ကၽြန္ေတာ္တို႔ေျပာၾကည့္ရေအာင္......

ကဲကၽြန္ေတာ္တို႔ ေျပာၾကည့္ရေအာင္….

ဘယ္ေနရာမွာမ်ား ဘာနဲ႔ကင္းခဲ့ၾကလို႔လဲ

“သူ”ေတာင္မလြန္ဆန္ႏိုင္တဲ့ ေလာကဓံ

ကၽြန္ေတာ္တို႔က ထန္းလက္နဲ႔ ခံမလို႔လား

ေလာကမွာျမဲတယ္ဆိုတာ “မျမဲဘူး”ပဲ႐ွိတယ္တဲ့

ဟုတ္ကဲ့ပါ။

ဒီေန႔ငိုေပမယ့္

ေနာက္ေန႔ ကၽြန္ေတာ္သီခ်င္းဆိုပါမယ္…

အ႐ႈံးေပးတာမဟုတ္ေပမယ့္

“ကၽြန္ေတာ္ေအာင္ျမင္စြာဆုတ္ခြာတယ္”လို႔ မသုံးခ်င္ပါဘူး

အ႐ူးတစ္ေယာက္ရဲ႕ အိမ္မက္မွာ ႐ွင္ဘုရင္ျဖစ္ခြင့္ရတာ

ကၽြန္ေတာ္ကံထူးတာေပါ့

တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေရတခြက္ေတာင္

မလိုအပ္ပါဘူး………..

ေလာကမွာ ေနာက္ကိုရဲရဲ ျပန္လွည့္ၾကည့္၀ံ့သူ

ဘယ္ႏွစ္ေယာက္မ်ား႐ွိပါလဲ

သူမ်ားကို ဟားတိုက္ရယ္ဖို႔

ကိုယ္တိုင္သြားတိုက္ထားဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္

သင့္ကိုယ္သင္ ျပန္ေမးပါ

သူမ်ားကိုထိုးဖို႔ သင့္ေမး႐ိုးခိုင္ၿပီလား…?

မနက္ျဖန္မွာ

ေကာ္ဖီေသာက္ဖို႔ ကၽြန္ေတာ္ေစာင့္ေနပါ့မယ္

ခင္ဗ်ားဆက္ဆက္လာမယ္လို႔ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္မေမွ်ာ္လင့္ပါဘူး

ဒါေပမယ့္ ခုကၽြန္ေတာ္ေစာေစာအိပ္ပါၿပီ…..

ဒဏ္ရာျပပြဲ……

ေဆာင္းေပါ့။ ခပ္ေဟာင္းေဟာင္းေလ။ ေညာင္းညာျခင္းကို ဆန္႔ထုတ္ အေငြ႔ျဖဴျဖဴေတြ မႈတ္ထုတ္ခဲ့တယ္။ သယ္ေဆာင္ဖို႔ မလြယ္တဲ့ ပစၥည္းထဲမွာေတာ့ အတိတ္မပါဘူး။ မႈန္၀ါး၀ါး ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္ကိုမွ ႏွစ္သက္တယ္ဆိုရင္ေတာ့ အတိတ္ေတြကို သတိရတိုင္းထုတ္ၾကည့္ေပါ့။ အတိတ္မွာ ရန႔့ံတခ်ဳိ႕ ပါမယ္ဆိုရင္ ေသခ်ာတယ္ ငါ့အတိတ္က ဆိတ္ဖလူးန႔ံေတြနဲ႔ျပည့္ေနမွာ။ ငါေရးခဲ့ဖူးတဲ့ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္႐ွိတယ္။ "ေန၀င္ခ်ိန္ထိ ငါ့ရနံ႔ေတြကို ထုတ္လႊတ္သြားမယ္"လို႔ ။ တကယ္ေတာ့ ငါက ေနဘယ္ေတာ့မွမထြက္မယ့္ အ႐ုဏ္ ပါ။ ဘယ္ေလာက္ၾကာေအာင္ ေစာင့္ေစာင့္ ေရာင္နီကေတာ့ ေတာက္မွာမဟုတ္ေပဘူး။ တကယ္ေတာ့ ၁၉ ႏွစ္ဆိုတာ မိုးလင္းဖို႔ မလုံေလာက္ပါဘူး။ အလယ္တန္းဘ၀က "အ႐ုဏ္"ဆိုတဲ့ စာစီစာကုံး ခုခ်ိန္မွာ စိတ္ကူးနဲ႔ေတာင္ မေရးတတ္ေတာ့ဘူး။ ငါက ေရာင္နီငတ္ေနတဲ့ေကာင္ေလ။ ဒါေတြကို တိတ္တိတ္ေလး စီးဆင္းေနတဲ့ ေဆာင္းနံနက္ခင္းေတြဆီက ရခဲ့တာေပါ့။ မီးခိုးေငြ႔တလူလူနဲ႔ ေဆာင္း ေျပာင္းလဲသြားၿပီတဲ့။ ခုခ်ိန္မွာေတာ့ ျဖဴေဖြးေဖြးႏွင္းေတြနဲ႔ ေပက်ံ မီးခိုးနံ႔ေတာင္ မက်န္ေတာ့ဘူး။ ေရေလာင္းလို႔ ေပါင္းထ႐ုံပဲ႐ွိမယ့္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္၊ အဆိပ္ပင္မဟုတ္ေပမယ့္ ေလာင္း….သင့္သလား။

"လူေတြဟာ အသက္ႀကီးလာတာနဲ႔အမွ် တာ၀န္၀တၱရားေတြ၊ လုပ္သင့္လုပ္ထိုက္တာေတြနဲ႔ အက်ဥ္းက်ေနရတယ္၊ ခ်ည္ေႏွာင္ခံေနရတယ္" တဲ့

အဲဒီတုန္းက ငါျပန္ေျပာခဲ့ဖူးတယ္….

"လြတ္လပ္တယ္၊ မလြတ္လပ္ဘူးဆိုတာ လူကလုပ္တာပါ။ ကိုယ့္လြတ္လပ္ခြင့္ကို ကိုယ္တိုင္ဖန္တီးႏိုင္တယ္" လို႔ေပါ့။

ဒါေပမယ့္ ခုထိ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္ေမးေနမိတုန္းပဲ။ "မင္းတကယ္ယုံရဲ႕လား.?" လို႔ေလ။ အသံမထြက္တဲ့ တေယာတစ္လက္၊ ဘယ္ေလာက္ပဲ ျပည့္ၾကပ္ေနဦးေတာ့ ဂီတ ျဖစ္မလာမယ့္သူ။ ျဖစ္သင့္တာနဲ႔ ျဖစ္ခ်င္တာ ယွဥ္လာတိုင္း ျဖစ္ခ်င္တာေတြ ျဖစ္သြားတတ္တဲ့ ကံၾကမၼာကို ငါမနာက်ည္းသင့္ဘူးတဲ့လား…?

ပတ္၀န္းက်င္ရဲ႕ တခ်ဳိ႕မသိတတ္မႈေတြက ငါ့ကိုေအးခဲေစခဲ့တာေပါ့။ ပ်ဳိးပင္ငယ္ကို စကားလုံးမုန္တိုင္းေတြ တိုက္တာဟာ သူတို႔ ေျပာေျပာေနတဲ့ လူသားဆန္မႈေတြလား..?

အတိတ္….

ပုခက္လႊဲတဲ့ မ်က္ရည္ကို သုတ္ေပးဖို႔ လက္လွမ္းမမွီလို႔ ငိုေႂကြးခဲ့ဖူးတယ္။ တုံးတစ္တုံး မဖို႔ေတာင္ မစြမ္းေဆာင္ႏိုင္ခဲ့ဘူး။ ခပ္ထန္ထန္ မုန္တိင္းၾကားမွာ ငါဟာ "ေဆးမွည့္" ပါ။ မိႈင္း၀လာရင္ ပ်ံတက္သြားမလား၊ ေပါက္ကြဲမလား….။ ဒါကျပဌာန္းခ်က္သာ။ ေကာင္းကင္က်ယ္တယ္ဆိုတာ လူေျပာသူေျပာသာသာပါ။ ငါ့အတြက္ ေကာင္းကင္က က်ဥ္းၿပီး၊ ပင္လယ္ကက်ယ္တယ္။ ၾကယ္မလင္းတဲ့ ေကာင္းကင္က်ဥ္းမွာ ငါကစာရင္းမ၀င္တဲ့ေကာင္။ မရဏဖြားမွာမွ ျပႆဒါးျဖစ္ခဲ့ရ။ ေကာင္းကင္ႏွစ္ခုၾကား ဆႏၵက မလူးသာ မလြန္႔သာ။ ျမင္းမိုရ္ေတာင္က ငါ့အတြက္ ပိုႀကီးခဲ့တယ္။

ဒဏ္ရာဆိုတာကို ျပပြဲတစ္ခုျဖစ္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ခင္းက်င္းမိခဲ့………….

ဒဏ္ရာေဟာင္း…

မေန႔က ေက်ာင္းစာၾကည့္တိုက္ကို သြားျဖစ္တယ္။ ဆရာမက အဲဒီမွာ ပြတ္႐ွ္ကင္ရဲ႕ ကဗ်ာမွာ အသုံးမ်ားတဲ့ စကားလုံးေတြ ခ်ည္းပဲ ေရးထားတဲ့ အဘိဓာန္႐ွိတယ္တဲ့။ သြား႐ွာၾကည့္ဆိုတာနဲ႔ သြားျဖစ္တာ။ ဟိုေရာက္ေတာ့ အဲဒီအဘိဓာန္ေတာ့ မေတြ႔ဘူး ပြတ္႐ွ္ကင္ရဲ႕ ကဗ်ာစာအုပ္ပဲေတြ႔တယ္။ (ကဗ်ာဆိုတာထက္ လကၤာလို႔ေျပာရင္ ပိုမွန္မလားေတာ့ မသိဘူး။) လကၤာသြားနဲ႔ေရးထားတဲ့ ၀တၳဳဆိုရမွာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆီက ဦးပုညရဲ႕ ဆဒၵန္ဆင္မင္း၀တၳဳတို႔၊ ေရသည္ျပဇာတ္တို႔လို လကၤာသြားနဲ႔ေရးထားတာ။ ယုန္ေထာင္ေၾကာင္မိဆိုေပမယ့္ မိတဲ့ေၾကာင္ကလည္း ႀကီးတယ္ေလ..ဟီး။ ပုံမွန္အရဆိုရင္ ေက်ာင္းစာၾကည့္တိုက္က အဲဒီစာအုပ္မ်ဳိးေတြ ထားခဲတယ္။ ဘာသာရပ္ဆိုင္ရာ စာအုပ္ေတြေလာက္ပဲ ထားတာ။ ဒီတစ္အုပ္ကေတာ့ ဘယ္လိုေရာက္ေနလည္း မသိဘူး။ ေက်ာင္းစာၾကည့္တိုက္ဆိုေပမယ့္ အမွန္ေျပာရရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အေဆာင္ရဲ႕ စာၾကည့္တိုက္ပါေလ။ အဲဒါေၾကာင့္လည္း ေသးေသးေလးျဖစ္ေနတာ။ ေက်ာင္းရဲ႕ မူရင္းစာၾကည့္တိုက္ႀကီး ႐ွိေသးတယ္။ သူကေတာ့ ပိုစုံတာေပါ့။ ေနာက္က်ရင္ေတာ့ ဆရာမကို ၿမိဳ႕ထဲက "တကၠသိုလ္မ်ားစာၾကည့္တိုက္"ကို လိုက္ပို႔ခိုင္းရမယ္။ ဆရာမကေတာ့ ေျပာေနတာၾကာၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္က ကိုယ့္အေျခအေန ကိုယ္သိလို႔ ( အဲေလာက္မွ မေကာင္းေသးတာ ဘာသာစကားက) မပို႔ခိုင္းတာ. J

ထားပါေတာ့ေလ။ ဘာေတြေလေၾကာ႐ွည္ေနမိတယ္ မသိဘူး။ အဓိက က အဲဒီထဲက ပြတ္႐ွ္ကင္ရဲ႕ ကဗ်ာေလး တစ္ပိုင္းတင္မလို႔။ ကဲမ႐ွည္ေတာ့ဘူးဗ်ာ။

Я вас любил: любовь ещё, быть может,

В душе моей угасла не совсем;

Но пусть она вас больше не тревожит;

Я не хочу печалить вас ничем.

Я вас любил безмолвно, безнадежно,

То робостью, то ревностью томим;

Я вас любил так искренно, так нежно,

Как дай вам бог любимой быть другим.

(А.С.Пушкин)

ငါမင္းကိုခ်စ္ခဲ့တယ္: အခ်စ္က..ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ေနလိမ့္မယ္

ငါ့ႏွလုံးသားထဲက လုံး၀ေပ်ာက္ကြယ္မသြားေတာ့တာမ်ဳိးေလ

ဒါေပမယ့္..

မင္းကိုထပ္ၿပီး မနာက်င္ေစရပါဘူး..

ငါက ဘာအတြက္နဲ႔မွ မင္းကို စိတ္ဆင္းရဲေစခ်င္ခဲ့တာမွမဟုတ္ပဲကြယ္….။

ငါကမင္းကို….

ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မဲ့စြာနဲ႔ တိတ္တဆိတ္ ခ်စ္ခဲ့တာပါ…

မ၀ံ့ရဲတဲ့စိတ္နဲ႔ သ၀န္တိုစိတ္ေတြက ေလာင္ၿမိဳွက္ေစတယ္

ငါကေတာ့မင့္ကို ႏူးညံ့႐ိုးသားစြာ ခ်စ္ခဲ့တာပါ

ဘုရားသခင္အလိုက် မင္းအခ်စ္ဆုံးကေတာ့ တျခားတစ္ေယာက္ျဖစ္ခဲ့တယ္။

(ပြတ္႐ွ္ကင္)

ဒဏ္ရာတစ္ခ်ိဳ႕ကို သတိရမိလို႔ပါ။ ရသမေပၚဘူးဆိုရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ညံ့ဖ်င္းမႈပါ။ အမွား႐ွိရင္လည္းေထာက္ျပၾကပါ။ ရက္ရက္စက္စက္
ေ၀ဖန္တာကို ထက္ထက္ျမက္ျမက္ျဖစ္ဖို႔ အခြင့္အေရးလို႔ မွတ္ပါ့မယ္။ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ ႐ု႐ွားစကားအဆင့္အတန္းက မူလတန္းသာသာပဲ႐ွိပါတယ္။ အမ်ားႀကီးလိုပါေသးတယ္။ ခုဟာက ဖတ္မိရင္း ဒဏ္ရာေဟာင္းေလးေတြ ေပၚလာလို႔ တင္ျဖစ္သြားတာပါ။

အလြမ္းေျပ..

ဒီေန႔ အျပင္သြားရင္းနဲ႔ ႐ွား႐ွားပါးပါး သရက္သီးေတြေတြ႔လို႔ ၀ယ္လာခဲ့တယ္။ ႏွစ္လုံးထဲပါ။ ျမန္မာေငြနဲ႔တြက္ရင္ေတာ့ တစ္လုံးကို ၁၆၀၀ ေလာက္က်မယ္နဲ႔တူတယ္။ အိမ္မွာ သရက္သီးေပၚခ်ိန္ဆို အမုန္းစားေနရတာ။ ဒီေရာက္မွပဲ ဒီေစ်းေပးၿပီး စားရတယ္။ ဒါေတာင္ဒီကထြက္တဲ့အသီးမဟုတ္ဘူး။

တျခားႏိုင္ငံက ပို႔တဲ့အသီးေတြ။ ၿပီးေတာ့ ေစ်းၾကီးလို႔ ေကာင္းလားဆိုေတာ့လည္း အဲေလာက္ႀကီးေကာင္းတာမဟုတ္ဘူး။ ေရနံသီးလိုလို ဘာလိုလိုနဲ႔။ ဒါေပမယ့္ မစားရတာပဲ ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္႐ွိၿပီဆိုေတာ့ အလြမ္းေျပေပါ့။ အားလုံးလည္း အလြမ္းေျပေပါ့ေနာ...။ၾကည့္ၾကပါဦး။ (တကယ္ကေတာ့ ႁကြားတာ..ဟီး)

ေစာင္းလ်ားသီးလည္းေတြ႔တယ္။ ဒါေပမယ့္ ျမန္မာေငြနဲ႔ တစ္လုံးကို ၃၆၀၀ ေလာက္ဆိုေတာ့ မစားေတာ့ဘူးလို႔ ..ဟီး ေခၽြတာေရးေလ။ ဟုတ္တယ္ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာဆို ေရာင္းရင္ ဘယ္သူမွ သိပ္၀ယ္စားတာမဟုတ္တဲ့ဟာကို

ဒီမွာ သုံးေထာင့္ေျခာက္ရာဆိုေတာ့ ေတာ္ၿပီ။ တကယ္အံဩတာ။ ဘယ္ကသြင္းလည္းေတာ့မသိဘူး။ ဒီကေတာ့ မဟုတ္တာ ေသခ်ာတယ္။ ဒီေရာက္မွာ ပန္းသီးက ေဖာေဖာသီသီ စားေနရတယ္။ ေႏြရာသီဆို ၀ယ္စားစရာေတာင္မလိုဘူး။ ဆရာမေတြက သူတို႔ အပင္ကရတာေတြကို လာလာေပးေနတာ။ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာတုန္းက ပန္းသီးကို ေစ်းႀကီးေပးစားရတယ္။ ခုေတာ့ ေျပာင္းျပန္။ ေစာင္းလ်ားသီးကို ဒီေစ်းမ်ဳိးနဲ႔ေတြ႔ရလိမ့္မယ္ မထင္မိဘူး။

ဒီေကာင္က မင္းကြတ္သီး။ ေစ်းကသိပ္မ႐ွိပါဘူး။ ေသာင္းေျခာက္ေထာင္ေလာက္ပါ။ ျမန္မာေငြနဲ႔ေလ။ ၀ယ္လာတယ္ထင္လို႔လား။ ဟင့္အင္း ကိုင္ယုံပဲကိုင္ၾကည့္လာတယ္။ ၀ယ္မစားေတာ့ဘူး။ ျမန္မာႏိုင္ငံေရာက္မွပဲစားေတာ့မယ္။ ေစ်းႏႈန္းကို စိတ္နာတယ္။

ေခၽြတာေရးေလ။ အဲေလာက္ထိမခ်မ္းသာေသးဘူး။ :)

ေတြးတတ္ပါ့...

> : လက္ထပ္ခြင့္ပန္ၿပီးတဲ့အခ်ိန္-
>
>
> အမ်ိဳးသား- အင္း ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္း အၾကာႀကီးေစာင့္ရက်ိဳးနပ္ပါတယ္
> အမ်ိဳးသမီး- ဟင္းေနာ္....ထားသြားလိုက္ရမလား?
> အမ်ိဳးသား- အမယ္ေလး စိတ္ကူးထဲေတာင္ မထည့္လိုက္ပါနဲ႔
> အမ်ိဳးသမီး-- တကယ္ ခ်စ္ရဲ ႔လားဟင္?
> အမ်ိဳးသား- ဒါေပါ့ ဒီထက္ေတာင္ပိုေသးတယ္
> အမ်ိဳးသမီး- ကၽြန္မကို အ႐ူးလုပ္မွာလား
> အမ်ိဳးသား- ဘုရားစူးရေစရဲ ႔ ဒီေမးခြန္းမ်ိဳး ေမးေတာင္မေမးပါနဲ႔လား
> အမ်ိဳးသမီး- ကၽြန္မကို နမ္းခ်င္သလား ဟင္?
> အမ်ိဳးသား- အခ်ိန္မေရြးပဲ
> အမ်ိဳးသမီး- ႏွိပ္ ေကာ ႏွိပ္စက္မွာလား?
> အမ်ိဳးသား- မင္း႐ူးမ်ား႐ူးေနလားကြာ
> အမ်ိဳးသမီး- ကၽြန္မ ေမာင့္ကို စိတ္ခ်ရပါတယ္ေနာ္?
> အမ်ိဳးသား- အင္း
> အမ်ိဳးသမီး- ေမာင္ရယ္...
>
> လက္ထပ္ၿပီးတဲ့အခါ....
> အေပၚက စကားေလးေတြကို ေအာက္ကေနသာ ျပန္စဖတ္လိုက္ပါ

သေဘာက်လို႔တင္လိုက္တာပါ။ ေရးတဲ့လူကေတာ္ေတာ္ကို ေတြးတတ္တဲ့လူပဲ။ အဖြင့္အပိတ္ကို ညီေအာင္ေတြးတတ္တယ္။ ဘယ္သူေရးမွန္းေတာ့မသိဘူး။ ဒီလိုပဲေလွ်ာက္ပတ္ေမႊရင္ ေတြ႔ထားတာေလ။

We say!

ကၽြန္ေတာ္တို႔ေျပာၾကတယ္…. "မင္း႐ွိေနေပးလို႔ေက်းဇူးပါပဲ" တဲ့။ "မင္းကိုခ်စ္တယ္"လို႔ မေျပာႏိုင္တဲ့အခါမ်ဳိးမွာေပါ့။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ေျပာၾကတယ္…. "ဘာအတြက္ဆက္လက္႐ွင္သန္ရမွာလဲ" တဲ့။ တစ္ေယာက္ေယာက္ရဲ႕

ေဖ်ာင္းျဖမႈကို လိုခ်င္တဲ့ အခါမ်ဳိးမွာေပါ့။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ေျပာၾကတယ္…. "ေအးလိုက္တာ" တဲ့။ တစ္စုံတစ္ေယာက္ရဲ႕ ေထြးပိုက္မႈကို လိုခ်င္တဲ့အခါမွာေပါ့။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ေျပာၾကတယ္…. "ငါမအားလို႔ဖုန္းမကိုင္မိတာ" တဲ့။ အဲဒီဖုန္းသံဟာ

ေပ်ာ္႐ႊင္ျခင္းေတြ သယ္လာမယ့္ဖုန္းသံ မဟုတ္ဘူးဆိုတာ ၀န္ခံရမွာ မ်က္ႏွာပူတဲ့

အခါမ်ဳိးမွာေပါ့။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ေျပာၾကတယ္…. "ငါ့ကို ဘယ္သူမွမလိုအပ္ၾကဘူး" တဲ့။ တကယ့္တကယ္ ဘယ္သူတစ္ဦး တစ္ေယာက္ကမွ ငါတို႔ကို မလိုအပ္ေတာ့တဲ့ အခါမွာေပါ့။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ေျပာၾကတယ္…." ငါလုပ္ႏိုင္ပါတယ္" တဲ့။ အကူအညီေတာင္းဖို႔ ခက္ခဲေနတဲ့အခ်ိန္မွာေပါ့။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ေျပာၾကတယ္…. "မင္းဟာငါ့ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းေကာင္း တစ္ေယာက္ပါ"တဲ့။ အဲဒီစကားေျပာတဲ့အခါမွာေတာ့ "ဒါေပမယ့္ သူငယ္ခ်င္းထက္ပိုလာမွာမဟုတ္ဘူး"ဆိုတာကိုေတာ့ ေျပာဖို႔ေမ့ေနတတ္ၾကတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ေျပာၾကတယ္…. "အဲဒါက အေရးမႀကီးပါဘူး" တဲ့။ အဆင္ေျပႏိုင္ဖို႔ ေ႐ြးခ်ယ္စရာ မ႐ွိေတာ့ဘူးဆိုတာ သိလိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာေပါ့။

သိပ္ခ်စ္တယ္...

ကၽြန္ေတာ္လည္း ခ်စ္တာေပါ့

ဒါေပမယ့္..

သူ႔ဆန္စား“ရဲ” ရမယ္တဲ့

မရဲေသာ္လည္းေျပးခဲေစ

ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြေသခဲ့ၿပီ

ေကာင္းကင္အေသရဲ႕ ၾကယ္အေသ

ငါကလူရည္ခၽြန္ႏိုင္ပါ့မလား..?

ေတာင့္တေပမယ့္မရခဲ့တဲ့

ရင္ဘတ္ထဲကၾကယ္

ႏွလုံးသားေထာင့္ေလးမွာ ျပာဖုံးေနတယ္

ခ်စ္တာေတာင္ ရဲရဲမခ်စ္ရဲႏိုင္တဲ့ငါ့ကို ...နားလည္ပါ။

ျပံဳးေနေပမယ့္

(ငါလည္း)

အမုန္းမခံခ်င္ပါဘူး..

စာပန္းခ်ီ....

copy from here.

ငါ့ဘ၀

ဂ်စ္ပစီတစ္ေယာက္မွာ အိမ္မ႐ွိဘူး

ငါ့အိမ္ကျပန္ေရာက္ဖို႔ရာ အေ၀းမွာ..

ေနာက္ကုိလွည့္ၾကည့္ေတာ့ "အတိတ္"

အနာဂတ္အေၾကာင္းေတြးတိုင္း အတိတ္ကအနာေပၚလာတယ္။

အခ်ဳိ႕ဒဏ္ရာေတြက ဘယ္ေတာ့မွမက်က္ဘူးကြယ္……

ထိတိုင္းနာတယ္။ ။

လက္ေျမာက္ၿပီးထြက္သြားဖို႔အေရး ငါ့လက္ေတြေလးခဲ့ဖူးတယ္

ခုခ်ိန္ထိ ငါ့ကိုယ္ငါ အျပစ္တင္မဆုံး႐ွိဆဲပဲ…..

တကယ္ေတာ့ အံစာတစ္တုံးလို က်ရာပြင့္ျပခဲ့ရတာပဲေလ

စိတ္ညစ္တယ္..

တစ္ခါတစ္ေလေတာ့လည္း ငါစဥ္းစားမိတယ္။ နင့္အခ်စ္ကို ရဖို႔ႀကိဳးစားေနမိတဲ့ငါဟာ သံလိုက္တစ္ေခ်ာင္းရဲ႕ ေတာင္၀င္႐ိုးစြန္းနဲ႔ ေျမာက္၀င္႐ိုးစြန္းကို သပ္သပ္စီခြဲထုတ္ဖို႔ ႀကိဳးစားသူလို ျဖစ္ေနၿပီလားလို႔။ တကယ္ေတာ့လည္း အခ်စ္ဆိုတာ ဘာမွမဟုတ္ရပါလားကြယ္။ မိန္းမတစ္ေယာက္ရဲ႕ ရင္ခုန္သံကို ခန္႔မွန္းဖို႔က အဲေလာက္ခက္ခဲမွန္း မသိခဲ့ရပါလား။

တကယ္ေတာ့ ငါက ခ်စ္ေနတာမဟုတ္ဘူး စြဲလမ္းေနတာပါ။ ငါဘာကိုမ်ား စြဲလမ္းေနမိပါလိမ့္?

ၾကင္နာတတ္တဲ့ အျပဳအမူေတြကိုလား? ဒါမွမဟုတ္ ခ်ိဳသာတဲ့စကားသံကိုလား? ႏူးညံ့လွပတဲ့ လက္ေခ်ာင္ေလးေတြရဲ႕ အထိအေတြ႔ကိုလား?

ဟင့္အင္း! လို႔ ငါျငင္းတယ္။ ငါဘာကိုမွမစြဲလမ္းခ်င္လို႔ပါ။ ဘုရားစူးရေစ့ ငါအိပ္ခ်င္ေနတယ္။ တကယ္ေတာ့ အရာအားလုံး အသစ္ကျပန္စတယ္ဆိုတာ စိတ္ကူးနဲ႔ေတာင္ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။

ဘယ္ျမစ္ထဲကိုမ်ား မင္းကႏွစ္ခါဆင္းခ်င္ေသးတာလဲ?

တကယ္ေတာ့ ငါက႐ူးမိုက္စြာ အတၱၾကီးခ်င္တာပဲ။ မလုပ္နဲ႔ေနာ္။ မင္းလုပ္သင့္တာေတြ အမ်ားႀကီး႐ွိပါေသးတယ္ကြယ္။ ေလာကႀကီးမွာ ေမးခြန္းေတြ သိပ္မ်ားလြန္းတယ္။

ဘယ္သူမ်ားေအာင္မွတ္ရခဲ့ၾကသလဲ..?

႐ႈံးမယ္မွန္းသိရဲ႕နဲ႔တိုက္ရတာ တစ္ခါတစ္ေလေတာ့လည္း ရင္နာစရာေကာင္းတယ္ကြယ္….။ ဘ၀မွာတစ္ခ်ဳိ႕တိုက္ပြဲေတြက ေ႐ွာင္လႊဲခြင့္မ႐ွိဘူးေလ။ တိုက္ပြဲထဲမွာ အ႐ႈံးကို ေ႐ြးၿပီးတိုက္ရတာေတြကိုလည္း ရင္နာနာနဲ႔ ၾကံဳဖူးတယ္။

ေကာင္မေလးေရ…

ငါကေတာ့ နင့္ကိုခ်စ္မိကတည္းက ႐ူးသြပ္ေနတာျဖစ္ၿပီး..

နင္ကေတာ့ ငါ့ကို ျပန္မခ်စ္ကတည္းက ႐ူးသြပ္သြားတာျဖစ္တယ္။

ငါတို႔ႏွစ္ေယာက္မ်ား ခ်စ္သြားၾကရင္ ဘာမ်ားျဖစ္လာမွာပါလိမ့္..?