မ်ားရတာတဲ့လဲ..? အဲ့ေလာက္႐ႈပ္ေထြးေနရတာတဲ့လဲ..? ျဖစ္ႏိုင္ရင္ အားလုံးကိုေမ့ပစ္ခ်င္၊ ထြက္ေျပးလိုက္ခ်င္မိေတာ့ရဲ႕..။

တံတား…

ေအာက္ကို ငုံ႔ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ခဲမေနေသးတဲ့ ေရေတြက တသြင္သြင္စီးဆင္းေနရဲ႕…။ အ႐ွိန္ျပင္းျပင္းနဲ႔ စီးဆင္းလာတဲ့ေရေတြဟာ တံတားေအာက္ေျခ အုတ္ခုံနဲ႔ ႐ိုက္ခတ္ၿပီး အစိတ္စိတ္ ကြဲေၾကသြားၾကတယ္။ တဖြားဖြား လႊင့္ထြက္သြားတဲ့ ေရမႈန္ေလးေတြကို ၾကည့္ၿပီး “ ငါ့ဘ၀ေကာ ဘာထူးလို႔လဲ” လို႔ေတြးမိတယ္။ အခ်စ္ အမုန္းနဲ႔ နာက်ဥ္းလူမဆန္မႈေတြက ကၽြန္မဘ၀ကို ႐ိုက္ခြဲခဲ့တာေပါ့…။

နာက်င္မႈ၊ ႐ိုင္းစိုင္းခက္ထန္မႈနဲ႔ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မဲ့မႈေတြအားလုံး ေရာယွက္သြားတယ္။

အသာအယာပဲ တံတားအစြန္းေပၚ တက္ရပ္လိုက္တယ္။ ေျခတစ္လွမ္းပါပဲ.. ၿပီးတာနဲ႔ ဘာမွထပ္ျဖစ္စရာ မလိုေလာက္ေအာင္ အားလုံးၿပီးဆုံးသြားၿပီ…။ အဲဒီအခ်ိန္ဆိုရင္ေတာ့ ခုခံစားေနရတဲ့ ခံစားခ်က္ေတြက နည္းနည္းမ်ား လြယ္ကူသြားေလမလား..?

“ငါဆိုတာမွ မ႐ွိေတာ့တာ”

………. ………….. ……

……………………………..

…. …. ….. …. ….. ….. …..

ဖ်တ္ခနဲ မ်က္လုံးအစုံကို ဖြင့္ၾကည့္လိုက္တယ္။ ခ်က္ခ်င္းပဲ နားလည္လိုက္မိရဲ႕ တစ္ခုခုေတာ့ ေျပာင္းလဲေနၿပီလို႔ေပါ့။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို နားစြင့္ၾကည့္မိတယ္။ အသည္းႏွလုံးဆီက တခြပ္ခြပ္ကြဲအက္သံနဲ႔ ခုတ္ျဖတ္ဖ်က္ဆီးခံထားရတဲ့ စိတ္၀ိညာဥ္ဆီက ညည္းျငဴသံကို မၾကားရေတာ့ဘူး..။ အဲဒီမွာနားလည္လိုက္မိတယ္ ကၽြန္မခႏၶာကိုယ္ထဲမွာ ဘာမွမ႐ွိေတာ့ဘူးဆိုတာကိုေပါ့..။

ကၽြန္မကိုယ္ထဲမွာ …… ဗလာ ။

 Anna ရဲ႕ Грань ကို ဘာသာျပန္ပါသည္။

* မီးခိုးေရာင္ ျဒပ္ထုဆိုတာက သူတို႔ ယဥ္ေက်းမႈနဲ႔ ဆိုင္ပါတယ္။ မီးခိုးေရာင္ဆိုတာကို အစစ္အမွန္မဟုတ္တာ။ ထင္ျမင္ခ်က္သက္သက္ျဖစ္တာမ်ဳိးေတြမွာ သုံးေလ့႐ွိပါတယ္။

Note; ကိုယ္တိုင္ေရးကို လက္စမသတ္ႏိုင္ေသးလို႔ ဘာသာျပန္ထားၿပီးသားတင္လိုက္ပါတယ္။ ဒီပို႔စ္ကို အေစာႀကီးကတည္းက တင္ဖို႔ျပင္ထားတာပါ။ တခ်ဳိ႕စာလုံးေလးေတြမွာ အခက္အခဲေတြ႔ေနလို႔ လက္စမသတ္ႏိုင္ဘူးျဖစ္ေနတာပါ။ ေနာက္ ဆရာမကိုေမး ေတာ့မွ သိရပါတယ္။ စာလုံးအဓိပၸာယ္ကို သိေပမယ့္ ဘာကိုဆိုလိုမွန္း သိဖို႔ခက္တာမ်ိဳဳးေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာစကားမွဆို ဂ်ွာေအးကို သူ႔အေမ႐ိုက္တာတို႔၊ မုန္႔လုံးစကၠဴကပ္တာတို႔လိုေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္တို႔အားလုံးကဘာကို ဆိုလိုခ်င္တယ္ဆိုတာ နားလည္ေပမယ့္ ျမန္မာစာ သင္ေနတဲ့ ႏိုင္ငံျခားသားဆို ေတာ္ေတာ္ ဒုကၡေရာက္တဲ့ စာလုံးေတြေပါ့။ ဒီပို႔စ္ေလးကို ဘာသာျပန္ေတာ့လည္း အဲဒီအသုံးအႏႈန္းမ်ဳိးေတြေေတာ္ေတာ္ ေတြ႔ရပါတယ္။ေတာ္ေတာ္ ခက္ခဲတဲ့ ပို႔စ္တစ္ခုျဖစ္လို႔ ဘာသာျပန္တဲ့ အေရးအသားဟာ ေတာ္ေတာ္ ညံ့ဖ်င္းႏိုင္ပါတယ္။  ဒီပို႔စ္အတြက္ ကူညီတဲ့ ဆရာမနဲ႔ စာေရးမက်ဲဖို႔ တိုက္တြန္းတဲံ အစ္မခ်စ္ၾကည္ေအးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ အမွန္တိုင္းေျပာရရင္ေတာ့ လူက ဘာမွလုပ္ခ်င္စိတ္မ႐ွိတာပါ။ ဆရာမေျပာတာကေတာ့ ဒီရာသီဆိုဒီလိုပဲ ဆိုပဲ။ ေႏြဦး၀င္ကာစျဖစ္လို႔ ရာသီဥတုကေတာ့ သိပ္သာယာပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္...

 ေပ်ာ္႐ႊင္ပါေစ

 ေ၀လင္း

ေခါင္းထဲက အ႐ႈပ္ေတြ

အေတြးဆိုတာနဲ႔ ငယ္ငယ္တုန္းကတည္းက ၾကားဖူးခဲ့တဲ့ ေဒးကားရဲ႕ I think therefore i am. ဆိုတာေလးကို ေျပးသတိရမိပါတယ္။ (ေဒးကားရဲ႕ ပန္းသီးေလးတစ္လုံးဆိုပါေတာ့)ေနာက္ အဲဒါနဲ႔ တစ္ဆက္တည္း သတိရမိတာက ပန္းပုဆရာ ႐ိုဒင္ရဲ႕ Thinker ဆိုတဲ့ ပန္းပု႐ုပ္ပါ။ ဘာလို႔မွန္းေတာ့ မေျပာတတ္ေပမယ့္ သိပ္ႀကိဳက္ပါတယ္။ ဆယ္တန္းတုန္းက အေဆာင္မွဴးမသိေအာင္ သူ႔စာအုပ္စင္ကေန “လူ႔အေတြးအျမင္ကို ေျပာင္းလဲေစခဲ့ေသာ စာအုပ္မ်ား”ဆိုတဲ့ ( နာမည္ အတိအက်မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး၊ ထင္တာပဲ။ စာအုပ္ဖတ္ၿပီးရင္ နာမည္ ေတာ္ေတာ္ ေမ့တတ္ မွားတတ္တာ အားနည္းခ်က္တစ္ခုလိုျဖစ္ေနတာ။) လက္တစ္၀ါးေလာက္ ႐ွိမယ့္ စာအုပ္ေလး ဖတ္ဖူးပါတယ္။ လူမွန္ရင္ အေတြးေတြနဲ႔ မကင္းၾကဘူးထင္ပါတယ္။ အေတြးေတြကပဲ လူကို ပဲ့ျပင္ထိန္းေက်ာင္းသြားတယ္ ထင္ပါတယ္။ လူမွန္ရင္လည္း ကိုယ္တိုင္ သိသိနဲ႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ မသိမသာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ္ပိုင္ အေတြးအျမင္တစ္ခုေတာ့ ႐ွိၾကတာခ်ည္းပဲ။ ဒါေပမယ့္ တစ္ခါတစ္ေလ ကိုယ့္အေတြးအျမင္ကိုယ္ ဖမ္းမမိတာမ်ဳိး ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔ေပါ့ေလ။ အထူးသျဖင့္ ဒီႏွစ္ထဲမွာ စိတ္ေတာ္ေတာ္ အေျပာင္းအလဲမ်ားပါတယ္။ အသက္ႀကီးလာလို႔လည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ေတြးမိတာေတြ အကုန္ေရးရရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို ႐ူးတယ္ ထင္ပါလိမ့္မယ္။ 

ႏွလုံးသားဓါတ္ခံမတူတဲ့အခါ သိပ္ခက္ပါတယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဆုံးမရတာ ပိုခက္သလိုပဲ။ တစ္ခါတစ္ေလေတာ့လည္း မ်က္ႏွာဖုံးအမ်ဳိးမ်ဳိး၊ ေရာင္စုံမ်က္မွန္အမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ လူအမ်ဳိးမ်ဳိးၾကားမွာ အပိုးက်ဳိးက်ဳိးေနရတာ သိပ္အခ်ဳိးမေျပခ်င္ပါဘူး။ မေတာ္တဲ့ ဖိနပ္ကိုစြပ္ၾကည့္လိုက္ ခၽြပ္ၾကည့္လိုက္...။ တကယ္ေတာ့ ကိုယ့္ဒုကၡကိုယ္ ႐ွာတာပါ။ 

ဘယ္မွာလည္းေတာ့ မသိေတာ့ဘူး။ “ကိုယ့္အေတြးနဲ႔ကိုယ္ စိတ္ညစ္လို႔ရမွေတာ့ ကိုယ့္အေတြးနဲ႔ကိုယ္ ေပ်ာ္လိုက္ပါ”ဆိုတာေလး ဖတ္ဖူးပါတယ္။ အေတြးေတြကို ထိန္းခ်ဳပ္ဖို႔ အဲ့ေလာက္ မလြယ္ဘူးထင္ပါတယ္။ ေပးဆပ္မႈဆုိတာ လူတိုင္းအတြက္ မလိုအပ္ဘူးဆိုတာေလး , ေလးေလးနက္နက္ ေတြးမိပါတယ္။ မလိုအပ္သူအတြက္ ေပးဆပ္မိတဲ့အခါ ကိုယ္ပဲ နာက်င္ရပါတယ္။ ခုခ်ိန္မွာေတာ့ ေလာကလမ္းကို ေလွ်ာက္ဖို႔ ခံယူခ်က္တစ္ခ်ဳိ႕ ႐ွိေနပါတယ္။ ဘယ္ေလာက္ထိ မွတ္ေက်ာက္တင္ ခံႏိုင္မလဲ သိခ်င္ပါတယ္။ အခ်ိန္က စကားေျပာသြားမယ္လို႔ ယုံၾကည္ပါတယ္။

တစ္ခါတစ္ေလ ဘယ္ေလာက္ပဲ နာက်င္ေစဦးေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္လိမ္လည္မႈဟာ အမွန္တကယ္ လိုအပ္ပါတယ္။ တခ်ဳိ႕ကိစၥေတြမွာ သိတာထက္ မသိတာက ပိုေကာင္းပါတယ္။ လုပ္မိလို႔ရတဲ့ ေနာင္တနဲ႔ မလုပ္မိလို႔ ရတဲ့ ေနာင္တ ဘယ္ဟာက ပိုဆိုးလဲဆိုတာလည္း သိခ်င္ပါေသးတယ္။ အမွန္အတိုင္းေျပာရရင္ေတာ့ ေနာင္တကို မုန္းပါတယ္။ အမွန္နဲ႔ အမွားၾကား အဲဒီေနာင္တဆိုတဲ့ ေကာင္က ၀င္၀င္႐ႈပ္ေနတယ္လို႔ျမင္ပါတယ္။ ကိုယ္မွန္တယ္ ထင္လို႔ လုပ္ခဲ့တဲ့ ကိစၥေတြမွာ ေနာင္တမရခ်င္ပါဘူး။ လိုလည္း မလိုအပ္ဘူးလို႔ထင္ပါတယ္။ မွားမွန္းသိၿပီး အမွန္ျပန္ေရာက္ဖို႔ ကိစၥမွာ ေနာင္တမပါပဲနဲ႔လည္း ကိစၥျပတ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ လြတ္လပ္စြာ သေဘာကြဲလြဲႏိုင္ပါတယ္။

ေတြေ၀တတ္ျခင္း....

ေတြေ၀တတ္တာ မေကာင္းဘူးဆိုေပမယ့္ တခ်ဳိ႕ကိစၥေတြမွာေတာ့ ေတြေ၀မိတာကို ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေက်းဇူးတင္မိပါတယ္။ တခ်ဳိ႕ကိစၥေတြအတြက္ တစ္သက္လုံးေတြေ၀ေနခ်င္ပါတယ္။ တခ်ဳိ႕ေပါ့ေလ....

ပကတိတန္ဖိုး၊ ေလာကတန္ဖိုး၊ ပတ္၀န္းက်င္တန္ဖိုး၊ ေနာက္ဆုံးကိုယ္ပိုင္တန္ဖိုး.. 

ဒီတန္ဖိုးေတြအားလုံးထဲက ဘယ္ဟာကို ဦးစားေပးရမလဲ ခုထိမေ၀ခြဲႏိုင္ေသးဘူး။ ေလာကတန္ဖိုးနဲ႔ ပတ္၀န္းက်င္တန္ဖိုးေတြကို သိပ္ဂ႐ုမစိုက္ခ်င္ေပမယ့္ ေရာက္တဲ့ ေကြ႔မွာ ေတြ႔တဲ့ တက္နဲ႔ေလွာ္ေနရဆဲပါ။ 

သဘာ၀လြန္စြမ္းအင္ေတြ သိပ္လိုခ်င္တဲ့ ဆရာမနဲ႔ စကားေျပာျဖစ္တဲ့အခါတိုင္း ျငင္းျဖစ္ပါတယ္။ ပ်ံသန္းႏိုင္ဖို႔၊ အတိတ္၊အနာဂတ္ကို သိဖို႔ လိုအပ္တယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္က မထင္ပါဘူး။ လူသားတစ္ေယာက္အတြက္ လူတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႔အေျခခံလိုအပ္ခ်က္ေတြ ျပည့္စုံရင္ လုံေလာက္ၿပီလို႔ ကၽြန္ေတာ္က ခံယူပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလေတာ့လည္း ဘာသာစကားအခက္အခဲၾကားမွာ ေျပာရတာ သိပ္လက္ေပါက္ကပ္ပါတယ္။ ဆယ္တန္းတုန္းက Eco မွာသင္ရတဲ့ လူေတြရဲ႕ လိုအပ္ခ်က္နဲ႔ လိုအင္ဆႏၵအေၾကာင္း ျပန္သတိရမိတယ္။ လိုအပ္ခ်က္က အကန္႔အသတ္႐ွိေပမယ့္။ လိုအင္ဆႏၵေတြက အကန္႔အသတ္မ႐ွိႏိုင္တာကို။ လူေတြဟာ သစ္ပင္ေပၚမွာ ေအးေအးေဆးေဆး မေနခ်င္ပဲ လမ္းဆင္းေလွ်ာက္တဲ့ ပ႐ိုင္းမိတ္က ဆင္းသက္လာလို႔လား မသိပါဘူး။ ကိုယ္လုပ္ႏိုင္တာထက္ ပိုပိုၿပီး လိုခ်င္တတ္ၾကသလိုပဲ။ 

ေနာက္တစ္ခုက အခ်စ္ရဲ႕တန္ဖိုးဟာ ထင္သေလာက္ မခမ္းနားဘူးလို႔ က်က်နန ခံယူမိပါတယ္။ ဘ၀တစ္ခုလုံးနဲ႔ ယွဥ္လိုက္ရင္ အခ်စ္ဆိုတာ သိပ္ေသးငယ္သလိုပါပဲ။ ေယာက္်ားနဲ႔ မိန္းမရဲ႕ ဖိုမအခ်စ္ကို ဆိုလိုပါတယ္။ ဘာမွမဟုတ္တဲ့ ဟိုမုန္းေျပာင္းလဲမႈတစ္ခု ေလာက္ထိ ထင္ျမင္ေနမိတယ္။ ေနာင္တခ်ိန္မွာ ေျပာင္းလဲေကာင္း ေျပာင္းလဲႏိုင္ေပမယ့္ ခုေလာေလာဆယ္ထိေတာ့ ဒီလိုပဲ ျမင္ပါတယ္။ သိပ္ခ်စ္တယ္လို႔ တစ္စုံတစ္ေယာက္က တစ္စုံတစ္ေယာက္ကို ေျပာတာၾကားရရင္ သိပ္ရယ္ခ်င္ေနလို႔ ႐ုပ္႐ွင္႐ုံ၊ ပန္းျခံနဲ႔ စင္တာေတြ၊ ေကာ္ဖီဆိုင္ေတြ သိပ္မသြားပါဘူး။

Note: မဆုံးႏိုင္တဲ့အေတြးေတြအတြက္ ေရးရမယ္တဲ့။ ဘယ္လိုေရးရမယ္မွန္းတကယ္မသိပါဘူး။ ေနာက္ဆိုစာေမးပြဲပိုနီးေတာ့မွမို႔ ေနာက္မွေရးမယ္ဆိုလည္း ေရးျဖစ္မွာမဟုတ္ပါဘူး။ေရးမိတာေတြက ဗုံးေဗာလေအာနဲ႔ ခပ္ပြပြျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ေနပါလိမ့္မယ္။ ေသခ်ာတာကေတာ့ လက္႐ွိေတြးေနမိတာေတြပါပဲ။ တစ္ပုဒ္လုံးဆုံးေအာင္ ဖတ္တဲ့လူေတြကို ကံစမ္းမဲေပးမယ္ဆိုၿပီး စည္း႐ုံးရင္ေကာင္းမလားေတြးမိပါတယ္။ ကိုယ္ေရးတဲ့ ပို႔စ္အေၾကာင္း ကိုယ္ရိပ္မိလို႔ပါ။ ဖတ္ၿပီး စိတ္ထဲ ႐ႈပ္ေထြးသြားရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ေတြးေနတာတခ်ဳိ႕ကို ဖမ္းဆုပ္မိတယ္ ဆိုရမလား။ အဲဒီလူေတြကို ဆုေတြဘာေတြေပးခ်င္ပါတယ္။ ေသေသခ်ာခ်ာေျပာခ်င္တာက ဒီပို႔စ္ဟာ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာ ပို႔စ္တစ္ခုျဖစ္တယ္ဆိုတာပါပဲ။ (လိုရင္းေရာက္မေရာက္ေတာ့ မသိဘူး အစ္မခ်စ္ၾကည္ေရ.. ေရးေတာ့ေရးလိုက္ၿပီ.။) ကိုဏီလင္းညိဳကိုေတာ့ ခဏေစာင့္ပါဥၤီးလို႔ ေတာင္းပန္ပါတယ္...

ေပ်ာ္႐ႊင္ပါေစ

ေ၀လင္း

တံခါးေခါက္ခံရတဲ့ညေန..

တံခါးေခါက္ခံရတဲ့ညေန

 တည္ျငိမ္ပါတယ္ဆိုတဲ့ေရျပင္ဟာ

ေလတစ္ခ်က္အေ၀့မွတင္

လႈပ္႐ွားသြားရတယ္..။

ခ်စ္သူ႔အသံအၾကား

ငိုေၾကြးသြားတဲ့လူငယ္...

ကိုယ့္ကိုယ္ကို လိမ္လည္ထားရတဲ့ၾကား

ေမ့ထားတဲ့ အမွန္တရားက

ခဏခဏ လူလုံးလာမျပေစခ်င္ဘူး။

ေတြ႔ဆုံၾကံဳကြဲကံၾကမၼာမွာ

ေတြ႔ဆုံၿပီး ၾကံဳရတာကို ဖယ္ထားခ်င္တယ္။

အမွန္အတိုင္းေျပာရရင္ ဒီကဗ်ာဟာ မ်က္ရည္တစ္စက္ျဖစ္တယ္..။

                                                                                ေ၀လင္း

Note:

ဒီအေတာအတြင္း ရခဲ့တဲ့ ဒဏ္ရာတစ္ခ်က္ပါ။ မ်က္ရည္တစ္စက္ဆိုလည္း မမွားပါဘူး။ ဘာေတြနဲ႔႐ႈပ္လို႔ ႐ႈပ္ေနမွန္းမသိလို႔ ကိုယ့္အိမ္ကိုေတာင္ မေရာက္ျဖစ္တဲ့ အတြက္ ေမာင္ႏွမေတြဆီလိုက္မလည္ျဖစ္တာ ေတာင္းပန္ပါတယ္။ တင္ဖို႔ျပင္ထားတာေလးေတြ ႐ွိေပမယ့္ လက္စမသတ္ႏိုင္ေသးတာေရာ... ေလာေလာလတ္လတ္ ဒီကဗ်ာေလးကို တင္ခ်င္မိတာေၾကာင့္ေရာ ကဗ်ာပဲ တင္လိုက္ပါတယ္။ စာေမးပြဲရာသီထဲလည္း ျပန္၀င္လာၿပီ ျဖစ္လို႔ သိပ္ေရာက္ျဖစ္ႏိုင္ဦးမွာမဟုတ္ပါဘူး။ ( အစ္မခ်စ္ၾကည္ေအးကိုလည္း ေတာင္းပန္ပါတယ္။ tag ပို႔စ္အတြက္ ခဏေစာင့္ေပးပါဦးလို႔.. )

မိုးစက္တို႔ႏွင့္….

တိုက္ခန္းတြင္းတိတ္ဆိတ္မႈကို ႏႈိးစက္သံတစ္ခုက ၿဖိဳခြဲပစ္လိုက္သည္။ ေစာင္ေအာက္က လက္တစ္ဖက္ ထြက္လာၿပီး အဲဒီအသံကို ရပ္တန္႔ဖို႔ႀကိဳးစားလိုက္သည္။ အသံက တိတ္ဆိတ္တဲ့ ညအလယ္မွာ ပိုပိုၿပီး က်ယ္ေလာင္လာသည္။ အဲဒီအသံက ႏႈိးစက္သံမဟုတ္ဘဲ ဖုန္းျမည္သံျဖစ္ေနတာ သူမ သိသြားသည္။ အလ်င္အျမန္ပဲ ဘီ႐ိုပုေလးထဲက ဖုန္းကို လိုက္႐ွာလိုက္သည္။

-          ဟယ္လို! - အိပ္ခ်င္မူးတူးအသံျဖင့္ ခပ္တိုးတိုး ထူးလိုက္သည္။

-          ဟယ္လို၊ ေနေကာင္းလား..?

သူမႏႈတ္ဆိတ္ေနမိသည္။

-          ႐ုတ္တရက္ႀကီး ကိုယ္မင့္အသံကို ၾကားခ်င္လာလို႔ ဖုန္းဆက္လိုက္တာ။ မင့္အသံနားေထာင္ရတာ ခုမွ အိပ္ရာက ႏိုးသလိုပဲ။ sorry ေနာ္.. စိတ္မဆိုးပါနဲ႔။

-          ဒါပဲလား..? ႐ွင္ေျပာခ်င္တာ..

-          အျပင္မွာမိုးေတြ႐ြာေနတယ္…

-          ဒါပဲေပါ့.ဟုတ္လား…

တစ္ဖက္က ခဏၿငိမ္သြားၿပီး….

-          အင္း…ဟုတ္တယ္။

-          ဒါဆိုလည္း ဒါပဲေလ..။ ခြင့္လြတ္ပါ။ ေနာက္တစ္ခါ ညအခ်ိန္မေတာ္ အဲ့လိုဆႏၵမ်ဳိး မေပၚေအာင္ အသံသြင္းၿပီးပို႔ေပးလိုက္မယ္ ဟုတ္ၿပီလား..။

ေျပာၿပီးတာနဲ႔ သူမဖုန္းကို ခ်ပစ္လိုက္သည္။ ေနာက္ ေခါင္းအုံးေပၚ မွီခ်လိုက္သည္။ သို႔ေသာ္ သူမအိပ္မေပ်ာ္ေတာ့…။ ဘာေၾကာင့္မ်ား သူဖုန္းဆက္တာပါလိမ့္..? ႏွလုံးေသြးတို႔ကို လည္ပတ္ေစေသာ ႏွလုံးသားက သူ႔တာ၀န္သူထမ္းေဆာင္႐ုံမဟုတ္ပဲ ႏွလုံးခုန္သံႏွင့္အတူ အတိတ္က အေၾကာင္းအရာေတြကို ျပန္ၿပီး သယ္ေဆာင္လာသည္။ ဒုတ္..တိတ္ဆိတ္သြားသည္။ ဒုတ္..ဒုတ္…

ဟင့္အင္း သယ္မလာပါနဲ႔ ..။ ေၾကကြဲဖြယ္ အတိတ္ေတြကို ဘယ္သူကမ်ားႏွစ္ခ်ဳိက္ႏိုင္မွာတဲ့လဲ..? ၀င္လာတဲ့ခံစားခ်က္တခ်ဳိ႕ကို ေမာင္းထုတ္ရင္း မီးဖိုခန္းဆီသို႔ တေ႐ြ႕ေ႐ြ႕ လွမ္းလာမိသည္။ လက္ဖက္စိမ္းရည္ တစ္ခြက္ေလာက္ တည္ေသာက္ရန္ စိတ္ကူးႏွင့္ျဖစ္သည္။ ခုခ်ိန္မွာ သူမစိတ္ကို သက္သာေစဖို႔ တစ္ခုခုေတာ့ လုပ္မွျဖစ္မည္ေလ။ လက္ဖက္စိမ္းရည္ေလးကေတာ့ သူမကို ႏွစ္သိမ့္ေပးႏိုင္ေကာင္းပါရဲ႕ ဟု ေတြးမိသည္။ ေရေႏြးအိုးကို ပလပ္ထုိးၿပီး ေရေႏြးအဆူကို ေစာင့္ေနမိသည္။

သူမရဲ႕ အၾကည့္တို႔က မထင္မွတ္ပဲ ျပတင္းေပါက္ေပၚေရာက္သြားသည္။ မိုး….

မိုးစက္ေလးေတြက ျပတင္းမွန္ကို တေျဖာက္ေျဖာက္ က်ေရာက္ရင္း ေရစီးေၾကာင္းေလးေတြအျဖစ္ ေျပးဆင္းသြားၾကသည္။ ျပတင္းမွန္ေလးကို လက္ျဖင့္ အသာအယာ စမ္းသပ္ရင္း တီးတိုးဆိုမိသည္။

-          စကားေျပာရေအာင္ မိုးစက္ေလးတို႔ရယ္…

မိုးစက္ေလးေတြ ျပတင္းမွန္ကို လာမွန္တဲ့ အသံက ရင္းႏွီးၿပီးသား ခံစားခ်က္တခ်ဳိ႕ကို သယ္ေဆာင္လာသည္။

မိုးေတြ႐ြာတဲ့အခါတိုင္း ႏွစ္ေတြဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ၊ မိုင္ေတြဘယ္ေလာက္ေ၀းေ၀း သူ႔အေၾကာင္းက ေခါင္းထဲေရာက္လာသည္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒါေတြက ဘ၀တစ္ခုျခားခဲ့ၿပီလို႔ ထင္၇ေလာက္ေအာင္ ၾကာခဲ့ၿပီလို႔ ထင္မိသည္။ သူမရဲ႕ အသည္းႏွလုံးလိုပဲ ေအးစက္ေနတဲ့ ျပတင္းမွန္ကို ခပ္တင္းတင္းဖိပြတ္ရင္း သတိရျခင္းေတြကို ဖ်က္ပစ္ဖို႔ ႀကိဳးစားေနမိသည္။

ေရေႏြးဆူလာၿပီ… ဒါေပမယ့္ သူမကေတာ့ ျပတင္းမွန္နဲ႔ မိုးစက္ေတြကို ျဖတ္ၿပီး အေ၀းကို ေငးေနမိတုန္းပဲ။ တကယ္လို႔ ျပတင္းမွန္ကသာ ကာမထားခဲ့ဘူးဆိုရင္ ျပတင္းမွန္ေပၚက မိုးစက္ေလးေတြနဲ႔ သူမပါးျပင္ေပၚက မ်က္ရည္စက္ေလးေတြဟာ တစ္သားတည္းျဖစ္ေနမွာအမွန္ပဲ… ေနာက္ဆုံးေတာ့ ျပတင္းေပါက္နားကေန သူမခြာလာခဲ့သည္။ ေရေႏြးအိုးခလုတ္ကို ပိတ္ၿပီး အခန္းထဲ၀င္လိုက္သည္။ ၿပီးေတာ့ ဖုန္းကို ေကာက္ကိုင္ၿပီး ေနာက္ဆုံးအ၀င္ call ကို ေရြးကာ call ဆိုတဲ့ ခလုတ္ေလးကို ႏွိပ္လိုက္သည္။ ေ႐ွာင္တိမ္းလို႔ မရတဲ့ ခံစားခ်က္ကို လက္ခံလိုက္တာပဲ ေကာင္းပါလိမ့္မည္။  “တူ…” ဆိုတဲ့ ဖုန္း၀င္သြားတဲ့ အသံေလးကို ၿငိမ္ၿပီး နားေထာင္ေနမိသည္။ ေနာက္တစ္ခ်က္ “တူ….” ေနာက္

သုံး…

ေလး….

-          ဟယ္လို..! - ျပန္ေျဖလိုက္တဲ့ ေယာက္်ားသံတစ္သံကို ၾကားရသည္။

-          ႐ွင္သိလား.. အျပင္မွာ မိုးေတြ႐ြာေနတယ္..

-          ကိုယ္မင္းမ႐ွိရင္ မေနတတ္ဘူး…

-          ကၽြန္မအတြက္လည္း ႐ွင္နဲ႔ မိုးေပါ့…

-          မိုးစက္ေလးေတြနဲ႔….
                                                          Розум Аня ၏ Дожь и мы ကို ျပန္ဆိုပါတယ္။
 
Note; စာေတြလိုက္ဖတ္မိတဲ့အထဲက သေဘာက်တာေလးေတြ ဘာသာျပန္ျဖစ္ပါတယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုေတာ့ အားမရေသးပါဘူး..။ ခုတင္လိုက္တဲ့ ပို႔စ္ဆိုလည္း မူရင္းစာေရးသူက ေတာ္ေတာ္လွလွပပ ေရးထားတာပါ။ ကိုယ့္လက္ထဲေရာက္မွ ပ်က္စီးသြားတာ ၀မ္းနည္းပါတယ္။

ျဖတ္သန္းသြားလာခြင့္မျပဳ..

ၾကယ္ေတြ ငါ့အိမ္ေခါင္မိုးေပၚလာလာေႂကြတိုင္း ငါအိပ္မက္ဆန္းေတြမက္တာ မဆန္းပါဘူး။ ဒီႏွစ္လည္း တံခါးဖြင့္႐ုံနဲ႔ ႏွင္းေတြ အိမ္ထဲ၀င္လာျပန္ၿပီ။ ဒီေန႔ဟာ တနဂၤေႏြေန႔ေတြထဲက တနဂၤေႏြေန႔တစ္ေန႔၊ ေမ့လို႔မရ မုန္းလို႔မရခဲ့တာေတြက ဘယ္သူေတြလဲ၊ ဘာေတြလဲ…?

ခါးသီးနာက်င္မႈနဲ႔သာ ခရီးသြားခဲ့ရသူ လူငယ္တစ္ေယာက္ သူ႔သမိုင္းသူခြဲစိတ္မိတိုင္း မငိုမိေအာင္ ထိန္းခ်ဳပ္ရင္းက အလိုလို စီးက်လာတဲ့မ်က္ရည္မ်ား… ဘယ္သူမ်ားသနားမလဲကြယ္။ မလိုအပ္သူတစ္ေယာက္အတြက္ ေပးဆပ္မိတဲ့အခါ တန္ဖိုးေတြ ပ်က္ျပယ္သြားရတယ္။ တစ္ပြင့္တည္းပြင့္မယ့္ပန္းကိုမွ ထိကပါးရိကပါး ေလာင္းရိပ္က မၾကာခဏ လာက်ရတယ္။ အလင္းေရာင္ကို အသည္းႏွလုံးနဲ႔ မကိုင္မိသမွ် ေရေတြ ေနာက္ေနရဦးမွာ။ အိုကြယ္… အျပင္းထန္ဆုံးေ၀ဒနာေတြနဲ႔ သူ႔ခ်စ္ျခင္းဟာ ဗုံးအက်ဲခံခဲ့ရ။ ေမးမိတယ္ “ ေသျခင္းကို ႐ွဴ႐ိႈက္တဲ့နံရံေပၚ ငါ့ကိုဘယ္သူေရးဆြဲသလဲ..?” အုံ႔ပုန္းခ်စ္သီခ်င္းကို မဆိုခ်င္ပဲဆိုရတာ ေ႐ႊရည္စိမ္ထားတဲ့ လက္ပစ္ဗုံးကို ကိုက္မ်ဳိထားရသလိုပါပဲ။

“အလိုမျပည့္ျခင္းျဖင့္ ဘ၀ကို ဖက္တြယ္ထားရဲသူမ်ားအား သူရဲေကာင္းဟုေခၚဆိုပါဘိ” ဤသို႔ဆိုေသာ္ သူ႔အား သူရဲေကာင္းဟုေခၚပါ။ အခ်စ္ဆိုတာ ေနနဲ႔လမွာ ပန္းဘာသာနဲ႔ ေရးထိုးထားတဲ့ အလွ်ဳိ႕၀ွက္ဆုံး အကၡရာတစ္လုံးပါပဲ။ ဒီေကာင္သာ မိုက္ကန္းရဲတင္း မျမင္မခ်င္း ဖတ္ခ်င္ခဲ့မိတယ္။ ခ်စ္တတ္လာတဲ့အခါ ဗန္ဂိုးနား႐ြက္ ျဖတ္မွမဟုတ္ဘူး အားလုံးအ႐ူးပဲျဖစ္ပါတယ္။ ဖ႐ိုဖရဲျဖစ္မႈမွာ အလွတရား႐ွာေတြ႔ႏိုင္မလား သို႔မဟုတ္ ဂီတမွာ အသံ႐ွိရဲ႕လား။ “ဘ၀မွာေလေျပကိုခ်ည္း ေမွ်ာ္လင့္စရာမလိုဘူး၊ မုန္တိုင္းမွာလည္း ေအာက္စီဂ်င္ပါတယ္”တဲ့။ ဒါဆိုအခ်စ္ကေရာ မုန္တိုင္းကေပးတဲ့ ေအာက္စီဂ်င္လား…? တစ္ခါတစ္ေလ သက္ျပင္းေတြနဲ႔ အေမွာင္က်သြားတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္ေလထုထဲမွာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ေပ်ာက္႐ွတတ္တာ အဆန္းေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ေရကန္က အသင့္ျဖစ္ေနၿပီေလ.. ၾကာေတြက မပြင့္ေသးတာပါ။

တကယ္ေတာ့ ငါက ရနံ႔ငတ္လို႔ ပန္းခင္းထဲလဲေသေနတဲ့ ဓါးေပါ့။ ရန႔ံ၀င္ေနတဲ့ အဖ်ားေငြ႔ေငြ႔ေတြက ငါ့တံခါးေပါက္ကို တေဒါက္ေဒါက္ေခါက္လို႔။ ဘာေၾကာင့္မ်ား အထီးက်န္ၿပိဳကြဲ ေဆြးေျမ့ေနရပါလိမ့္..? လိုအပ္တာထက္ ပိုမို႐ိုးသားခဲ့လို႔မ်ားလား…? ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ငါ့အသက္ႀကိဳးမွ်င္ေတြကို ရက္စက္စြာ ျဖတ္ခုတ္ႀကိဳးလုပ္ သူ႔ကိုယ္ရည္ေသြးသီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကို တီးခတ္ေပးခ်င္ခဲ့တာ..။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ တစ္ေန႔ခ်င္း ေနာက္က်လာလိုက္တာ ေရာက္ဖို႔ေနာက္က်ေနတဲ့ တနဂၤေႏြေတြ.. ဘယ္သူကေရာ တနဂၤေႏြနဲ႔တိုင္းၿပီး ၀တ္ရည္တစ္ကိုင္း ခ်ဳိးေပးဦးမွာလဲ…။ ဆြဲဖြင့္ခြင့္မရတဲ့ ရင္ခြင္ထဲက စကားလုံးမ်ားစြာ၊ ေရးခြင့္မရခဲ့ေသာ ပန္းပုရပိုက္မ်ားစြာ.. ၾကယ္ေႂကြလကၤာေပါင္းမ်ားစြာ… “ၾကယ္ေတြစုံတဲ့ည” ဗန္ဂိုးမွမဆြဲရေသးတာ ပန္းအိုးထဲက ေနၾကာေတြလည္း မပြင့္ေသးဘူးေပါ့။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ လမ္းသြယ္ေလးရဲ႕ အဆုံးမွာ ႐ြာ႐ွိမေန။ ငါ့ရဲ႕ ကမာၻဦးက်မ္းထဲက နံ႐ိုးေလးေရ.. ဘယ္လိုမ်ားစီးဆင္းေနလဲ။ သံေယာဇဥ္ဆိုတာ အေရာ၀င္ဖို႔မေကာင္းတဲ့ ေခြးကေလးပါပဲေလ…။ နာတတ္ရင္ေတာ့ နာေပါ့။ စိတ္ကူးေတြေႏွးေကြးလာသေ႐ြ႕ ဤခရီးေ၀း.. ေ၀း…။ ဒါေပမယ့္ကြယ္ အေ၀းႀကီးကို ေ႐ြ႕လ်ားခ်င္မွေတာ့ လမ္းတို႔ရဲ႕ အလ်ားကိုလည္း ရင္ဆိုင္ရဲရမွာေပါ့။

ခ်စ္ျခင္းကို အသက္သြင္းဖို႔ႀကိဳးစားတဲ့အခါ ႐ွင္သန္ျခင္းေတြအားလုံး ေနာက္က်ကုန္တယ္။ ဆုံေတြ႔ခြင့္ရတဲ့ အခ်ိန္ေလးေတြကို မကုန္ဆုံးေတာ့မယ့္ပုံစံမ်ဳိးနဲ႔ သိမ္းဆည္းဖက္တြယ္ ေနေရာ လေရာ ကြယ္တယ္။ သူ႔နာက်င္မႈအတြက္ ေစာင့္စည္းထိန္းခ်ဳပ္ရင္း ကိုယ့္နာက်င္မႈ ျဖစ္မွန္းမသိ ျဖစ္ခဲ့။ ေလေျပေလညွင္းကို ဓါးအိမ္ထဲက ထုတ္ဖို႔ အားအင္က်န္ေသးရဲ႕လား မေသခ်ာ.. အခ်စ္ေရ တံခါးဖြင့္ပါဦးကြယ္။ ညေနခင္းကေတာင္ ေငြ႔ရည္ဖြဲ႔ေနၿပီ… ဒီကေကာင္မွာသာ ပူေလာင္မႈေတြနဲ႔ ရင္ဆိုင္အေငြ႔ပ်ံတက္ ႐ြာရန္ရာႏႈန္းက တိမ္အသင့္တင့္ ျဖစ္ထြန္းမည္တဲ့။ တခ်ဳိ႕ကေတာ့ ႏွစ္သိမ့္ၾကတယ္ “ႏွင္းဆီေတြမွ မဖူးပြင့္ေတာ့ပဲ၊ ေမ့ထားလိုက္ပါေတာ့ ကေလးရယ္” တဲ့။ ကၽြန္ေတာ္က ပန္းကိုခ်စ္ခဲ့တာမွမဟုတ္တာ ပန္းပ်ဳိးသူ ဥယ်ာဥ္မွဴးကို ခ်စ္ခဲ့တာပါ။ ဘယ္ဘုရားကမွ မျမင္ခဲ့ဘူးဆိုရင္လည္း ႐ွိေစေတာ့။ ေမွ်ာ္လင့္ထားတာေတြ ပ်က္စီးလြယ္တဲ့ဘ၀မွာ မေပ်ာ္႐ႊင္မႈကို ဘယ္ဖုန္းနံပါတ္ဆက္ၿပီး တိုင္ရမွာတဲ့လဲ…? မျမင္ဘူးလား… စည္းေဘာင္နဲ႔.. အကန္႔အသတ္နဲ႔… အကာအရံနဲ႔… ပိုင္နက္ကို မ်က္စပစ္တာလည္း ျပစ္မႈတစ္ခုကို မသမာမႈနဲ႔က်ဴးလြန္ေနတာပဲ။ ဟူး…….။

၀မ္းနည္းျခင္းက မ်က္၀န္းျပာလဲ့ စမ္းေခ်ာင္းကေလး…..

အလြမ္းက ကိုယ့္အ႐ိုးနဲ႔ ကိုယ္ျပန္ထိုးေနတဲ့ ဒဏ္ရာေတြရဲ႕ ေျခအစုံ…

ေမ့ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ထားတဲ့ ေန႔ညေတြမွာ တကယ္ေတာ့ ေဆာင္းဆိုတာလည္း ငါ့အတြက္ေတာ့ ကႏၱာရထဲက ေႏြတစ္ခုလိုပါပဲ…။ ငါ့ႏွလုံးသားတစ္ျပသာသာမွာ နင့္လည္တိုင္ေလးတစ္ျပန္စာ၊ ျမန္ခ်င္ျမန္ ေႏွးခ်င္ေႏွး သံသရာတစ္ေကြ႔မွာ ထိ႐ွခြင့္ကိုေမွ်ာ္ ငါ့ဂီတနဲ႔ငါေပ်ာ္ခဲ့ရ…။ တစ္ခါတစ္ေလေတာ့လည္း ျမစ္ေဘးက သစ္ပင္လို သူမ်ားေတြစီးဆင္းေနတာကိုပဲ ေငးၾကည့္ခ်င္ေနရဲ႕…..။

ၾကာ….လိုက္….တာ… အလင္းေတြ အသက္႐ွဴေနလိုက္ပုံက (ဒါနဲ႔ပဲ) သူမရဲ႕အျပံဳးကို ျမင္ရဖို႔ ေနာက္က်ခဲ့ျပန္ေရာ…..။

Note: ကဗ်ာေတြဖတ္ရင္း ေမႊရင္းေနာက္ရင္း ေမာင္ေခ်ာႏြယ္၊ မိုဃ္းေဇာ္၊ ခိုင္ျမဲေက်ာ္စြာ၊ ေဖာ္ေ၀း၊ စံျငိမ္းဦး၊ ေမာင္ယုပိုင္၊ ေမာင္သိမ္းေဇာ္၊ ငုအိမ္ထက္ျမက္၊ ပိုင္စိုးေ၀၊ မင္းထက္ေမာင္၊ တိုးေႏွာင္မိုး၊ ေအာင္ခ်ိမ့္၊ ခ၇မ္းျပာထက္ကလူ၊ ႏြယ္စိမ္းေ၀၊ ေဆာင္းယြန္းလ၊ သုခမိန္လိႈင္၊ ဥတၱရာေအာင္၊ တာရာမင္းေ၀၊ မေနာ္ဟရီ၊ Zephyr ၊ ဟိန္းျမတ္ေဇာ္၊ မင္းခိုက္စိုးစံ တို႔ရဲ႔ကဗ်ာေတြကို စကားေျပ Collage တစ္ပုဒ္ေရးမိပါတယ္။ ကိုယ့္ကဗ်ာထဲက စာသားေတြလည္း ပါပါတယ္။ စေရးတာကေတာ့ ၾကာေနပါၿပီ။ အၿပီးမသတ္ႏိုင္ဘူးျဖစ္ေနတာ။ တစ္စုံတစ္ခုေသာ ခံစားခ်က္ကို ရည္ညႊန္းျပခ်င္တာပါ။ ေလာေလာလတ္လတ္ခံစားေနရတဲ့ ဒဏ္ရာေလးတစ္ခုေပါ့။ ကိုယ့္ညံ့ဖ်င္းမႈေၾကာင့္ မေပၚလြင္ဘူးဆိုလည္း ၀မ္းနည္းမိမွာပါပဲ။ ကိုယ္တိုင္ျပန္ဖတ္ၾကည့္ေတာ့လည္း ရည္ညြန္းခ်င္တာ မေပၚလြင္သလိုပါပဲ။ ေ၀၀ါးေနတယ္။ မူရင္းခံစားခ်က္ကိုက ခပ္၀ါး၀ါးမို႔လည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ တခ်ဳိ႕ကဗ်ာစာသားေတြကို ယူသုံးတဲ့အခါမွာလည္း မူရင္းစာေရးသူကို အားနာမိပါတယ္။ သိပ္လွပတဲ့ ေတြးလုံးေလးေတြ ကိုယ့္လက္ထဲမွာပ်က္သြားလို႔။ ဘာပဲေျပာေျပာ ဒီ collage ေလးကိုေရးမိတဲ့အတြက္ ေက်နပ္ပါတယ္။ Online မေရာက္ျဖစ္တဲ့ရက္ေတြမွာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ တတ္ႏိုင္သမွ် စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ ေနျဖစ္ေနပါတယ္။ ဘာသာစကားကိုလည္း ပိုေလ့လာျဖစ္တယ္။ ကာတြန္းကားၾကည့္လိုက္ ကေလးစာေလးေတြဖတ္လိုက္၊ လည္လိုက္ပတ္လိုက္နဲ႔ ကေလးျပန္လုပ္ေနမိတယ္။ တတ္ႏိုင္သမွ်ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ေနခ်င္ေနပါတယ္။

ေက်းဇူးတင္ပါတယ္

ေ၀လင္း

ငိုခ်င္ရက္လက္တို႔ (သို႔) ကိုယ့္ေပါင္ကိုယ္ လွန္ေထာင္းျခင္း

“ငိုခ်င္ရက္ လက္တို႔” ဆိုတာ႐ွိတယ္ဗ်။ မေန႔က အစ္မအျဖဴေရာင္ရဲ႕ blog ကိုေရာက္သြားေတာ့ “အခ်စ္ဆိုသည္မွာ….” တဲ့။ အခ်စ္ဆိုတာဘာလဲ?  အဟဲ… ေျပာခ်င္ေနတာၾကာၿပီ။ ေျပာစရာအကြက္႐ွာမေတြ႔ေသးလို႔..။ အစ္မအျဖဴေရာင္ကေတာ့ tag တာမဟုတ္ပါဘူး..။ ေကာမန္႔ထဲမွာပဲ ေျဖခိုင္းတာေလ..ဒါေပမယ့္ သိတယ္မဟုတ္လား ဒီေကာင္က ဆားက်င္းလိုက္႐ွာေနတဲ့သူဆိုေတာ့ ဒီအခြင့္အေရးမ်ဳိး ဘယ္လက္လြတ္ခံလိမ့္မလဲ..။ အခ်စ္ဆိုတာ…..ဟီး ေျပာရမွာ႐ွက္ေတာ့႐ွက္သားဗ်။ ခ်စ္တာလားဘာလားေတာ့ မသိဘူးေပါ့ေလ။ သူစိမ္းမိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကို “ခ်စ္တယ္” လို႔  ပထမဆုံးေျပာဖူးတာ ၄တန္းေက်ာင္းသားဘ၀မွာဗ် (ေစာလွခ်ည္လားေျပာနဲ႔ေနာ္ ဒါေတာင္ ၂ တန္းတုန္းက “နင့္အေမကို ေယာကၡမေတာ္ခ်င္္တယ္”ဆိုတာကို စာရင္းထဲမထည့္ေသးဘူး) ၂ တန္းကတည္းက အဲဒီေကာင္မေလးကိုပဲ ကေလးခ်စ္ဆိုဆို၊ ဘာဆိုဆို ခ်စ္ခဲ့တာ..။ ၄တန္းေရာက္ေတာ့လည္း သူ႔ကိုပဲ သူ႔ကိုပဲ ရည္းစားစကားေျပာခဲ့တာ။ ခုျပန္ေတြးၾကည့္ေတာ့ ဘာလို႔ေျပာမိမွန္း၊ ဘယ္လိုေျပာမိမွန္းေတာင္ ေသခ်ာမမွတ္မိေတာ့ဘူး။ သူ႔ကိုေတာင္ ခုေနျပန္ေျပာရင္ မွတ္မိခ်င္မွ မွတ္မိမွာ။ ၄တန္းၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းတေတြ အထက္တန္းေက်ာင္းကို ေျပာင္းၿပီး ၅ တန္းတက္ရတယ္။ စိတ္ကစားဖို႔ စိတ္၀င္စားကာစ အခ်ိန္မွာ ဘာလဲေတာ့ သိဘူးေပါ့ေလ။ ထားပါေတာ့ အဲဒီတုန္းက အခ်စ္လို႔ ပဲေခါင္းစဥ္တပ္ခဲ့တာဆိုေတာ့ ခုလည္း အခ်စ္လို႔ပဲ ဆိုၾကပါစို႔..။ ဒီေနရာမွာ တစ္ခုျဖတ္ေျပာခ်င္တာက ကၽြန္ေတာ္က သုံးတန္းေလာက္ကတည္းက “ျပန္/ဆက္” လို႔ေခၚတဲ့ ျပန္ၾကားေရးနဲ႔ ျပည္သူဆက္ဆံ္ေရးက ဖြင့္ထားတဲ့ စာၾကည့္တိုက္မွာ စာေတြနင္းကန္ဖတ္ေနပါၿပီ…ဟီး ပုံျပင္ေတြေျပာပါတယ္။ ေနာက္ကိုယ့္ဆိုင္လည္း႐ွိေတာ့ ကာတြန္းေတြ၊ ႐ုပ္ျပေတြ ဘာေတြလည္း ဖတ္ပါတယ္။ အဓိက ေျပာခ်င္တာကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ငါးတန္းအ႐ြယ္မွာ ၀တၳဳေတြေကာင္းေကာင္းဖတ္ေနၿပီ၊ စြဲလည္း စြဲေနၿပီလို႔ေျပာရမယ္။ ေက်ာင္းမွာလည္း စာသင္ခ်ိန္မွာ လစ္ရင္ လစ္သလို ခိုးဖတ္ပါတယ္။ မွတ္မွတ္ရရ စာေမးပြဲခန္းထဲေတာင္ ခိုးဖတ္ဖူးေသး…။ အဲဒီလိုမ်ဳိး တာရာမင္းေ၀၊ မင္းလူ၊ ေမာင္လွမ်ဳိး၊ လြန္းထားထား၊ တကၠသိုလ္ဘုန္းႏိုင္၊ မင္းခိုက္စိုးစံ၊ အစုံပါပဲေလ ၀တၳဳေတြ နင္းကန္ဖတ္ၿပီး စိတ္ကူးေတြဇြတ္ယဥ္၊ ခပ္တည္တည္နဲ႔ “အခ်စ္”ဆိုၿပီး ေခါင္းစဥ္တပ္ အဲဒီေကာင္မေလးကို က်က်နန ခ်စ္ဖို႔ ျပင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္လိုပဲ ခပ္တည္တည္ႀကီး လုပ္လုပ္ ကေလးလုပ္တာဆိုေတာ့ သိတယ္မဟုတ္လား… မုန္႔၀ယ္ေကၽြးတယ္၊ ေဘာပင္တို႔ ခဲတံတို႔ လက္ေဆာင္ေပးတယ္၊ အံမယ္ ဆိုင္မွာ သူစာအုပ္လာငွားလို႔ကေတာ့ ပိုက္ဆံကိုမယူဘူး… အဲ့လိုခ်စ္တာ။ ေနာက္ေက်ာင္းခန္းထဲကို မွန္တစ္ခ်ပ္ထည့္သြားတာမွတ္မိေသးတယ္။ မွန္ကို စာေရးခုံေပၚ ေထာင္ၿပီး ညာဘက္မွာ႐ွိတဲ့ မိန္းကေလး Roll ထဲက သူ႔ပုံေလးကို ခိုးခိုးၾကည့္ရတာ..။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ႐ိုမက္တစ္တယ္ဆန္တဲ့ ငါဘာလားေပါ့.. ခုခ်ိန္ျပန္ၾကည့္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေပါတဲ့ ငါပါလားျဖစ္သြားတယ္။ တခါတေလေတာ့လည္း အခ်စ္ဆိုတာ ေပါေတာေတာႀကီးပါပဲဗ်ာ…။ ေနာက္ ၆ တန္းႏွစ္ေရာက္ေတာ့ စာေမးပြဲေနာက္ဆုံးေန႔မွာ သူက ေျပာတယ္။ ငါတဲ့ ရန္ကုန္ကို ေျပာင္းရေတာ့မယ္တယ္တဲ့။ အဟဲ…အသည္းကြဲခန္းေပါ့ဗ်ာ… ကဗ်ာေတာ့ မဆန္ဘူးေပါ့ေလ.. ေက်ာင္းပိတ္ခါနီး ေႏြရာသီႀကီးမွာ ကြင္းေခါင္ေခါင္မွာ ေျပာတာေလ.. ခက္ဘူးလားဗ်ာ။ ေမာင္သိန္းေဇာ္ရဲ႕ အပူသည္ကဗ်ာထဲက လိုတကယ္ျဖစ္သြားတာ။ ေရတံခြန္ေအာက္၀င္လည္း အပိုပဲ… ဘာညာေပါ့။ အဲဒီညေနမွာပဲ ဘူတာေတြဘာေတြလိုက္ပို႔လိုက္ေသးတယ္။ ေနာက္မိုးကလည္း ခ်ဳပ္လာေရာ “အင္း…ေက်ာင္းဆင္းၿပီးကတည္းက အိမ္ျပန္မေရာက္ေသးတာ မိုးခ်ဳပ္တဲ့အထိ၊ ရထားထြက္တဲ့အထိဆို ငါေတာ့ ဆူခံထိေတာ့မယ္ေပါ့.. ေနကလည္း ေနခ်င္ေသးတယ္။ ရထားေပၚတက္သြားတာေလးၾကည့္ ရထားထြက္သြားေတာ့ လက္ျပၿပီး ငိုက်န္ခဲ့…အဲလိုေလး စိတ္ကူးယဥ္ၿပီး ၀တၳဳထဲက ဇာတ္လိုက္လိုေလး လုပ္လိုက္ခ်င္ေသးတာ။ ဒါေပမယ့္ အဆူခံရမယ့္ကိန္းျမင္ေတာ့ ေနာက္တစ္နည္း ေျပာင္းလိုက္တယ္..။ မျဖစ္ဘူးေပါ့.. သူထြက္သြားတာကို ၾကည့္ဖို႔ ငါ့ႏွလုံးသားက မခံႏိုင္ဘူး၊ လက္ျပႏႈတ္ဆက္ဖို႔ ငါ့မွာ အင္အားမ႐ွိဘူးေပါ့ .. Never say Goodbye ေတြဘာေတြ ေတြးပစ္တာ..။ အဲ့ဒီတုန္းကေတာ့ ဟုတ္လွခ်ည္လားေပ့ါ။ ခုေနျပန္စဥ္းစားေတာ့ ဆူခံရမွာစိုးလို႔ ျဖစ္ေနတာကိုး….။ သူ႔ဆီကို စာေတြေရး…ဖုန္းေတြဆက္ (ဖုန္းနံပါတ္ရဖို႔ေတာင္ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ၀က္သားဒုတ္ထိုး လိုက္ေကၽြးရေသး..ေဟးေဟးး) စာပို႔ရင္လည္း ရလာတဲ့ ျဖတ္ပိုင္းေလးေတြကို သိမ္းထား..။ သူ႔ေမြးေန႔ဆိုလည္း လက္ေဆာင္ေတြပို႔၊ ေနာက္သူ႔လက္ေရးေလးေတြေတြ႔ရင္ သိမ္းထား။ မွတ္မွတ္ရရ သမၺႏၶအေၾကာင္း ေရးထားတဲ့ စာ႐ြက္ေလး ကၽြန္ေတာ့္ဆီမွာ႐ွိတယ္။ ေနာက္ေျပာဖို႔ေမ့သြားလို႔ သူသြားကာနီး ဓါတ္ပုံေလးတစ္ပုံေပးသြားေသးတယ္။ ညညဆို ဓါတ္ပုံေလးၾကည့္ၿပီးငို… (ဟီး..ေျပာရင္း႐ွက္လာၿပီ) ေနာက္ေတာ္ေတာ္ ႐ူးတာေျပာဦးမယ္။ မနက္မနက္ဆို ႏွင္းဆီပန္းေတြ ဆယ္ပြင့္ အပြင့္ႏွစ္ဆယ္ေလာက္၀ယ္ၿပီး ေခ်ာင္းေရထဲမွာ သြားသြားေမွ်ာတာ.. ရင္ထဲက အခ်စ္စကား ခ်စ္သူၾကားပါေစ..ဘာညာေပါ့..။ တစ္ေန႔က်ေတာ့ အေဖက အလုပ္ကိစၥနဲ႔ ရန္ကုန္သြားဖို႔ေပၚလာပါေရာ…။ ရန္ကုန္ဆိုေတာ့ ငါလိုက္သြားရင္ေတာ့ သူနဲ႔ေတြ႔ရမွာပဲေပါ့။ အေဖ့ကို ပူဆာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္းလိုက္မယ္ဆိုၿပီးေတာ့။ အေဖက မေခၚဘူး။ အဲဒါနဲ႔ အစာငတ္ခံဆႏၵျပတယ္… ( ဘယ္က ဘယ္လို စိတ္ကူးရတယ္ေတာ့ မဆိုႏိုင္ဘူး..) အစာငတ္ခံဆႏၵျပတာ ေအာင္ျမင္လား မေအာင္ျမင္ဘူးလားဆိုေတာ့ ႏွစ္နပ္ေလာက္ပဲ အငတ္ခံလိုက္ရေသးတယ္။ ႐ိုက္ခံထိၿပီး အေဖနဲ႔ အေမက အတင္းခ်ဳပ္ၿပီး ထမင္းခြံ႔ေကၽြးလိုက္တယ္။ ၿပီးေရာ..မလိုက္လိုက္ရဘူး။ ရန္ကုန္ေရာက္ေတာ့လည္း ေတြ႔မွာက်လို႔….. ႐ူးပုံမ်ားေျပာပါတယ္။ ေအာ္..ဒီလိုနဲ႔ ဆယ္တန္းေရာက္လာေတာ့ ကဗ်ာေတြဘာေတြေရးလာတယ္။ သူ႔အတြက္ေလ…။ ေနဦး အဲလိုေတြလုပ္ေနလို႔ အတိအလင္းႀကီး ႀကိဳက္ေနတယ္မထင္နဲ႔ေနာ္.. ၄တန္းႏွစ္တုန္းက ေျပာၿပီးေနာက္ပိုင္း သူ႔ကို ရည္းစားစကားကို မေျပာရဲဘူး..။ သူငယ္ခ်င္းခ်စ္သူဆိုေတာ့ သူစိတ္ဆိုးၿပီး သူငယ္ခ်င္းလိုေတာင္ ဆက္မေခၚေတာ့မွာ စိုးတာနဲ႔ နည္းနည္းေလးေတာင္ မေျပာရဲဘူး…။ ဆယ္တန္းေျဖၿပီးေတာ့ ရန္ကုန္ကို သြားလည္ပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ ေတြ႔တာေပါ့။ မေတြ႔ပဲလည္း မေနဘူးလည္း သူ႔အိမ္ကိုသြားတာကိုး…။ ေတြ႔ေတာ့လည္း ဘာမွမေျပာရဲပါဘူးဗ်ာ.. “မင္းနဲ႔ ငါ့ရဲ႕ၾကား အုံ႔ပုန္းအခ်စ္ေတြ…” ဘာညာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ပိုခ်စ္လာသလိုပဲ ငယ္တုန္းကထက္ကို။ ငယ္တုန္းက သူ႔ကို အရမ္းလွတယ္ထင္တာ.. ႀကီးမွျပန္ေတြ႔ေတာ့ အဲေလာက္မဟုတ္ဘူးဗ်။ ဒါေပမယ့္ သိတယ္မဟုတ္လား။ အခ်စ္စစ္ဆိုတာ လွတာမလွတာနဲ႔ မဆိုင္ဘူး၊ ကိုယ့္ခ်စ္သူသာ အလွဆုံး ဆိုၿပီး ကိုယ့္မ်က္စိကိုယ္ ဇြတ္အတင္းႀကီး လိမ္ခိုင္းထားလိုက္တာေပါ့..။ တကယ္က ဘာသိတာမွတ္လို႔ အခ်စ္စစ္ေတြ ဘာေတြ..။ ေနာက္ ေက်ာင္းအတြက္ ၀င္ခြင့္လာေျဖေသးတယ္။ အဲဒီမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ဘီယာေသာက္ၾကရင္းနဲ႔ သူတို႔တေတြက သူ႔ရည္းစားကိုယ့္ရည္းစား ဖုန္းဆက္ၾကေရာ.. ကိုယ့္ကို ၀မ္းနည္းတာေကာ၊ မူးေနတာေကာေပါင္းၿပီး သူ႔ဆီကို ဖုန္းေခၚၿပီး “နင့္ကိုငါခ်စ္တယ္” လို႔ ေျပာလိုက္တာ။ ဖုန္းတစ္ခါတည္း ခ်သြားတယ္..ဟီး။ အဲဒီစကားေျပာလည္း ေျပာၿပီးေရာ အမူးလည္း ေျပာေရာပဲ။ အမူးလည္း ေျပေရာ ေနာင္တရေတာ့တာပဲ။ သြားၿပီ.. ငါေတာ့မွားၿပီ ဆိုၿပီးေတာ့။ ေနာက္မႏၲေလးျပန္ေရာက္ သူငယ္ခ်င္းေတြက အဲ့ေလာက္ျဖစ္ပ်က္မေနနဲ႔ ဘာညာ အားေပးၾကပါတယ္။ ေနာက္ကၽြန္ေတာ္က ဖုန္းမဆက္ရဲဘူးဆိုေတာ့ သူတို႔ပဲ ေခၚၿပီး ၀ိုင္းေျပာေပးၾကတာ..။ ဒါေပမယ့္ ခ်စ္တဲ့ ႀကိဳက္တဲ့ အေၾကာင္း နည္းနည္းေလးေတာင္ စကားအစမခံဘူးဗ်။ ဖုန္းခ်ပစ္လိုက္မယ္ခ်ည္းပဲ ၿခိမ္းေျခာက္ေနတာ…။ ေနာက္ေက်ာင္းတက္ရေတာ့လည္း သူ႔ဆီဖုန္းဆက္တုန္း ေမြးေန႔မွာ လက္ေဆာင္ေတြေပးတုန္း။ ေက်ာင္းမွာ သုံးလေလာက္ ေက်ာင္းတြင္းေအာင္းရစဥ္က သူ႔အတြက္ ကဗ်ာ႐ွည္ႀကီး တစ္ပုဒ္ေရးျဖစ္တယ္။ ဆရာတာရာမင္းေ၀ရဲ႕ မီးေတာက္ရစ္သမ္ကို အားက်ၿပီးေရးတာ။ အဲဒါႀကီးကို ကြန္ပ်ဴတာစာစီ၊ ကဗ်ာစာအုပ္လုပ္ခိုင္းၿပီး သူ႔ဆီပို႔လိုက္တယ္။ ပရိသတ္တုန္႔ျပန္ခ်က္က လန္းတယ္။ ငါက အဲ့ဒါမ်ဳိးေတြမဖတ္တတ္ဘူးတဲ့…။ ပိုးစိုးပက္စက္ ေအာင္ျမင္တဲ့ ကဗ်ာစာအုပ္ေလးေပါ့။ ေနာက္ဒီေရာက္လာေတာ့လည္း သူ႔ဆီကို ဖုန္းေတြဆက္တယ္။ စာေတြေရးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဇာတ္က ဇာတ္ေမွ်ာႀကီး ျဖစ္သြားေရာ…။ ခုထိေတာ့လည္း သူ႔ကို ခ်စ္ေနတုန္းပဲ။ ဒါေပမယ့္ အသက္ေလးက နည္းနည္းရလာ လို႔လားေတာ့ မသိဘူး ငယ္ငယ္တုန္းကေလာက္ မ႐ူးသြပ္ေတာ့သလိုပဲ။ အခ်စ္အေပၚေတာင္ အယုံအၾကည္နည္းလာတယ္။ “အလ်ားအနံမ႐ွိေပမယ့္၊ အသြားအျပန္႐ွိတယ္” ဆိုတာေတြလည္း မယုံခ်င္ေတာ့ဘူး။ ငယ္ငယ္က အရမ္း႐ူးသြပ္ခဲ့လို႔မ်ား၊ အရမ္းခံစားခဲ့လို႔မ်ား ခုၿငီးေငြ႔သြားတာလား.. ဘယ္သူနဲ႔ ဘယ္သူကေတာ့ ဘယ္ေလာက္ခ်စ္ၾကတာဆိုတာမ်ဳိးေတြ ၾကားလာ၊ေတြ႔လာရင္လည္း အလကားပါကြာဆိုတဲ့ အေတြးမ်ဳးိ ၀င္လာမိတယ္။

တကယ္ေတာ့ အခ်စ္ဆိုတာႀကီးက ဘာႀကီးမွန္းကိုမသိပါဘူးဗ်ာ..။ ခ်စ္သူမ်ားေန႔အမွတ္တရအျဖစ္ အခ်စ္ကို အယုံအၾကည္မ႐ွိေၾကာင္း အဆိုတင္သြင္းရတာ သိပ္ေတာ့ အထာမက်သလိုပဲ..ဒါေပမယ့္ ဒီလိုပဲ ႐ွိပါေစေတာ့..။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ မယုံေတာ့ဘူး…။

၁၂ ရက္ေန႔အတြက္ ၁၃ ရက္ ေဖေဖာ္၀ါရီ..

တစ္ခ်ိန္ကေပါ့ ၁၃ရက္ ေဖေဖာ္၀ါရီ မွာ ကေလးတစ္ေယာက္ကို ေမြးဖြားခဲ့တယ္။ သူ႔မိဘေတြကေတာ့ ေ႐ွ႕ေနဦးဖာနဲ႔ ေဒၚစုဆိုပဲ။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ သူတို႔ေတြ ေပ်ာ္႐ႊင္ခဲ့ၾကမွာ၊ သူတို႔အတြက္ ေပ်ာ္႐ႊင္မႈေတြ ေဆာင္က်ဥ္းလာတဲ့ သားေလးလို႔လည္း ထင္မွတ္ခဲ့ၾကမွာ..တကယ္လည္း သူတို႔အတြက္ ေပ်ာ္႐ႊင္မႈေတြ ေဆာင္ယူလာခဲ့တာကိုး....တကယ္ေတာ့ သူတို႔ရဲ႕ သားေလးဟာ သူတို႔ရဲ႕ ေပ်ာ္႐ႊင္မႈတင္သာမကပဲ ျမန္မာတစ္ႏိုင္ငံလုံးရဲ႕ အနာဂတ္အလင္းေရာင္နဲ႔ ျမန္မာျပည္သူ၊ ျပည္သားေတြရဲ႕ ေပ်ာ္႐ႊင္မႈကိုပါ သယ္ေဆာင္လာလိမ့္မယ္လို႔ေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္က ဘယ္သူမွမသိခဲ့ၾကဘူးေလ။ ငယ္စဥ္ကတည္းက သူ႔ရဲ႕ ႐ိုးသားမႈက ေမာင္ႏွမေတြၾကား စံျပျဖစ္ခဲ့တယ္။ ေနာင္တခ်ိန္ တကၠသိုလ္ေကာင္းသားဘ၀ ေရာက္လာေတာ့လည္း ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ အနာဂတ္ထဲကို တိုး၀င္လာခဲ့တယ္။ ေနာက္ေတာ့ ေက်ာင္းကထြက္ ႏိုင္ငံေရးေလာကထဲ ၀င္လာခဲ့တယ္။ ( အဂၤလိပ္အစိုးရက ငါ့ထမင္းအိုး ဒုတ္နဲ႔လာထိုးေနတာမွမဟုတ္တာ ဆိုတဲ့အေတြးမ်ဳိး မ႐ွိခဲ့ပဲ ကိုယ့္ထမင္းအိုးတစ္အိုး ဆန္ျပည့္ဖို႔ထက္ ျမန္မာတစ္ျပည္လုံးက ထမင္းအိုးေတြ ဆန္ျပည့္ေစဖို႔ စိုးရိမ္ပူပန္ခဲ့တာေလ..) ျမန္မာေတြရဲ႕ သခင္ေအာင္ဆန္းက ဂုတ္ေသြးစုပ္အျမတ္ထုတ္ေနသူေတြအတြက္ သူပုန္ေအာင္ဆန္းတဲ့ေလ....။ ဂ်ဴး စာေပေဟာေျပာပြဲတုန္းက ေျပာခဲ့သလို တိုင္းျပည္အုပ္ခ်ဳပ္မင္းလုပ္တဲ့သူက မေကာင္းတဲ့အခါ၊ သူပုန္က ဇာတ္လိုက္ တဲ့၊ သူရဲေကာင္းတဲ့။ တကယ္ပါ သူက ကၽြန္ေတာ္တို႔အတြက္ ဇာတ္လိုက္ပဲ၊ သူရဲေကာင္းပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔အတြက္မွမဟုတ္ပါဘူးေလ ျမန္မာႏိုင္ငံႀကီးတစ္ခုလုံးအတြက္ သူက ဇာတ္လိုက္ပါ။ ဇာတ္လိုက္ေပမယ့္ သူက ပြဲတိုင္းအႏိုင္ရတဲ့ ဇာတ္လိုက္ေတာ့ မဟုတ္ခဲ့ရဘူး။ လြတ္လပ္ေရးႀကိဳးပမ္းမႈ တေလွ်ာက္လုံးမွာ ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္ေတြ အမ်ဳိးမ်ဳိးၾကား အတြန္းတြန္းအတိုက္တိုက္ အထိထိအခိုက္အခိုက္ေပါ့။ ေနာက္ေတာ့ သူ႔ရဲ႕ ႀက္ိဳးပမ္းမႈက အလင္းေရာင္ေလးတစ္ခု ထြန္းလင္းလာခဲ့တယ္။ ဒီလိုေန႔မွာေပါ့ စည္းလုံးညီညြတ္မႈရဲ႕ သက္ေသ ပင္လုံစာခ်ဳပ္ကို ခ်ဳပ္ႏိုင္ခဲ့တယ္။ အိုကြယ္ သူ႔ေလာက္ေပ်ာ္တဲ့သူ ႐ွိပါေတာ့မလား...။ သူ႔ခ်စ္တဲ့ျပည္ေထာင္စုႀကီးတစ္ခုလုံးက တစ္စိတ္တစ္၀ွမ္းတည္း လြတ္လပ္ေရးကို လိုခ်င္ၾကၿပီတဲ့ေလ...။တိုင္းရင္းသား  ညီေနာင္ေတြ ခ်စ္ၾကည္ၾကတယ္တဲ့ေလ..။ ဒါေပမယ့္ကြယ္ လူဆိုတာ ကိုယ္စိုက္တဲ့ေကာက္ပင္ ကိုယ္ရိပ္သိမ္းရမယ္ ဆိုေပမယ့္ သူစိုက္တဲ့ ေကာက္ပင္ေတြအတြက္ ေကာက္သစ္စားပြဲေတာ္ သူ၀င္ေပ်ာ္ခြင့္မရခဲ့ဘူး...။ သူစိုက္ခဲ့တဲ့ေကာက္ပင္ေတြေၾကာင့္ တစ္ျပည္လုံး စားေသာက္ခဲ့ၾကရေပမယ့္ သူျမင္ေတြ႔ခြင့္ေတာင္ မရခဲ့ဘူး။ တစ္ခါတစ္ေလေတာ့လည္း စဥ္းစားမိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာျပည္ႀကီးက သူ႔ဆီက အယူပဲ႐ွိခဲ့ၿပီး အေပးမ႐ွိခဲ့တာ တရားမွတရားပါရဲ႕လား...လို႔။ မတန္လိုက္တာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ရယ္.....လို႔ ညည္းခ်င္မိတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူကေတာ့ ဒီလိုေတြးမယ္မဟုတ္ဘူး။ တမလြန္ဆိုတာ႐ွိလို႔ ျမင္ႏိုင္စြမ္းမ်ား႐ွိခဲ့ရင္ ျပည္သူေတြေပ်ာ္တာျမင္ၿပီး သူေပ်ာ္ေနမွာ...သူလြတ္လပ္ဖို႔ထက္၊ ျပည္သူေတြလြတ္လပ္ဖို႔ ႀကိဳးစားခဲ့တာျဖစ္လို႔ ျပည္သူေတြလြတ္လပ္တာျမင္ရင္ သူေပ်ာ္မွာေသခ်ာတာေပါ့။ သူ႔အတြက္ သူေမြးတဲ့ ေန႔ကိုလည္း အထိမ္းအမွတ္ မလုပ္ေပးၾကဘူး၊ သူေမြးတဲ့ၿမိဳ႕ကိုလည္း ဘာမွမလုပ္ေပးခဲ့ၾကဘူး။ သူ႔႐ုပ္ထုဆိုတာ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ လက္ခ်ဳိးေရလို႔ရတယ္။ ကေလးေတြဆို သူ႔အေၾကာင္း ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ပဲ သိၾကရတယ္။ ဒါေပမယ့္...ဒါေပမယ့္ အားလုံးရင္ထဲက အခ်စ္စိတ္ကေတာ့ မေျပာင္းမလဲ ကိန္း၀ပ္သြားခဲ့ၿပီေလ.. တို႔ခ်စ္တဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ဆိုတာကေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွာ ေျပာင္းလဲမွာမဟုတ္ေတာ့ဘူးေလ.. သူလုပ္ခဲ့တာအားလုံးအတြက္ ျပည္သူေတြရဲ႕ ေမတၱာက အားလုံးေသာ အထိမ္းအမွတ္ေတြအားလုံးထက္ သာလြန္တာ အေသအခ်ာေပါ့။ မိဘေတြကေနသားသမီးေတြကို၊ အစ္ကို၊အစ္မေတြကေန ေမာင္ေတြ ညီမေတြဆီကို ပ်ံ႕၀င္သြားခဲ့ၿပီေလ....ကမာၻတည္သေ႐ြ႕ေပါ့....

တစ္ခုပဲ သူက ျပည္သူေတြအားလုံးလြတ္လပ္ေအာင္လုပ္ေပးခဲ့ေပမယ့္ သူလြတ္လပ္ေစခဲ့တဲ့ ျမန္မာျပည္ထဲမွာ သူ႔........................................ အဲဒါေလးတစ္ခုပဲ သူစိတ္မေကာင္းျဖစ္ခ်င္လည္း ျဖစ္လိမ့္မယ္ ဒါေပမယ့္ သူခ်စ္တဲ့ ျမန္မာျပည္သူေတြျပည္သားေတြအေပၚေတာ့ သူေမတၱာပ်က္မွာ မဟုတ္ပါဘူးေလ....