Monday, November 8, 2010

ဒဏ္ရာျပတိုက္


         Воэможно ты в этом мире всего лишь человек, но для кого-то ты весь мир!

            ဒီက ကၽြန္ေတာ့္ဆရာမရဲ႕ ဘေလာ့မွာ အဲလိုေလးေရးထားတာ ေတြ႔ဖူးပါတယ္။ အဓိပၸာယ္ကေတာ့ ဒီကမာၻၾကီးမွာ မင္းဟာ သာမန္လူတစ္ေယာက္ပဲ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္လိမ့္မယ္၊ ဒါေပမယ့္ တစုံတေယာက္ေသာ သူအတြက္ကေတာ့ မင္းဟာ ကမာၻၾကီးတစ္ခုပဲ တဲ့။ ဘာသာျပန္လိုက္ေတာ့ သိပ္ၿပီးမလွေတာ့ပါဘူး။ ထားပါေတာ့ ေျပာခ်င္တာကေတာ့ ဒဏ္ရာျပတိုက္ေလးဟာ blog ေလာကၾကီးထဲမွာေတာ့ သာမန္blog ေလးပါ။ သာမန္ေတာင္ လူသိပ္မသိတဲ့ သာမန္blog ေလးပါ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ဆိုတဲ့ ေ၀လင္းအတြက္ေတာ့ သူက တစုံတခုေသာ အတိုင္းအတာအထိ အဓိပၸာယ္႐ွိပါတယ္။
              ဒီေန႔ပဲ blog ေလးတစ္ႏွစ္ျပည့္ပါတယ္။ ဘာမွေတာ့ ထူးထူးျခားျခားရယ္လို႔ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ စကားစျမည္ေလးေျပာခ်င္လို႔ပါ။ 
                 ကိုယ္ေရးခဲ့တာေတြ ကိုယ္ျပန္ၾကည့္ၾကည့္ေတာ့ ကဗ်ာက အမ်ားဆုံးျဖစ္ေနပါတယ္။ ပို႔စ္ေပါင္း ၇၈ ခုမွာ ၂၁ ခုက ကဗ်ာပါ။ တစ္ခုခုက စိတ္ကိ ထိခိုက္မိလာရင္ ကဗ်ာအျဖစ္ပဲ ပုံေျပာင္းေျပာင္းပစ္တတ္တဲ့ အက်င့္ေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဘာသာျပန္ထားတာေတြကိုေတာ့ တစ္ခုတေလက လြဲရင္ ျပန္ဖ်က္ပစ္ခ်င္မိပါတယ္။ အခ်ိန္ကုန္ခံ႐ိုက္ထား ေရးထားတာေလးကို ႏွေျမာၿပီးေတာ့တာ မဖ်က္မိတာပါ။ 
ကဗ်ာကိုလည္း အားမရပါဘူး။ သိပ္ၾကီး ပုဂၢလိက ဆန္လြန္းတယ္လို႔ ထင္မိလို႔ပါ။ ခက္တာက ကိုယ္လုပ္ထားတဲ့ blog ေလးကိုက ကိုယ့္ရဲ႕ ကိုယ္ေရးကိုတာ ဆန္ဆန္ေလး ျဖစ္ေနေတာ့လည္း အထဲမွာပါတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြက ကိုယ္ေရးကိုယ္တာဆန္တာ သိပ္ေတာ့မဆန္းပါဘူး။ ေပးထားတဲ့ blog နာမည္ကိုက ဒဏ္ရာျပတိုက္ ပါတဲ့။ ကိုယ့္ကို ထိခိုက္မိလာတဲ့ ဒဏ္ရာေလးေတြကို စုစည္းျပဖို႔ ရည္႐ြယ္ခဲ့တာပါ။ ဒီနာမည္ကိုလည္း ပန္းခ်ီျပခန္းတစ္ခုရဲ႕ နာမည္လို႔ ထင္ပါတယ္။ ဘယ္စာအုပ္ထဲမွာ ဖတ္မိတယ္ေတာ့ မေျပာျပတတ္ပါဘူး။ ငယ္ငယ္က ဖတ္ထားမိတာပါ။ ခုလို blog မွာ မေရးခင္က ေရးခ်င္တာေလးေတြ ႐ွိလာရင္ ဗလာစာအုပ္ထဲမွာ ခ်ေရးတတ္တဲ့ အက်င့္႐ွိပါတယ္။ အဲဒီစာအုပ္ေလးေတြကို ဒဏ္ရာျပတိုက္လို႔ နာမည္ေပးထားပါတယ္။ ခုထိလည္း ဗလာစာအုပ္ေတြအမ်ားၾကီးပါပဲ။ ေရးျဖစ္ေနတုန္းပဲ။ blog ေပၚမတင္ျဖစ္တဲ့အေၾကာင္းအရာေတြ၊ တင္မရတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြ၊ စိတ္႐ႈပ္တိုင္း စိတ္႐ူးေပၚက္ရာေရးထားတာေတြနဲ႔ပါ။ 
                  အခု blog ေပၚတင္ထားတဲ့ ဟာေတြကလည္း ၉၀ ရာခိုင္ႏႈန္းေလာက္က ဗလာစာအုပ္ကေန အသြင္ေျပာင္းလာတာပါ။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ကလည္း လက္နဲ႔ေရးရတာကို ကီးဘုတ္နဲ႔ေရးရတာထက္ ပိုၿပီး ခုံမင္ပါတယ္။
                   ဘေလာ့ဂ္ေလး တစ္ႏွစ္ျပည့္လာတဲ့ သက္တမ္းမွာ ကိုယ့္ဘက္က ဘာမွေပးႏိုင္ခဲ့တယ္ဆိုတာ မ႐ွိခဲ့ေပမယ့္ ရခဲ့တာေတြကေတာ့ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား႐ွိခဲ့ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ေတာ့ blogger ေမာင္ႏွမေတြရဲ႕ ခင္မင္ေႏြးေထြးတဲ့ ေမတၱာပါပဲ..။
ဘေလာ့ဂ္ေလးတစ္ႏွစ္ျပည့္သြားေပမယ့္ ဘာမွထူးထူးျခားျခား ေျပာင္းလဲမသြားသလိုပါပဲ။ ေကာမန္႔ေလးေတြ ရလာရင္ ေပ်ာ္တတ္တုန္း၊ စီဗုံးမွာ ေအာ္သြားရင္ ေပ်ာ္တတ္တုန္းပါ။ စီဗုံးမွာလည္း ေျခာက္ကပ္ကပ္၊ ေကာမန္႔မွာကလည္း တေစၦေျခာက္မွာေတာင္ ေၾကာက္ရတဲ့ အျဖစ္မ်ဳိးဆိုရင္ေတာ့ စိတ္ညစ္တတ္တုန္းပါ။ အဲဒီခံစားခ်က္ေတြကေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့ တစ္ႏွစ္ကနဲ႔ ခုနဲ႔ ဘာမွမထူးျခားပါဘူး။
          ၾကံဖန္ၿပီးေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဘေလာ့ဂ္ေပၚအေရာက္က်ဲတာ၊ ပို႔စ္အတင္နည္းတာကိုပဲ ေျပာရမယ္နဲ႔တူပါတယ္။ ၂၀၀၉ခုႏွစ္တုန္းက ႏို၀င္ဘာ၊ ဒီဇင္ဘာႏွစ္လနဲ႔တင္ ၄၅ ပို႔စ္႐ွိခဲ့ေပမယ့္ ၂၀၁၀မွာေတာ့ ႏို၀င္ဘာထိမွ ၃၃ ပုဒ္ပဲ တင္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒါဟာ မႏွစ္တုန္းကထက္ စာေတြပိုမ်ားလာတာကို အေၾကာင္းျပရမလား၊ ကိုယ့္ဟာကို အျပင္မွာ ေသာင္းက်န္းေနတာေတြကိုပဲ အေၾကာင္းျပရမလားမသိပါဘူး။ ေသခ်ာတာကေတာ့ အလုပ္ေတြ႐ႈပ္ေနတာပါပဲ။
             ေသခ်ာတာကေတာ့ စိတ္ကူးေပါက္ရင္ေပါက္သလို ေရးသြားဦးမွာပါပဲ။
             ဒဏ္ရာျပတိုက္မွာလည္း ဒဏ္ရာေလးေတြ အသစ္သစ္တိုးလာဦးမွာပါပဲ။
အားလုံးပဲေပ်ာ္႐ႊင္ပါေစ
ေ၀လင္း

5 comments:

sonata-cantata said...

တို႔မ်ားလည္း
စီဗုံးမွာလည္း ေျခာက္ကပ္ကပ္၊ ေကာမန္႔မွာကလည္း တေစၦေျခာက္မွာေတာင္ ေၾကာက္ရတဲ့ အျဖစ္မ်ဳိးဆိုရင္ေတာ့ စိတ္ညစ္တတ္တုန္းပါ

ဒဏ္ရာျပတိုက္ တႏွစ္ျပည့္ အမွတ္တရ

ခ်စ္ၾကည္ေအး said...

ငါ့ေမာင္ေလးေရ....ဘေလာ့ဂ္ေလး တႏွစ္ျပည့္သြားၿပီေပါ့....။ ေ႐ွ႕ဆက္ပါဦးေနာ္...စာေရးမက်ဲဖို႔ပဲ မွာပါရေစ၊ ေရးကာစတုန္းကလို ခပ္သြက္သြက္ ပံုေဖာ္တာမ်ိဳးေလးေတြ...ႀကိဳးပံုျပင္လိုမ်ိဳးေလးေတြ ေတြ႕ခ်င္ပါေသးတယ္။ ေပ်ာ္႐ႊင္စြာ ဆက္လက္ ဘေလာ့ဂ္ဂင္းႏိူင္ပါေစေနာ္.... :)

အျဖဴေရာင္နတ္သမီး said...

ေရးသာေရး...
အားေပးလွ်က္...

“ဒီေကာင္ ေပ်ာက္ေပ်ာက္ေနတယ္” လို႕ အေႀကာင္းမၿပေက်း..

ခြန္သဒၶါ said...

ဆက္လက္ျပီး စာေတြအမ်ားၾကီးဆက္ေရး နုိင္ပါေစ :)

ခြန္လည္း ေရးစကေတာ့ ေန႕တုိင္းနီးပါးအသစ္တင္တယ္။ တျဖည္းျဖည္းနဲ႕ တပတ္တခါေတာင္ မနည္းေရးယူရတယ္။ အပ်င္းထူရင္ အလုပ္ရွဳပ္ရင္ ပစ္ထားလုိက္ေသးတယ္ ဟဲ...:) အတူတူေတြပါဘဲ။

ျမတ္မြန္ said...

ဆက္လက္ေရးပါအံုး ေဝလင္းေရ..။
ျပတိုက္ေလးစံုေအာင္ေပါ႔။
ျပတိုက္ေလး ထာဝရတည္တံပါေစ။