Sunday, April 4, 2010

႐ွင္သန္ျခင္းရဲ႕ အနားစြန္း


႐ွင္သန္ျခင္းရဲ႕ အနားစြန္း

ေဆာင္းဦးရာသီရဲ႕ ေအးျမတဲ့ေလက ပါးႏွစ္ဖက္ကို တသုန္သုန္႐ိုက္ခတ္ေနရဲ႕..။ ကၽြန္မခႏၶာကိုယ္တစ္ခုလုံး ထြင္းေဖာက္သြားမတတ္အေအးဓါတ္က စိမ့္၀င္လာတယ္။
ကၽြန္မသြားေတာ့သြားေနပါရဲ႕.. ဘယ္ကိုတဲ့လဲ..? ဘာမွေတာ့လည္း မထူးပါဘူးေလ…။
လမ္းမေပၚမွာေတာ့ ကားေတြက တစီးၿပီးတစ္စီး..၊ အနီေရာင္၊ အမည္းေရာင္၊ အျဖဴေရာင္၊ ေနာက္တစ္ခါ အနီေရာင္။ ကားေပၚက လူေတြက တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ဆဲဆိုေရ႐ြတ္ၿပီး ကိုယ္လိုရာေရာက္ဖို႔ပဲ စိတ္ေစာေနၾကရဲ႕…။ ကားလမ္းက်ပ္ခ်ိန္၊ လမ္းပိတ္ခ်ိန္ေပပဲ။
လူေတြ… ဘယ္ေလာက္ေတာင္ မ်ားလိုက္ပါသလဲ..? ဘာေၾကာင့္မ်ားေျပးလြား အလ်င္လိုေနၾကပါလိမ့္..? အဲဒီလူေတြဟာ ဘာအတြက္မ်ား႐ွင္သန္ေနၾကတာတဲ့လဲ..? လူ႔ေလာကၾကီးဆိုတာက တံလ်ပ္သာသာ..။ လူေတြရဲ႕ အသိအျမင္ေမွာက္မွားမႈေၾကာင့္ သာယာသေယာင္၊ လွပသေယာင္…
ဟင့္အင္း… အဲဒါလည္းလူေတြမွမဟုတ္တာပဲေလ.. မီးခိုးေရာင္ ျဒပ္ထုႀကီး*သာပဲကို..။
မုန္းတယ္…!
မုန္းတယ္.. ဒါျဖင့္ဘယ္သူကိုတဲ့လဲ…? ကိုယ့္ကိုယ္ကို..၊ လူေတြကို၊ ေလာကႀကီးကို..။ အို.. အားလုံးကိုပဲ။ အထူးသျဖင့္ေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုေပါ့။
စိတ္ကူးေတြကေကာ ဘာလိုအဲ့ေလာက္မ်ားရတာတဲ့လဲ..? အဲ့ေလာက္႐ႈပ္ေထြးေနရတာတဲ့လဲ..? ျဖစ္ႏိုင္ရင္ အားလုံးကိုေမ့ပစ္ခ်င္၊ ထြက္ေျပးလိုက္ခ်င္မိေတာ့ရဲ႕..။
တံတား…
ေအာက္ကို ငုံ႔ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ခဲမေနေသးတဲ့ ေရေတြက တသြင္သြင္စီးဆင္းေနရဲ႕…။ အ႐ွိန္ျပင္းျပင္းနဲ႔ စီးဆင္းလာတဲ့ေရေတြဟာ တံတားေအာက္ေျခ အုတ္ခုံနဲ႔ ႐ိုက္ခတ္ၿပီး အစိတ္စိတ္ ကြဲေၾကသြားၾကတယ္။ တဖြားဖြား လႊင့္ထြက္သြားတဲ့ ေရမႈန္ေလးေတြကို ၾကည့္ၿပီး “ ငါ့ဘ၀ေကာ ဘာထူးလို႔လဲ” လို႔ေတြးမိတယ္။ အခ်စ္ အမုန္းနဲ႔ နာက်ဥ္းလူမဆန္မႈေတြက ကၽြန္မဘ၀ကို ႐ိုက္ခြဲခဲ့တာေပါ့…။
နာက်င္မႈ၊ ႐ိုင္းစိုင္းခက္ထန္မႈနဲ႔ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မဲ့မႈေတြအားလုံး ေရာယွက္သြားတယ္။
အသာအယာပဲ တံတားအစြန္းေပၚ တက္ရပ္လိုက္တယ္။ ေျခတစ္လွမ္းပါပဲ.. ၿပီးတာနဲ႔ ဘာမွထပ္ျဖစ္စရာ မလိုေလာက္ေအာင္ အားလုံးၿပီးဆုံးသြားၿပီ…။ အဲဒီအခ်ိန္ဆိုရင္ေတာ့ ခုခံစားေနရတဲ့ ခံစားခ်က္ေတြက နည္းနည္းမ်ား လြယ္ကူသြားေလမလား..?
“ငါဆိုတာမွ မ႐ွိေတာ့တာ”
………. ………….. ……
……………………………..
…. …. ….. …. ….. ….. …..
ဖ်တ္ခနဲ မ်က္လုံးအစုံကို ဖြင့္ၾကည့္လိုက္တယ္။ ခ်က္ခ်င္းပဲ နားလည္လိုက္မိရဲ႕ တစ္ခုခုေတာ့ ေျပာင္းလဲေနၿပီလို႔ေပါ့။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို နားစြင့္ၾကည့္မိတယ္။ အသည္းႏွလုံးဆီက တခြပ္ခြပ္ကြဲအက္သံနဲ႔ ခုတ္ျဖတ္ဖ်က္ဆီးခံထားရတဲ့ စိတ္၀ိညာဥ္ဆီက ညည္းျငဴသံကို မၾကားရေတာ့ဘူး..။ အဲဒီမွာနားလည္လိုက္မိတယ္ ကၽြန္မခႏၶာကိုယ္ထဲမွာ ဘာမွမ႐ွိေတာ့ဘူးဆိုတာကိုေပါ့..။
ကၽြန္မကိုယ္ထဲမွာ …… ဗလာ ။
 Anna ရဲ႕ Грань ကို ဘာသာျပန္ပါသည္။

* မီးခိုးေရာင္ ျဒပ္ထုဆိုတာက သူတို႔ ယဥ္ေက်းမႈနဲ႔ ဆိုင္ပါတယ္။ မီးခိုးေရာင္ဆိုတာကို အစစ္အမွန္မဟုတ္တာ။ ထင္ျမင္ခ်က္သက္သက္ျဖစ္တာမ်ဳိးေတြမွာ သုံးေလ့႐ွိပါတယ္။

Note; ကိုယ္တိုင္ေရးကို လက္စမသတ္ႏိုင္ေသးလို႔ ဘာသာျပန္ထားၿပီးသားတင္လိုက္ပါတယ္။ ဒီပို႔စ္ကို အေစာႀကီးကတည္းက တင္ဖို႔ျပင္ထားတာပါ။ တခ်ဳိ႕စာလုံးေလးေတြမွာ အခက္အခဲေတြ႔ေနလို႔ လက္စမသတ္ႏိုင္ဘူးျဖစ္ေနတာပါ။ ေနာက္ ဆရာမကိုေမး ေတာ့မွ သိရပါတယ္။ စာလုံးအဓိပၸာယ္ကို သိေပမယ့္ ဘာကိုဆိုလိုမွန္း သိဖို႔ခက္တာမ်ိဳဳးေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာစကားမွဆို ဂ်ွာေအးကို သူ႔အေမ႐ိုက္တာတို႔၊ မုန္႔လုံးစကၠဴကပ္တာတို႔လိုေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္တို႔အားလုံးကဘာကို ဆိုလိုခ်င္တယ္ဆိုတာ နားလည္ေပမယ့္ ျမန္မာစာ သင္ေနတဲ့ ႏိုင္ငံျခားသားဆို ေတာ္ေတာ္ ဒုကၡေရာက္တဲ့ စာလုံးေတြေပါ့။ ဒီပို႔စ္ေလးကို ဘာသာျပန္ေတာ့လည္း အဲဒီအသုံးအႏႈန္းမ်ဳိးေတြေေတာ္ေတာ္ ေတြ႔ရပါတယ္။ေတာ္ေတာ္ ခက္ခဲတဲ့ ပို႔စ္တစ္ခုျဖစ္လို႔ ဘာသာျပန္တဲ့ အေရးအသားဟာ ေတာ္ေတာ္ ညံ့ဖ်င္းႏိုင္ပါတယ္။  ဒီပို႔စ္အတြက္ ကူညီတဲ့ ဆရာမနဲ႔ စာေရးမက်ဲဖို႔ တိုက္တြန္းတဲံ အစ္မခ်စ္ၾကည္ေအးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ အမွန္တိုင္းေျပာရရင္ေတာ့ လူက ဘာမွလုပ္ခ်င္စိတ္မ႐ွိတာပါ။ ဆရာမေျပာတာကေတာ့ ဒီရာသီဆိုဒီလိုပဲ ဆိုပဲ။ ေႏြဦး၀င္ကာစျဖစ္လို႔ ရာသီဥတုကေတာ့ သိပ္သာယာပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္...
 ေပ်ာ္႐ႊင္ပါေစ
 ေ၀လင္း

2 comments:

ေ၀လင္း said...
This comment has been removed by the author.
ခ်စ္ၾကည္ေအး said...

သူ ေရထဲ ခုန္ခ်သြားတာလား ဟင္...??