အဌမလူနဲ႔.......

                      
ကိုယ္က်င့္တရားကို ဘုရားလိုကိုးကြယ္တဲ့ေကာင္

အလြမ္းေတာင္လူလူသူသူ ျဖစ္ခြင့္မရ

မ,မရ ၊ တင္မရတဲ့စိတ္ကို

အဆုံးစြန္ထိခ်ထားလိုက္တယ္

ငါ့မွာအိပ္ေရးေတြေတာင္၀လို႔

တစ္ခါတစ္ေလေတာ့လည္း

အခ်စ္ဆိုတာ

လူခ်မ္းသာေတြအတြက္

အယားေျဖနည္းတစ္ခုျဖစ္ၿပီး

လူဆင္းရဲေတြအတြက္

မ်က္ရည္ျဖစ္တယ္လို႔

ေတြးမိတတ္တယ္...

မုန္႔ဘန္းကိုလွမ္းၾကည့္တဲ့

မုန္႔ဖိုးမဲ့ကေလးငယ္ရဲ႕ မ်က္လုံးမ်ဳိး

နင္နဲ႔တိုးတိုင္းျဖစ္သြားတတ္တာ

ငါ့အားနည္းခ်က္ပဲထင္ပါရဲ႕

ငဲ့ကြက္စရာမ်ားလြန္းတဲ့အေျခအေနမွာ

ငေတကလည္း  မာခ်င္လာတယ္။

တေလွလုံးပုတ္ေနခ်ိန္မွာ

ငခုံးမတစ္ေကာင္က လာ႐ွင္းျပလို႔ေကာ

ယုံၾကမွာတဲ့လား..

စကတည္းကမွားခဲ့တာပါ

သနားမယ့္မ်က္လုံးေတြကို ပုန္းေ႐ွာင္ရင္း

ညည္းညဴခ်ိန္ေတာင္မရခဲ့

ငါဟာပစၥည္းမဲ့သူပါကြယ္။

ငယ္ကတည္းက

ေ႐ႊလင္ပန္းမေျပာနဲ႔

ဆီဆန္းဖို႔ေတာင္မေတာင္းဆိုခဲ့တာ

ငါ့အတြက္

ထမင္းၾကမ္းခဲကလည္း ေအးခ်မ္းဆဲပါ။

၀ဲတက္လာတဲ့မ်က္ရည္ေတြအတြက္

မ်က္ေတာင္သုံးေလးခ်က္က

လုံေလာက္ပါတယ္

မ်က္ရည္ေနာက္က ခံစားခ်က္ေတြအတြက္ေတာ့

ကမၼသကာေပါ့

အလင္းနဲ႔အေမွာင္

အဖိုနဲ႔အမ

ဆန္႔က်င္ဘက္ေတြတည္ရွိေနတဲ့ေလာကႀကီးမွာ

ခ်စ္တတ္ၿပီးမမုန္းတတ္တဲ့...ငါ

လူျဖစ္လာတာ

နည္းနည္းမ်ားမွားယြင္းေနသလား?

ငါစဥ္းစားမိတယ္။

ကိုယ့္ဇာတ္ညႊန္းကိုယ္ ဆုတ္ျဖဲခဲ့ရတဲ့ေကာင္

တစ္ခန္းရပ္ဇာတ္ကို 

တစ္ခန္းၿပီးတစ္ခန္း..ကခဲ့

တစ္႐ြာၿပီးတစ္႐ြာေတြ႔ခဲ့ေပမယ့္

လမ္းကမဆုံး

ကိုယ့္ကိုယ္ကိုပဲ မုန္းမိေတာ့တယ္...။

တြယ္တာခဲ့ရတဲ့ အိပ္မက္ေတြ

တစ္ခုခ်င္းကြဲေၾကေနတာၾကည့္ရင္း

ငါ့ကိုငါ စာရင္းဖ်က္လိုက္တယ္

အဲလိုေတာ့လည္း

အားလုံးေပ်ာက္ဆုံး

ငါ့အိပ္မက္ေတြေတာင္ကတုံးျဖစ္

နင့္ကိုခ်စ္ၾကည့္ဖို႔ေတာင္ မတန္ေတာ့ဘူးဟာ..

ဘုရားမရွိတရားမရွိ

အခ်စ္ပဲသိတဲ့ေကာင္

နင့္ေလွာင္ျပံဳးေတြကို

သံသရာ တစ္ေလွ်ာက္လုံးစာသိုမွီးဦးမတဲ့ေလ..

နင္နဲ႔ပတ္သက္လာရင္

မ်က္ရည္ကိုေတာင္

ေမွာင္ခိုကူးေနရတာ

(တဆိတ္ေတာ့) ..ရင္နာစရာေကာင္းပါတယ္။

ငါငယ္ငယ္ကေကာင္းကင္

လက္ကေလးနဲ႔မွီလုမွီခင္ရွိခဲ့တယ္

ႀကီးလာတဲ့တစ္ေန႔

ေကာင္းကင္နဲ႔ငါ့လက္ေတြ႔မွာပဲလို႔

ရင္ခုန္ယစ္မူး

ၾကည္ႏူးခဲ့ဖူးတယ္

ကံတရားနဲ႔ နဖူးဒူးေတြ႔

သကၠရာဇ္ေတြ ေဆြးေျမ့လာ

ငါ့ေကာင္းကင္ဟာ မျပာေတာ့ဘူးကြယ္

ကံတရားဆိုတာ

(ငါ့အတြက္)

တရားတဲ့ ကံမွ မဟုတ္တာ

ငါဆတ္ဆတ္ခါနာက်ည္းပစ္လိုက္တယ္...

ေတာ္ပါေတာ့ကြယ္

မ်က္ရည္ကိုပိတ္

အဌမလူ အိပ္ေတာ့မယ္....။
               

ကၽြဲႏွစ္ေကာင္နဲ႔ ေျမစာပင္

စိမ္းလန္းတဲ့ ကုန္းေျမေလးတစ္ခုေပါ့။ ေျမစာျမက္တို႔ စိမ္းျမေပါက္ေရာက္ရာေလ။

အဲဒီကုန္းေျမေလးကို ကၽြဲႏွစ္ေကာင္ေရာက္လာခဲ့တယ္။ ေျမစာျမက္ေလးေတြ မ်က္လုံးျပဴး မ်က္ဆန္ျပဴးျဖစ္ကုန္ၾကတယ္။ “ဘယ္လိုလုပ္ၾကမလဲ..? ” အဲဒီေမးခြန္းက ေျမစာျမက္ေလးေတြ ၾကားမွာ ခ်က္ခ်င္းပဲ ပ်ံ႕ႏွံ႔သြားတယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ။ သူတို႔အားလုံး ကၽြဲႏွစ္ေကာင္ခတ္တဲ့ၾကားမွာ ေျမစာပင္က ဓါးစာခံျဖစ္တာ ၾကားဖူးေနတာကိုး။ သူတို႔အလွည့္မာွေတာ့ အဲလိုအျဖစ္မ်ဳိး အျဖစ္မခံႏိုင္တာ အမွန္ပဲ။ သူတို႔ေတြ ႐ုတ္႐ုတ္သဲသဲျဖစ္ေနခ်ိန္မွာ ကၽြဲႏွစ္ေကာင္ကလည္း ရန္ေစာင္ေနၾကၿပီ။ ႏွာတမႈတ္မႈတ္၊ ခြာတ႐ွပ္ရွပ္နဲ႔ေပါ့။ ဒါနဲ႔ ေျမစာပင္ေလးေတြလည္း မျဖစ္ေခ်ဘူးဆိုၿပီး ၀ိုင္းတားၾကတယ္။ နားခ်ၾကတယ္။ ခိုက္ရန္ျဖစ္ပြားတယ္ဆိုတာ မေကာင္းဘူး။ သည္းခံျခင္းနဲ႔ ခြင့္လြတ္ျခင္းကသာ ျငိမ္းခ်မ္းေရးျဖစ္တယ္။ စသျဖင့္ေပါ့ေလ..။ ၾကားဖူးနား၀ေတြနဲ႔ ၀ိုင္းနားခ်လိုက္ၾကတာ ကၽြဲႏွစ္ေကာင္လည္း သင့္ျမတ္သြားတယ္။ ေျမစာျမက္ေလးေတြလည္း ၀မ္းသာလို႔ေပါ့။ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ သတင္းတစ္ခုထပ္၀င္လာတယ္။ သင့္ျမတ္သြားတဲ့ ကၽြဲႏွစ္ေကာင္က ေျမစာျမက္ေတြကို အတူတကြစားေသာက္ေနၾကတယ္တဲ့…။ ေျမစာျမက္ေလးေတြ သက္ျပင္းခပ္ဖြဖြခ် ျငီးျငဴလိုက္ၾကတယ္။

“ေဩာ္…ကၽြဲႏွစ္ေကာင္ခတ္ေတာ့လည္း ေျမစာပင္၊ ကၽြဲႏွစ္ေကာင္ သင့္ျမတ္ေတာ့လည္း ေျမစာပင္ပါပဲလား” လို႔

လူ..ဖား..ေျမြ

ညသန္းေခါင္ယံ…..

ေျမြ - အစာ႐ွာထြက္လာတယ္။

ဖား - အစာ႐ွာထြက္လာတယ္။

လူ  - ဟင္းစားထြက္႐ွာတယ္။

ေျမြ - ဖားေအာ္သံၾကားတယ္။

ဖား - ေျမြတြန္သံၾကားတယ္။

လူ  - ေျမြတြန္သံနဲ႔ ဖားေအာ္သံၾကားတယ္။

ေျမြ - ဖားဆိုတာ အစာပဲ။ လွမ္းဟပ္လိုက္တယ္။

ဖား - ေျမြဆိုတာ အႏၲရာယ္ပဲ။ ေကာက္ေ႐ွာင္လိုက္တယ္။ ကံေကာင္းလို႔ ေျမြပါးစပ္က                လြတ္သြားတယ္။

လူ  - ေျမြဆိုတာ အႏၲရာယ္ေကာင္ပဲ။ ႐ိုက္သတ္လိုက္တယ္။ ေစာနက ဖားေအာ္သံ ၾကားပါတယ္။ ဟင္းစားေတာ့ ရၿပီ။ ႐ိုက္သတ္လိုက္တယ္။ ေနာက္ၿပီး ႏွစ္ေကာင္လုံးကို ပလိုင္းထဲေကာက္ထည့္ အိမ္ဘက္ကို ေျခဦးလွည့္ခဲ့ေတာ့တယ္။

လူမစြမ္းနတ္မ

အင္း..ခင္ဗ်ားတို႔ကေတာ့ ထင္မယ္။ က်ဳပ္တို႔ကို မစြမ္းဘူးလို႔။ တကယ္ေတာ့ က်ဳပ္တို႔က စြမ္းပါတယ္။ ခင္ဗ်ားတို႔ လူေတြရဲ႕

အလိုကို ျဖည့္ခ်င္ရင္ အလြယ္ေလး။ တကယ္တမ္းခက္ေနတာက ခင္ဗ်ားတို႔.....။ ခင္ဗ်ားတို႔ လူေတြဘယ္ေလာက္ခက္လဲ

ဥပမာ ထုတ္ျပခ်င္တယ္။

ေတာင္ပိုင္းက သာဇံတို႔လင္မယားကို သိတယ္မဟုတ္လား။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ ဟိုတေလာက သားဆုလာပန္တယ္။

ေယာက္်ားျဖစ္တဲ့သူက သားေယာက္်ားေလးလိုခ်င္ပါတယ္တဲ့။ မိန္းမလုပ္သူက် သမီးမိန္းကေလးလိုခ်င္တယ္တဲ့။

က်ဳပ္တို႔က ဘာလုပ္ေပးရမွာတုန္း။ ဆုေတာင္းရင္လည္း ညွိညွိႏႈိင္းႏိႈင္းေလးေတာ့ လုပ္မွေပါ့။

ေနာက္ ေအာင္ေ႐ႊ၊ ေအာင္ေငြ ညီအစ္ကို။ ႐ြာထဲက ျဖဴ၀င္းဆိုတဲ့ေကာင္မေလးကို ႏွစ္ေယာက္လုံးက ႀကိဳက္ၿပီး။ ေန႔တိုင္းလိုလို

ျဖဴ၀င္းနဲ႔ အဆင္ေျပရပါလို၏ လာလုပ္ေနၾကတယ္။ စဥ္းစားၾကည့္ေလဗ်ာ။ ႏွစ္ေယာက္လုံးက ဆုတစ္ခုတည္းကို ေတာင္းတာ။

တစ္ေယာက္တည္းကိုပဲ ကြက္ၿပီး “ျဖစ္ေစ”လုပ္လိုက္ျပန္ရင္ နတ္မင္းႀကီးတို႔ မ်က္ႏွာလိုက္တယ္ျဖစ္ဦးမယ္။ ႏွစ္ေယာက္လုံး

ေတာင္းတဲ့ဆုနဲ႔ ျပည့္ေစဆိုလိုက္ျပန္ရင္လည္း နတ္မင္းႀကီးတို႔ လူမဆန္ဘူးျဖစ္ရဦးမယ္။

အဲဒါေတြထက္ဆိုးတာ႐ွိေသး။ နတ္ကိုလူမိုက္ငွားတဲ့ကိစၥ။ ခင္ဗ်ားတို႔ဗ်ာ...။ က်ဳပ္တို႔နတ္ေတြဆိုတာ လူ႔ဘ၀က ေကာင္းမႈကုသိုလ္လုပ္

စိတ္ေကာင္းႏွလုံးေကာင္းခဲ့လို႔ ခုဒီဘ၀၊ ဒီအေျခအေနေရာက္လာရတာ။ ဒါကို ခင္ဗ်ားတို႔လူေတြက အားမနာလွ်ာမက်ဳိး

“အရွင္နတ္မင္းႀကီ....ဟိုဘက္အိမ္ကေကာင္မက ကၽြန္မကို မ်က္ေစာင္းနဲ႔ထိုးတယ္ဘုရာ့။ အဲဒီေကာင္မကို နာနာေလးကိုင္ေပးေတာ္မူပါဘုရာ့”တဲ့

“အရွင္ဘုရား ေအာင္ေဖတစ္ေယာက္ အေၾကြးမဆပ္ဘူးဘုရာ့၊ အေၾကြးေလး ျပန္ရေအာင္ မစပါဦး”တဲ့ ခက္ေပဘူးလားဗ်ာ။

ေနာက္တစ္မ်ဳိးက နတ္ကို လာဘ္ေပးလာဘ္ယူ လာလုပ္တဲ့အမ်ဳိးေတြ။ ဘယ့္ႏွယ္ဗ်ာ ဒီႏိုင္ငံမွာေနလို႔ ဒီကလူေတြအက်င့္မ်ဳိး က်ဳပ္တို႔နတ္ေတြမွာပါ

ရွိမယ္ထင္ေနလားမသိဘူး။ “သားေလးသာ ၅ဘာသာ ဂုဏ္ထူးပါပါေစဘုရာ့ အရွင္ဘုရားအတြက္ နတ္ကြန္းအသစ္ေဆာက္ေပးပါ့မယ္” ဆိုတာမ်ဳိး။

သူကလည္းဆုေတာင္းေသးတယ္။ သူကနတ္ကိုေတာင္ အိမ္ေဆာက္ေပးလိုက္ခ်င္ေသး။ နတ္ေနဖို႔လုပ္ေပးနိုင္ေလာက္ေအာင္ စြမ္းေနမွေတာ့

ဆုေတာင္းမေနနဲ႔ေတာ့ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ပဲ ျဖစ္ေအာင္လုပ္လိုက္ေတာ့။ ဘယ့္ႏွယ္ဗ်ာ က်ဳပ္တို႔နတ္ေတြကိုမ်ား သူတို႔ ေဆာက္ေပးမွေနစရာရွိတယ္မ်ား

ထင္ေနလား။

ေနာက္႐ိွေသးတယ္။ “အရွင္ဘုရား အရွင္ဘုရားသားႀကီး အိမ္ျပန္မအိပ္တာ သုံးရက္ရွိၿပီဘုရာ့”တဲ့။ ခက္တယ္ေနာ္...ခက္တယ္။ ကိုယ္စြမ္းကိုစေလးလည္း

ထုတ္ၾကဦးေလဗ်ာ..။ ခင္ဗ်ားတို႔တေတြက ေျပာေတာ့ “လူမစြမ္းနတ္မ”တဲ့။ က်ဳပ္ကေတာ့ ၾကာရင္ “နတ္မ,လို႔လူမစြမ္း”ျဖစ္မွာ ျမင္ေယာင္ေသးေတာ့တယ္။

က်ဳပ္တို႔နတ္ေတြမွာလည္း သူ႔ေနရာေလးနဲ႔သူ။ အခြင့္အေရးေပးခ်င္တိုင္း ေပးလို႔ေကာင္းတာမဟုတ္ဘူး။ အခြင့္အေရးေတြအေပးေကာင္းရင္ ဘာျဖစ္လဲ

ခင္ဗ်ားတို႔သိပါတယ္။ ေတာ္ေတာ့ ၾကာရင္ နတ္လည္း မ်က္ခုံးလႈပ္တယ္။ အဲလိုအေၾကာင္းခ်င္းရာေလးေတြ ရွိေနလို႔ ေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒါကိုပဲ ခင္ဗ်ားတို႔

လူေတြက နားလည္ေပးမယ္မရွိ ဘာတဲ့ “လူ႔အလို နတ္မလိုက္ႏိုင္” တဲ့။ သာသာနဲ႔ ႏွာႏွာနက္လိုက္ၾကေသး။ က်ဳပ္တို႔ နတ္ေတြကပဲ

အသုံးမက်သေယာင္ေယာင္။ က်ဳပ္တို႔ကပဲ လူ႔အလိုလိုက္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္မစြမ္းသလိုလို။ “ေတာက္”...ခင္ဗ်ားတို႔ ေတာင္းတိုင္း “ျဖစ္ေစ” လုပ္ပစ္လိုက္လို႔

ရတယ္ေနာ္....ဟင္း...ခက္ကုန္ေတာ့မယ္။

ဗီးနပ္(စ္)ရဲ႕ လက္တစ္စုံ..

ဘယ္သူကမ်ားႀကိဳသိႏိုင္ခဲ့မွာတဲ့လဲ မိန္းမတစ္ေယာက္ရဲ႕ လွပေသာ လက္ေခ်ာင္မ်ားမွာ ေမွာ္ဆန္ေသာ ဖ်ားေယာင္းညွိဳ႕ငင္မႈေတြ ရွိေနတာကိုေလ။ ရွည္သြယ္ေသာ လက္ေခ်ာင္းမ်ား. ပန္းႏုေရာင္္ လက္သည္းရွည္ရွည္ေလးေတြ.ေ႐ႊ၀ါေရာင္ ေမြးညွင္းႏုႏုေလးမ်ားႏွင့္ ျဖဴလြလြ အေရျပားေအာက္မွ ေဖာက္ျမင္ေနရတဲ့ ေသြးေၾကာမွ်င္မွ်င္ စိမ္းစိမ္းေတြ၊ ထိုအရာေတြအားလုံးထက္ စပယ္တစ္ပြင့္လို ျဖဴေဖြးႏူးညံ့ေသာ လက္ဖ၀ါးျပင္၊ ထိုလက္ဖ၀ါးျပင္ထက္တြင္ ကၽြန္ေတာ္အႀကိမ္ႀကိမ္ ေသဆုံးခဲ့ဖူးပါရဲ႕...။ လက္ေခ်ာင္းမ်ား၏ လႈပ္ရွားမႈတိုင္းတြင္ လင္းျမေသာအႏုပညာတစ္ရပ္ ပါ၀င္ေနသည္။ မီးခိုးေငြ႔ျဖဴျဖဴေတြရဲ႕ အႏုပညာလို ဖမ္းဆုပ္ရခက္တဲ့ အႏုပညာေပါ့..............

သူ႔လက္ေခ်ာင္းမ်ားက ေအးစက္ေသာႏွင္းပြင့္တို႔ကို ေႏြအျဖစ္နဲ႔ ပြင့္ေစတယ္။ လတစ္စင္းရဲ႕ အခင္းအက်င္းနဲ႔ေပမယ့္ မီးလင္းဖိုေလးလို ေႏြးေစတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေနမေကာင္းဘူးဆိုတိုင္း နဖူးေပၚေရာက္ေရာက္လာတတ္တဲ့ သူ႔လက္ဖ၀ါးက လူတစ္ကိုယ္လုံးကို ပန္းေတြ တဟုန္းဟုန္းပြင့္ေစတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ေၾကာက္တယ္။ ေက်ာက္ရုပ္ကို ႏူးညႊတ္ေစတဲ့ အႏုပညာမွာ ကၽြန္ေတာ္ဘယ္ေလာက္မ်ား ခံႏိုင္ရည္ရွိမွာတဲ့လဲ.။ ေပ်ာ့ညံ့တယ္ပဲဆိုဆို ကၽြန္ေတာ္မငိုပါရေစနဲ႔...........

အိုကြယ္ ဗီးနပ္(စ္)ရဲ႕ ေပ်ာက္ဆုံးေနတဲ့ လက္ေတြတဲ့လား..? ခြင့္လြတ္ပါ လက္ေခ်ာင္းေလးတို႔ရယ္။ မင္းတို႔ေလးေတြက ဆူးကင္းတဲ့ ႏွင္းဆီပါ။ ဘယ္လိုပဲဆိုဆို မင္းတို႔ေလးေတြရဲ႕ ေသြးတိုးႏႈန္းက ငါ့ဘ၀ကို အဆုံးသတ္သြားေစႏိုင္တယ္။ မင္းတို႔ေတြက ပန္းပြင့္ေစတဲ့လက္ေတြပါ။ ခက္တာက ငါကပန္းတစ္ပြင့္ မဟုတ္ဘူးကြယ္..။ ငါက ဗုံးတစ္လုံး ...ခံစားခ်က္ေတြကို ၾကံဳး႐ုံး သိုေလွာင္ရာေပါ့။ ငါ့ကို မပြင့္လန္းေစခ်င္စမ္းပါနဲ႔ကြယ္။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ေတာ့ ငါလည္း ႏွင္းဆီေသြးနဲ႔ နင့္လက္ကေလးကို ေမႊးျမခ်င္တာေပါ့။ နင့္လက္ကေလးကို ဆုပ္ကိုင္ ေလာကႀကီးကို ရင္ဆိုင္ၾကည့္ခ်င္တာေပါ့။ တကယ့္တကယ္မွာေတာ့ နင့္လက္ဖ၀ါးက လိပ္ျပာေတြ က်က္စားဖို႔သာပါ။ ဗုံးတစ္လုံးရဲ႕ စနက္တံျဖဳတ္ဖို႔  နင့္လက္ေခ်ာင္းေလးေတြ အလုပ္မလုပ္သင့္ပါဘူးကြယ္။ ေလကြယ္ရာမွာ ပန္းတို႔နဲ႔သာေပ်ာ္ပါေတာ့..။ ေလာကအတြက္ သားေခ်ာ့ေတး နင့္လက္နဲ႔ေရးပါ။ အေ၀းကေန ငါၾကားပါလိမ့္မယ္။ ကမာၻေပၚက မိခင္တိုင္း အဲဒီသားေခ်ာ့ေတးကို ဆိုၾကတဲ့အခါ ဗုံးတစ္လုံးက ပန္းေတြ အတုန္းအ႐ုန္းပြင့္တာ နင္ျမင္ရလိမ့္ဦးမယ္...။

တကယ္ေတာ့ သူ႔လက္ေခ်ာင္းမွာ ပန္းပဲ ပြင့္ခြင့္ရတာပါ။ သူ႔လက္ကေလးေတြဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေခါက္တစ္ခါ မက္ခြင့္ရခဲ့တဲ့ အိပ္မက္ထက္မပိုခဲ့ပါဘူးေလ။ မိုးႀကိဳးမုန္တိုင္းေတြ တိုက္ခတ္တိုင္း သူအားကိုးတႀကီး ကိုင္ထားတတ္တာ ကၽြန္ေတာ့္လက္မွမဟုတ္တာ။ တပါးသူအတြက္ တခါးပိတ္တတ္တဲ့လက္က ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ (ထြက္သြားဖို႔) တံခါးဖြင့္ေပးတဲ့လက္ ျဖစ္ခဲ့တယ္။  လက္ေခ်ာင္းေတြနဲ႔ ဖ်ားေယာင္းတတ္တဲ့ နတ္သမီးတစ္ေယာက္ကို ေတြ႔ဖူးပါသလား...?

လက္ေခ်ာင္းေလးေတြကိုမွ စြဲလမ္းခဲ့ေသာ၊ လက္ဖ၀ါးေလးေတြရဲ႕ ႏူးညံ့မႈေအာက္မွာ က်႐ႈံးခဲ့ရေသာ လူငယ္တစ္ေယာက္ဟာ ကၽြန္ေတာ္ေပါ့။

“ႏူးညံ့တဲ့အထိအေတြ႔.. ကၽြန္ေတာ္ဘာေၾကာင့္ေမ့မရတာပါလိမ့္...? ”

ကိုcraton ေမြးေန႔အမွတ္တရ..

ဒီေန႔ဟာ 2010 ရဲ႕ ပထမဦးဆုံးေန႔ျဖစ္သလို..ကၽြန္ေတာ့္အစ္ကို craton ရဲ႕ အသက္၂၀ ျပည့္ေမြးေန႔လဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ႏွစ္တစ္ႏွစ္ရဲ႕ ပထမဆုံးေန႔ျဖစ္တဲ့ ထူးျခားလွတဲ့ သူ႔ေမြးေန႔ကို မေတာ္တဆ သိခြင့္ရခဲ့ၿပီး သိသိခ်င္းမွာပဲ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ေရးခဲ့မိပါတယ္..။ ကဗ်ာေရးၿပီးတာၾကာေပမယ့္ ေခါင္းစဥ္ကို ဘယ္လိုေပးရမွန္းမသိလို႔ ကဗ်ာေလးအတိုင္းပဲ အစ္ကို႔ဆီပို႔ၿပီး ေမြးေန႔လက္ေဆာင္အျဖစ္ေပးကာ ေခါင္းစဥ္ပါ တစ္ခါတည္းေပးေပးဖို႔..အကူအညီေတာင္းခဲ့ပါတယ္..။  ညတြင္းခ်င္းပါပဲ ကၽြန္ေတာ့္ကို စာျပန္လာတယ္။ သူေပးခဲ့တဲ့ ကဗ်ာေလးရဲ႕ေခါင္းစဥ္က “လက္ခ်င္းယွက္ေသာလမ္းမမ်ား” ပါ။ အဲဒီေခါင္းစဥ္ေလးအတြက္ ကိုcraton ကို ေက်းဇူးတင္မိပါတယ္..။ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ေပးရရင္ေတာင္ အဲ့ေလာက္လွပႏိုင္ ကဗ်ာကို ထင္ဟပ္ႏိုင္မွာမဟုတ္လို႔ပါ..။ ကၽြန္ေတာ္ေပးတဲ့ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ကဗ်ာေလးက ဒီမွာပါ....

“လက္ခ်င္းယွက္မိေသာလမ္းမမ်ား”

ဘယ္သူေတြက အာဇာနည္လဲ

ဘယ္သူေတြက သူရဲေကာင္းလဲ

လမ္းေဟာင္းကိုေတာ့ ငါတို႔ေလွ်ာက္မွာမဟုတ္ဘူး..

ဘယ္သူေတြ ငိုၿပီး

ဘယ္သူေတြက ရယ္ေနမလဲ

ငါတို႔ကဗ်ာေတြကေန ရယ္သံ၊ ငိုသံေတြစီးသြားတယ္..

ငါတို႔ေတြရဲ႕ မနက္ျဖန္မွာ ဘာေတြေတာက္ပေနမလဲ

ေရာက္လာတဲ့အခါတိုင္းမွာေတာ့

ကဗ်ာေတြ အၿပဳိင္းအ႐ိုင္း…

လူငယ္ပီပီ တခါတေလေတာ့လည္း……

မစားရ၀ခမန္း..ေလာကလမ္းေပၚ

ငါတို႔ေပ်ာ္တတ္ၾကတယ္…

မႈန္ရီ၀မ္းနည္း အသည္းလည္းကြဲၾကေပါ့..

ေကာင္းကင္ရဲ႕မာယာဆိုတာ ငွက္ေတြအတြက္သင္႐ိုးညြန္းတမ္းေပါ့

အျပင္ကမက်င္းပပဲ ပြဲ၀င္ခဲ့ၾကရေပမယ့္

ရွိစုမဲ့ဇြဲနဲ႔…ငါတို႔ရဲတယ္

သူငယ္ခ်င္း..

နီးေ၀းမဟူ ငါတို႔ရင္ဘတ္ေတြတူၾကတယ္

မာယာမ်ားတဲ့ေလာကႀကီးအတြက္

ငါတို႔ကဗ်ာေတြရိုးသားၾကရေအာင္..

“လမ္းခ်င္းတူရင္ လူခ်င္းေတြ႔မယ္” တဲ့

ငါတို႔ လူခ်င္းမတူေတာင္ လမ္းခ်င္းဆုံၾကမယ္..

Happy Birthday!!!!!!!!! ကို craton...

အသက္၂၀ျပည့္ေမြးေန႔မွသည္ ႏွစ္ေပါင္းရာခ်ီပါေစ..........

С новым годом.......

မ်က္ႏွာဖုံး

                                                            

"ၾကြပါခင္ဗ်ာ...။"ဘာမ်ားအလိုရွိပါသလဲ။"
"မ်က္ႏွာဖံုးလိုခ်င္လို႔"
ဟုတ္ကဲ့...ဘယ္လိုမ်က္ႏွာဖံုုးမ်ိဳးလိုခ်င္ပါသလဲ..."
"ပထမတစ္ခုက သေဘာေကာင္းေဖာေရြတဲ့ မ်က္ႏွာဖံုး..."
"ေနာက ္စိတ္မေကာင္း ၀မ္းနည္းတဲ့မ်က္ႏွာဖံုး.."
"ရိုက်ိဳး ရိုးသားတဲ့မ်က္ႏွာဖံုး"
"ရွိတဲ့မ်က္ႏွာဖံုး အကုန္သာေပးဗ်ာ..."
အကုန္.. ဟုတ္လား? အဲေလာက္အမ်ားႀကီးဘာလုပ္မွာလဲဗ်
လိုအပ္လို႔ေပါ့ဗ်...မ်က္ႏွာဖံုးမရွိဘဲေလာကႀကီးမွာ ရွင္သန္ဖို႔
ရာ ဘယ္ေလာက္ခက္ခဲလဲဆိုတာ ခင္ဗ်ားသိလို႔လား..။
အရင္က က်ဳပ္က မူလမ်က္နွာနဲ႔ပဲေနထိုင္ခဲ့တာ။စိတ္ဆိိုးစရာ
ရွိရင္ စိတ္ဆိုးလိုက္တာပဲ၊ ၀မ္းသာစရာရွိရင္ ၀မ္းသာပစ္လိုက္တယ္၊
မေက်နပ္ စရာေတြ႔ရင္လည္းမေက်နပ္ပစ္လိုက္တာပဲ...။အဲလိုေနခဲ့တဲ့
အတြက္ ဘာေတြ ျဖစ္လာလဲသိလား...?
လူေတြကကၽြန္ေတာ့ကို ရြံေၾကာက္ႀကီးျဖစ္လာၾကတယ္။ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ဆက္ဆံဖို႔
ေရွာင္ဖယ္လာၾကတယ္။လူေတြၾကားထဲမွာ လူမဟုတ္သလို အထီးက်န္လာရတယ္..။
ကဲထားပါေတာ့ဗ်ာ ေပးမွာသာေပးပါ။
ေနအံုးေမ့ေတာ့မလို႔ ဘာပံုပန္းမွမပါတဲ့ ေျဗာင္မ်က္ႏွာဖံုးတစ္ခုလည္း ထည့္လိုက္ပါအံုး။
ေလာကႀကီးမွာ မ်က္ႏွာေျပာင္တိုက္ရမယ့္ အေျခအေနေတြလည္းအမ်ားႀကီးပဲေလ..။
ဟုတ္ကဲ့ ဒီမွာအားလံုးထုပ္ပိုး ၿပီးပါၿပီ။
'ဟုတ္လား ေက်းဇူးပဲ ဘယ္ေလာက္က်လဲ'
ပစၥည္း တန္ဖိုးကေငြသားနဲ႔ေခ်ရမွာ မဟုတ္ပါဘူးခင္ဗ်ာ...
ဒါဆိုခ်က္နဲ႔လား အဲဒါလည္းအဆင္ေျပသားပဲ..."

"မဟုတ္ပါဘူး၊ ေငြသားနဲ႔မဟုတ္ဘူးဆိုတာက၊ ဒီမ်က္ႏွာဖံုးကိုလက္ခံရရွိၿပီးတာနဲ႔

တၿပိဳင္နက္  ခင္ဗ်ားရဲ့ခံစားခ်က္ေတြ အားလံုးကို ဒီမွာထားခဲ့ဖို႔ပါပဲ။
မ်က္ႏွာဖံုးနဲ႔ရွင္သန္ဖို႔ ဆံိုးျဖတ္ၿပီးမွေတာ့ ခံစားခ်က္အစစ္ေတြမလိုအပ္ေတာ့ဘူးမဟုတ္လား.။
"ေကာင္းၿပီေလ ကၽြန္ေတာ္ထားခဲ့ပါ့မယ္။

မ်က္ႏွာဖံုးေတြနွင့္အသားက်ေနေသာ လူ႔ေလာကဆီသို႔ မ်က္ႏွာဖံုးမ်ားစဲြကိုင္ကာ       ရင္ေကာ့၍ထြက္္လာေတာ့သည္။

                       

ကၽြန္ေတာ့္ ခရစ္စမတ္လက္ေဆာင္...

မေန႔က တစ္ေန႔လုံး စိတ္ေတာ္ေတာ္ ညစ္ခဲ့ရတယ္။ blogging အလုပ္ေကာင္းလြန္းတဲ့အက်ဳိးေလးေပါ့။ နဂိုကတည္းက physics က အားနည္းပါတယ္ဆို ဒီေရာက္ေတာ့မွ ရုရွားစကားနဲ႔သင္ရတယ္။ ေကာင္းေရာ..။ အတြက္ပုစာၦပိုင္းကေတာ့ စကားနားမလည္သည္ျဖစ္ေစ၊ နားလည္သည္ျဖစ္ေစ အနည္းနဲ႔အမ်ားေတာ့ တြက္လို႔ရတာမွန္ေပမယ့္ theory ပိုင္းကေတာ့ ဘယ္လိုမွလိုက္မရပါဘူး။ physics လုပ္တိုင္း physics စာအုပ္ထက္ dictionary နဲ႔ပိုရင္းႏွီးရတယ္။ ႏွစ္စပိုင္းကဆို လက္ခ်ာခ်ိန္ေတြ ငိုခ်င္ေလာက္ေအာင္ စိတ္ဓါတ္က်တယ္။ ( ဆရာကလည္း စကားေျပာေတာ္ေတာ္ျမန္ပါတယ္။) နဂိုကမွ ရုရွားစကားက အူလည္လည္ပါဆိုေနမွ သူက ျမန္ေတာ့ ဘယ္လိုမွလိုက္မမွီႏိုင္ဘူး..။ အဲဒီၾကားထဲ စာၾကည့္ခ်ိန္ေတြ အပ်င္းထူၿပီး blog ရြာေလးထဲပဲေရာက္ေနမိေတာ့ ဒီေကာင့္အေျခအေနကို စဥ္းစားတာၾကည့္ေတာ့....။ အဲဒီမွာေျဖမယ္ဆိုတဲ့ အခ်ိန္မွာမွ နဂိုက လိုက္မမွီတဲ့စာေတြ ျပန္ရွာ၊ျပန္ကူးရတယ္။ အခုစာေမးပြဲမွာ ကၽြန္ေတာ္ၾကည့္ရမွာက ၆ ခန္းရွိပါတယ္။ အဲဒီထဲမွာမွ ကၽြန္ေတာ္တီးမိေခါက္မိရွိတာ ၃ ခန္းေလာက္ပဲရွိတယ္..ဟီး။ စဥ္းစားၾကည့္ေပေတာ့ ေနာက္ေန႔မနက္ဆိုပဲ ေျဖရေတာ့မယ္..ဒီေန႔ညေနထိ ဘာမွအဆင္သင့္မျဖစ္ေသးဘူး..။ ဒီၾကားထဲ ပို႔စ္အသစ္က ၀င္တင္လိုက္ေသးတယ္။ မနက္လင္းေတာ့မွ ပ်ားတုပ္တာပဲ..။ ဘာလုပ္လို႔လုပ္ရမွန္းမသိေတာ့ဘူး..။ ဘာမွလည္းလုပ္လို႔မရေတာ့ဘူးေလ..အဟဲ။

ဒီမွာတစ္ခုေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ စာေမးပြဲ စစ္ပုံစစ္နည္းပါ။ ကၽြန္ေတာ့္physics ေမးခြန္းက ၃ ပုဒ္ရွိပါတယ္။ ပထမႏွစ္ပုဒ္က သီအိုရီပိုင္းပါ။ ေနာက္တစ္ပုဒ္ကေတာ့ အတြက္ပုစာၦပါ။ အရင္ဦးဆုံး အဲဒါေတြကို ေျဖရပါတယ္..။ အဲဒါကေတာ့ ေရးေျဖေပါ့။ အဲဒါေတြေျဖၿပီးၿပီဆိုရင္ ဆရာနဲ႔ one by one စပါတယ္။ ဆရာက ကိုယ္က်တဲ့ပုစာၦ( ေျပာဖို႔ေမ့သြားတယ္။ စာေမးပြဲေမးခြန္းက တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္မတူပါဘူး..မဲႏႈိက္ၿပီး ကိုယ္က်တဲ့နံပါတ္အတိုင္း ေျဖရတာပါ)နဲ႔ပတ္သက္တဲ့ သီအိုရီပိုင္းကို ေမးပါတယ္။ စာေမးပြဲတစ္ခုလုံးမွာ အဲဒါက အသက္ပါ။ အဲဒီေကာင္မေျဖႏိုင္ရင္ ဘယ္ေလာက္ေရးထားထား အမွတ္မေပးပါဘူး။ ေက်ာင္းသားရဲ႕ မွတ္သားမႈထက္ နားလည္မႈကို ပိုလိုလားတဲ့ပုံစံလို႔ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ယူဆပါတယ္။ ေနာက္တစ္ခုကရုရွားပညာေရးစနစ္ရဲ႕ အမွတ္ေပးနည္းပါ။ သူတို႔မွာ အျမင့္ဆုံးဆိုတဲ့အမွတ္က ၅ မွတ္ပါ။ အမွတ္ျပည့္ေပါ့။

ဒုတိရက ၄ မွတ္ပါ.။ေတာ္ေတာ္ေကာင္းတဲ့အမွတ္ပါပဲ..။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆီက ဂုဏ္ထူးမွတ္ေလာက္နဲ႔တူပါတယ္။ ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ ၃ မွတ္ ေအာင္မွတ္ေပါ့..။ ႏွစ္မွတ္ဆိုရင္ေတာ့ က်ပါတယ္။ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ျပန္ေျဖရပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္က်တဲ့ေမးခြန္းက နံပါတ္တစ္ နယူတန္ရဲ႕ law သုံးခုပါ..။ ေပ်ာ္သည္ေပါ့။ ေနာက္တစ္ခုက သံလိုက္စက္ကြင္းနဲ႔ ပတ္သက္တာပါ။ ေနာက္ဆုံးအတြက္ပုစာၦကလည္း သံလိုက္စက္ကြင္းအပိုင္းကပါပဲ..။ ပထမ နယူတန္ေလာက္ကေတာ့ သာသာယာယာေပါ့..ေနာက္နံပါတ္ႏွစ္ကေတာ့ လုံး၀ကို က်က္မသြားတာ။ ကဲမေျဖဘူးကြာ..။ လာထားအတြက္ပုစာၦ..။ မရပါဘူးခင္ဗ်...။ ပုံေသနည္းေမ့ေနလို႔...။ သူငယ္ခ်င္းအခ်င္းခ်င္း ေမးဖို႔ကလည္း ဆရာက ကၽြန္ေတာ့္ေဘးတင္ ထိုင္ေနတာ။ အဲဒီေတာ့ ဘယ္လိုလုပ္ရလဲဆိုေတာ့ ဆရာ့အားနည္းခ်က္ကို အသုံးခ်ရပါတယ္။ ဆရာ့အားနည္းခ်က္က ဘာလဲဆိုေတာ့ ပုစာၦတစ္ခုကို သူ႔တပည့္ေတြ တြက္ေနရင္း အူတိအူေၾကာင္ျဖစ္ေနတာျမင္ရင္ အရမ္းတြက္ျပခ်င္တာပါ..။ တစ္ခုေတာ့ ရွိတာေပါ့..။ သူ႔ကို follow ေလးေတာ့လို္ေပးရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း မျဖစ္ေခ်ဘူးဆိုၿပီး ဆရာေပါ့..ခုကၽြန္ေတာ္တြက္ထားတာ မွန္လား ဘာညာေပါ့..။ တကယ္က ဘာမွမတြက္ရေသးပါဘူး။ ေပးထားခ်က္ေလးေရးၿပီး ပုံေလးဆြဲထားရုံပဲရွိေသးတာ။ ဒါေပမယ့္ သူ႔ထုံးစံအတိုင္း သူ႔ဟာသူအရွိန္မထိန္းႏိုင္ပဲ တြ္ျပသြားလိုက္တာ ဂဏန္းထည့္ၿပီး ဂဏန္းေပါင္းစက္ႏွိပ္တာပဲ ကၽြန္ေတာ္လုပ္လိုက္ရတယ္။ အဲလိုပဲ ေ၀လင္းတို႔က လည္တာ။ တြက္ၿပီးေတာ့ သူ႔ရဲ႕ ေမးျမန္းခန္းေတြစပါေတာ့တယ္..။ နယူတန္ရဲ႕ေလာသုံးခုကေတာ့ ေအးေဆးေပါ့..။ ငယ္ကတည္းက သင္လာတာ မေျဖႏိုင္စရာလား..။ အဟဲ နံပါတ္ႏွစ္ကေတာ့ လုံး၀မရပါဘူး။

ကဲ သုံးပုဒ္ေမးတာမွာ တစ္ပုဒ္ပဲ ေျဖႏိုင္တဲ့ေက်ာင္းသားကို( ပုစာၦကလည္း သူတြက္ေပးလိုက္ရတာေနာ္) ဘယ္ေလာက္ေပးသင့္သလဲ...? ေျပာၾကမွာေပါ့ ႏွစ္မွတ္လို႔..။ မထင္ပါနဲ႔ခင္ဗ်ား ေ၀လင္း ၄ မွတ္ရခဲ့ပါတယ္...။ ဘာျဖစ္လို႔လည္းဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာအဖြဲ႕ကို သေဘာက်လို႔ပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ညံ့တယ္လို႔ သူ႔စိတ္ထဲမွာ မသတ္မွတ္ထားဘူးေလ။ (တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔က အပ်င္းထူတာပါ)။ သူတို႔အမွတ္ေပးစနစ္က ကၽြန္ေတာ္တို႔လို တစ္ပုဒ္မွား တစ္မွတ္ေလွ်ာ့၊ တစ္ခုမွားရင္ မွားသေလာက္ အမွတ္ေလွ်ာ့ဆိုတာမ်ဳိးမွ မဟုတ္တာ။ ေပးခ်င္တဲ့အမွတ္ဆိုတာ ဆရာဆရာမ ပါးစပ္ထဲတင္ရွိတာ။ ဆရာဆရာမကသာ ခ်စ္လို႔ကေတာ့ အလိုလိုေနရင္းကို သူတို႔က ၅ မွတ္ေပးခ်င္ေနတာ။ သူတို႔ပညာေရးစနစ္ထဲမွာ အဲဒီတစ္ခုပဲ မေကာင္းတာပါ။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္ေလာက္ပဲမေကာင္းဘူးေျပာေျပာ အဲဒါေလးကပဲ ကိုယ့္ကိုကယ္သြားခဲ့ပါတယ္။ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းလဲေနာ္..။ ဒါေပမယ့္ ေနာက္ကိုေတာ့ blogging တာေလးေလွ်ာ့ၿပီး စာဘက္အာရုံစိုက္ဖို႔ စဥ္းစားထားပါတယ္။ စိတ္ပင္ပန္းလြန္းလို႔ပါ..။ တျခားဘာသာရပ္ေတြဆိုလည္း အဲလိုမျဖစ္ပါဘူးေလ။ သခၤ်ာလို ဘာသာမ်ဳိးဆို ေခါင္းျပားေအာင္အိပ္ၿပီးေျဖတာ။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ေပ်ာ္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ... စန္တာကေလာ့ရဲ႕ ခရစ္စမတ္လက္ေဆာင္ေလးက တကယ္ေကာင္းပါတယ္..

အရႈံး..

                 

ၿပီးဆုံးသြားခဲ့ၿပီ...

အမုန္းမရွိ၊ အရႈံးမရွိ

ရုန္းၾကည့္လို႔မလြတ္တဲ့ႀကိဳး

ငါ့ ဓါးက်ဳိးနဲ႔ ျပတ္ေစခဲ့ၿပီ..။

နင္နဲ႔ငါက

ေနနဲ႔လလိုမ်ဳိး

ငါကႏိုးထရုံရွိေသး

နင္ကအိပ္သြားခဲ့ၿပီ..။

ေ၀းရမယ့္ ကံၾကမၼာကို

ငါကိုတိုင္သတ္မွတ္

ျဖတ္ညွပ္ကပ္လုပ္ထားၾကည့္တယ္

ငါ့မ်က္ႏွာက်က္မွာ

ေၾကကြဲဖြယ္ရာဆန္ဆန္ေပါ့...။

မာယာဆန္တဲ့ေျပာင္းလဲမႈေတြကို

ငါလိုက္နားမလည္ခ်င္ေတာ့ဘူး.

ငါနင့္ကိုမခ်စ္ဘူးကြယ္...။

မိန္းမတစ္ေယာက္ကိုနားလည္ဖို႔ႀကိဳးစားမယ့္အစား

ႏို႔ဆီခြက္ထဲ ငါးထိုင္မွ်ားတာက

ငါ့အတြက္ အခြင့္လမ္းပိုမ်ားလိမ့္မယ္...။

ဘုရားလည္းသိတယ္

တရားလည္းသိတယ္

အခ်စ္ကိုေတာ့ငါမသိဘူးကြယ္..

ညီမွ်ျခင္းႏွစ္ခုကို ညီမွ်ျခင္းခ်ဖို႔

ဘယ္သေကၤတသုံးရမလဲ..?

အခ်စ္နဲ႔အရႈံးမွာ

အမုန္းကိုေရြးလို႔မရဘူးတဲ့ကြယ္...

ေျပာစမ္းပါ ငါမနာက်ည္းသင့္ဘူးလား..

ငယ္ငယ္ကတည္းက ညံ့ခဲ့တဲ့ငါ

ႀကီးေတာ့လည္းေတာ္မလာဘူး....။

ေမာ္ေမာ္ဖူးခဲ့ရတဲ့မ်က္ႏွာေတြကို

မုန္းတယ္...

နင့္ဆံႏြယ္တစ္ခ်က္အေ၀့မွာ

ေမ့မတတ္ျဖစ္တတ္တဲ့ေကာင္..

ခုခ်ိန္ထိလည္း ဟန္မေဆာင္တတ္ေသးဘူးကြယ္........။

(အားလုံးပဲ ခရစ္စမတ္မွာေပ်ာ္ရႊင္ပါေစဗ်ာ..အစကေတာ့ ခရစ္စမတ္အတြက္ ပို႔စ္တစ္ခုေရးမလို႔ပါပဲ...ဒါေပမယ့္ ခရစ္စမတ္နံ႔မသင္းတဲ့ ခရစ္စမတ္တစ္ခုမို႔ ဘယ္လိုအာရုံသြင္းၿပီးေရးရမယ္ မသိျဖစ္မိပါတယ္..။ ဒီမွာက ခရစ္စမတ္က ဇန္န၀ါရီမွေလ..။ ၿပီးေတာ့ ဒီႏွစ္အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ရတဲ့ခရစ္စမတ္လက္ေဆာင္က စာေမးပြဲေလ..မနက္စာေမးပြဲေျဖရေတာ့မယ္္..။ စာေတြမေသးဘူး.. :P ။ အိပ္ေတာ့မယ္။)